Το ακανθώδες ζήτημα της έλλειψης εμπιστοσύνης μεταξύ των δύο κοινοτήτων, αποτελεί αδιαμφισβήτητα ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων της εν εξελίξει διαδικασίας για επίλυση του κυπριακού. Όχι τυχαία βέβαια, καθώς, τόσο οι Ε/κ όσο και οι Τ/κ έχουν να διηγηθούν τις δικές τους ιστορικές εμπειρίες, συνεπεία του πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής.

Έτυχε πρόσφατα να έχω μια συζήτηση με έναν ηλικιωμένο, τον κ. Αντρέα, 90 ετών («τζαι πάω»), σε σχέση με την συνύπαρξη στο νησί ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων.

Από τη συζήτηση με τον κ. Αντρέα δεν «αποκόμισα» τα κλισέ περί φιλίας μεταξύ Ε/κ-Τ/κ, με τα οποία βομβαρδιζόμαστε καθημερινά από το κρατικό κανάλι, το οποίο δεν μας δίνει την βαθύτερη εικόνα των πραγμάτων.

Δεν άκουσα από τον ηλικιωμένο, στην αρχή τουλάχιστον της κουβέντας μας, ότι «μα ιντα καλά που ήταν» ή «εζούσαμεν σαν τα αδέρφκια» και λοιπές κοινοτυπίες.

"Ο Τούρκος γιοφύρι τζι αν γινεί..."

Αντιθέτως, η πρώτη δήλωση του κ. Αντρέα ήταν «ο Τούρκος γιοφύρι τζι αν γινεί, πουπάνω του μεν ρέξεις».

Επιχειρώντας να εμβαθύνω λίγο, ώστε να καταλάβω τον λόγο που τον ώθησε να εκφράζεται με τον συγκεκριμένο τρόπο, τον ρώτησα «γιατί;».

Μου απάντησε «εν αθθυμάσαι τι εγίνηκεν στις φασαρίες;».

Και αποκρίθηκα: «Ναι αθθυμούμαι, όμως, πριν τις φασαρίες;».

«Πριν τες φασαρίες ήμασταν μια χαρά, εζούσαμεν αρμονικά, ήμαστουν φίλοι κλπ», μου είπε.

Κάπου εδώ ο λόγος της αποτυχίας και η ιστορική αντίφαση, αποκαλύπτεται. Τα γεγονότα της περιόδου είναι γνωστά και καταγεγραμμένα.

Πριν από τις φασαρίες "ήταν καλοί", μετά τις φασαρίες «αν γινούν γιοφύρι, πουπάνω τους μεν ρέξεις».

"Ο γκιαούρης γιοφύρι τζι αν γινεί..."

Όμως, είχα άλλη μια απορία: Οι Τ/κ πώς ένοιωθαν για τους Ε/κ;

Και ιδού, την ίδια περίοδο, οι Τ/κ έλεγαν ότι «ο γκιαούρης γιοφύρι τζι αν γινεί πουπάνω του μεν ρέξεις».

Αν η ιστορία είναι κοινή, μέχρι το συγκεκριμένο σημείο, τότε οι λόγοι για τους οποίους οι τ/κ εκφράζονται με αυτό τον τρόπο, είναι επίσης κοινοί.

Άρα, του είπα, δεν είναι θέμα Ε/κ ή Τ/κ αλλά θέμα ανθρώπου. «Βέβαια», μου απάντησε, «έχει τ/κ καλούς έχει και κακούς, όπως έχει Ε/κ κακούς και κακούς».

Παρατηρείται κάποιου είδους αντίφαση στον τρόπο σκέψης και έκφρασης του κ. Αντρέα, όμως «έτσι τα έμαθε». Ίσως να παλεύει η λογική του με τον πόνο, τις έριδες και την καλλιέργεια του μίσους και στις δύο πλευρές.

Φαίνεται ότι η εμπιστοσύνη μεταξύ των Ε/κ και τ/κ πολιτών, όπως προκύπτει από τη συγκεκριμένη τουλάχιστον συζήτηση, πλήγηκε ανεπανόρθωτα κατά την ευρύτερη περίοδο των φασαριών. Τότε άρχισε και η αντίστροφη μέτρηση.
    
Ο κ. Αντρέας υποστηρίζει ότι ένας από τους λόγους για τους οποίους επισυνέβησαν τα γνωστά γεγονότα στην Κύπρο, αφορά στη στάση του Ντενκτάς, ο οποίος είχε φιλοδοξίες και εκμεταλλευόταν τους τ/κ ή άππωννεν τους, για να τις εκπληρώσει. (Βέβαια ,οι λόγοι είναι πολύ περισσότεροι και το πρόβλημα πολυδιάστατο).

YΣ: Το μίσος που προέκυψε λόγω της τουρκικής πολιτικής, της εισβολής, της προσφυγιάς, των εγκλημάτων πολέμου, των αγνοουμένων, των δολοφονιών κλπ, διαιωνίζεται και δεν πρόκειται να εξαλειφθεί. Ωστόσο, με τον ηλικιωμένο δεν εξετάσαμε τα εγκλήματα, αλλά τους λόγους που οδήγησαν, σύμφωνα με τον ίδιο, σε αυτά.

ΥΣ1: Οι πιο πάνω παρατηρήσεις προκύπτουν από τη συγκεκριμένη συζήτηση.

Follow me on Twitter AthanasiouTh