Σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια συσπείρωσης του χριστεπώνυμου πληρώματος, φαίνεται να επιδίδεται η ηγεσία της εκκλησίας της Κύπρου, μετερχόμενη όμως επικίνδυνα δογματικά μέσα, προάγοντας παράλληλα το μίσος μεταξύ συνανθρώπων και τον φανατισμό (απόδειξη οι ανακοινώσεις και δημόσιες τοποθετήσεις). 

 

Η επικίνδυνη  στάση που τηρούν κάποιοι ιεράρχες, μπορεί να οδηγήσει νέους ανθρώπους σε πράξεις απελπισίας (και όλοι αντιλαμβανόμαστε τι εννοώ), λόγω κοινωνικού αποκλεισμού, περιθωριοποίησης, δημιουργώντας τους, μεταξύ άλλων, σύνδρομα κατωτερότητας και μίσος για τον ίδιο τους τον εαυτό. Και όταν η κατάσταση ξεφύγει, ποιος θα αναλάβει την ευθύνη; Ο Θεός; Παρεμπιπτόντως, ο Θεός δεν νομίζω να είναι ιδιαίτερα περήφανος για τη στάση των εν λόγω ηγετών της εκκλησίας της Κύπρου. Ας θορυβηθεί επιτέλους η πολιτεία, πριν η κατάσταση βγει εντελώς εκτός ελέγχου.

 

Οι δημόσιες συζητήσεις των ημερών μας περί παρελάσεων υπερηφάνειας και χριστιανικών εκδηλώσεων αντίδρασης, φανερώνουν μια κοινωνία σε πλήρη αντιπαράθεση.

 

Ανεξάρτητα όμως με τις εκφρασθείσες διαφωνίες μεταξύ πολιτών σε σχέση με τη διεξαγωγή ή όχι, τέτοιου είδους εκδηλώσεων-παρελάσεων, η εκκλησία θα έπρεπε να παραμένει αμέτοχη. Δεν θα έπρεπε να  τοποθετείται με  αυτόν  τον επικίνδυνο  τρόπο, συντηρώντας , συν τοις άλλοις, την αντιπαράθεση στο όνομα της "διαφύλαξης των ηθών".

 

Αντί οι πατέρες της εκκλησίας να αγκαλιάσουν τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως πεποιθήσεων, εθνικότητας, θρησκείας, σεξουαλικού προσανατολισμού κα, επιλέγουν να επινοούν ασθένειες και να προτρέπουν τους «ασθενείς» να ψάξουν τη «γιατρειά». Και όταν βεβαίως-βεβαίως οι "ασθενείς" αίφνης ανακαλύψουν  ότι δεν υπάρχει  γιατρικό για μια επινοημένη  ασθένεια, τότε ποιά θα  είναι  η εξέλιξη; Τραγικό είναι επίσης το γεγονός ότι κάποιοι ιεράρχες επικαλούνται και την επιστήμη προσβλέποντας σε περαιτέρω ισχυροποίηση της θέσης τους. Ακόμη πιο τραγικό όμως είναι το γεγονός ότι οι επιστήμονες δεν απαντούν  στην εκκλησία προς αποκατάσταση της αλήθειας.

 

Επιπλέον, σαν να μην έφταναν όλα αυτά, στις ανακοινώσεις της εκκλησίας αναφέρεται ότι «…παρόλα αυτά αγαπούμε όλους τους ανθρώπους». Ναι, πρώτα κάμνετε τους  πόξιλλικκι, αποκαλείτε τον κόσμο «άρρωστο», τζι ύστερα αγαπάτε τους. Σπουδαία αγάπη.

 

Θεός …τιμωρός

 

Ποιος είναι τελικά ο ρόλος της εκκλησίας; Τι είναι τελικά ο Θεός; Στόχος είναι η προώθηση του μίσους μεταξύ συνανθρώπων και ο θεός είναι το «αρμόδιο όργανο» επιβολής της τιμωρίας στους «κακούς» και εξεύρεσης  θεραπείας για επινοημένες ασθένειες για τους «άρρωστους»; 

 

Προτιμώ να κρατήσω το μήνυμα της αγάπης του Χριστού και όχι το μίσος εναντίον των συνανθρώπων μου. Αν τελικά η αγάπη του Χριστού, της οποίας έλαβα το χρίσμα όταν βαφτίστηκα, είναι αυτό το πράμα που πρεσβεύουν κάποιοι ιεράρχες, τότε δεν το θέλω το χρίσμα. Ας μας απαντήσουν οι «μεγαλό»-παπάδες, οι οποίοι προσπαθούν να ορίσουν το «φυσιολογικό», για το τι είναι τελικά η αγάπη του Χριστού. Αγαπητοί ηγέτες της Εκκλησίας της Κύπρου, το «αγαπάτε αλλήλους» δεν είναι διαπραγματεύσιμο  και ούτε τελεί υπό όρους…νομίζω δηλαδή.

 

ΥΣ: Δεν μηδενίζω το έργο της εκκλησίας της Κύπρου σε διάφορους άλλους ανθρωπιστικούς τομείς.

 

Follow me on Twitter AthanasiouTh