Η οικονομική εξίσωση που ακολουθείται και στοχεύει σε έξοδο από την ύφεση και επιστροφή  στην ανάπτυξη, φαίνεται μεν μελετημένη, ωστόσο, μακροπρόθεσμα ενδέχεται να προσκρούσει στο ανυπέρβλητο τείχος που θα ανυψωθεί συνεπεία της αδυναμίας του κοινού να συνεχίσει να ανταποκρίνεται οικονομικά στις καινούριες απαιτήσεις  του συστήματος. 

 

Υπεραπλουστευμένα, η Κύπρος (αλλά και η  ευρωζώνη) χρειάζεται να περάσει από τη φάση της βαθιάς ύφεσης για να επέλθει η ανάπτυξη δια της εξόδου στις αγορές.

 

Εντούτοις, οι διαμορφωτές της εν λόγω «εξίσωσης», η οποία θα οδηγήσει, θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος, σε έξοδο από την κρίση, αγνοούν ή φαίνεται να αγνοούν σε αυτή τουλάχιστον  τη φάση, μια βασική – αν όχι τη βασικότερη- παράμετρο: Αφενός, η κοινωνία των πολιτών, η οποία συμμετέχει ενεργά στο υφιστάμενο οικονομικό οικοδόμημα πιθανόν να απωλέσει την οικονομική δυνατότητα «συνεισφοράς» στην «επιχείρηση εξυγίανση».  Αφετέρου, άγνωστο παραμένει το κατά πόσον , το υφιστάμενο οικονομικό μοντέλο -στο απόγειο της παρακμής του(?)- θα καταφέρνει εσαεί να κερδίζει παράταση δίνοντας υποσχέσεις για το «ευοίωνο μέλλον».

 

Οι «στυγνοί» οικονομολόγοι θέτουν το ζήτημα ορθολογιστικά με βάση τα στοιχεία που έχουν ενώπιον τους και στη  βάση προβλέψεων: Πρέπει να επέλθει οικονομική (δημοσιονομική-τραπεζική) εξυγίανση άμεσα, με ό,ποιο κόστος, με κάθε τρόπο και παράλληλα επιβάλλεται  η αποφυγή επανάληψης των λαθών του παρελθόντος. Αν  αυτός είναι ο τρόπος, τότε ok. Παρά ταύτα, οι επινοητές της φόρμουλας δεν συμπεριλαμβάνουν στην εξίσωση τους το γεγονός ότι, εκτός από τους μεγαλοκαταθέτες και τους ισχυρούς κεφαλαιοκράτες, ενεργό συμμετοχή στο οικονομικό σύστημα και σημαντικότατο ρόλο στη διαδικασία εξυγίανσης έχουν και διαδραματίζουν επίσης και οι μικροκαταθέτες, των οποίων οι συνολικές καταθέσεις είναι τεράστιες και καθοριστικής σημασίας.

 

Τι θα γίνει όταν, μακροπρόθεσμα, οι καταθέσεις μειωθούν δραματικά και οι πολίτες πάψουν να «συνεισφέρουν» είτε φορολογικά είτε άλλως πως στην προσπάθεια για  εξυγίανση, αφού θα έχει διαλυθεί ο κοινωνικός ιστός;

 

Διότι, έξοδος  στις  αγορές σημαίνει  δανεισμός από τις διεθνείς αγορές και μάλιστα με υψηλότερο επιτόκιο από εκείνο  της τρόικας. Ποιος θα κληθεί να πληρώσει τα δάνεια; Η κοινωνία των πολιτών φυσικά μέσω της φορολογίας.

 

Συνεπώς καταλήγουμε στον  ίδιο παρονομαστή: Οι πολίτες θα κληθούν να φκάλουν την κουφή που την τρύπα, έστω και αν  δεν συμπεριλαμβάνονται  στη «στυγνή» οικονομική εξίσωση. Ως εκ τούτου, όσοι επικεντρώνονται στην ευημερία των αριθμών πρέπει να αναθεωρήσουν τον τρόπο σκέψης τους καθώς η ευημερία των αριθμών είναι άμεσα συνδεδεμένη με την ευημερία  των ανθρώπων. Ένας διαλυμένος κοινωνικός ιστός τί θα προσφέρει στην ευρύτερη οικονομία; Μάλλον τίποτε.

 

Follow me on  Twitter AthanasiouTh