Ένας από τους παραδοσιακούς τρόπους καθοδήγησης των μαζών είναι η συγκέντρωση της πλειοψηφίας των ΜΜΕ, κάτω από τον έλεγχο των λίγων. Η αγορά του «πλειοψηφικού πακέτου» των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και Επικοινωνίας μιας χώρας, όμως, (βλέπε Μπερλουσκόνι στην Ιταλία, προπαγανδιστικά μέσα προώθησης του χιτλερικού εθνικοσοσιαλισμού κα), αποτελεί τον άμεσο και πιο γρήγορο τρόπο εξασφάλισης του ελέγχου των μέσων που οδηγεί, μοιραία, στη χειραγώγηση της κοινής γνώμης.

 

Στην εποχή μας διαφαίνεται, κυρίως στην Ελλάδα, μια προσπάθεια περιορισμού των δυνατοτήτων των Μέσων, δια της μείωσης του αριθμού του ικανού ανθρώπινου δυναμικού καθώς και της υπερπροβολής των λεγόμενων «trash» τηλεοπτικών κατασκευασμάτων.

 

Συρρίκνωση του φάσματος του δημοσίου λόγου

 

Μειώνοντας το προσωπικό, οι εναπομείναντες (ικανοί ideal) λειτουργοί των ΜΜΕ-δημοσιογράφοι, εξαναγκάζονται να εργάζονται με βάση το τι θα τους «δώσουν, τι θα τους διαρρεύσουν». Με τα υπάρχοντα όμως δεδομένα, δεν υπάρχει χρόνος για εις βάθος διερεύνηση μιας υπόθεσης, λόγω έλλειψης προσωπικού -ποσοτικά και ποιοτικά-. Είθισται (με εξαιρέσεις) τις «μεγάλες ειδήσεις» να τις διαρρέουν άτομα του ανώτατου στερεώματος της πυραμίδας, ήτοι, μια από τις δύο (ή περισσότερες) ισχυρές «κλίκες» της κορυφής. Ως εκ τούτου, ελλείψει δυναμικής, δύναμης και χρόνου, η διερεύνηση πάει περίπατο. Υπό αυτές τις συνθήκες, είναι εύκολος ο έλεγχος επί των μέσων, λόγω έλλειψης χρόνου και ανθρώπινου δυναμικού.

 

Από την άλλη, η συρρίκνωση του φάσματος του δημοσίου λόγου και η «διάτρηση του τείχους» των συνόρων της ανέχειας, καλλιεργεί πρόσφορο έδαφος για εμφάνιση περισσότερων τρόπων μετάδοσης ειδήσεων (Διαδικτυακά ΜΜΕ, Μέσα κοινωνικής δικτύωσης κλπ).

 

Επίσης, δύναται να εμφανιστούν ή να ενισχυθούν παράλληλα τα «καθεστωτικά» μέσα, ως αντίβαρο σε εκείνα που στοχεύουν στην πραγματική ενημέρωση (ποιός θα κρίνει;).

 

Μεταβατική τεχνολογική περίοδος

 

Θα έλεγε κανείς ότι διανύουμε μια μεταβατική τεχνολογική περίοδο, σε ό,τι αφορά την δημοσιογραφία.  

 

Είναι φυσικό ότι η ελίτ θα επιχειρήσει παρέμβαση και σε αυτή τη νέα μορφή μετάδοσης ειδήσεων, αλλά παρόλα αυτά, η δυναμική του νέου μέσου είναι μεγάλη(και πρακτικά να το δεις) και ως εκ τούτου δύσκολος καθίσταται ο περιορισμός του διακινούμενου υλικού. 

 

Σε καλύτερη μοίρα η Κύπρος...

 

Στην Κύπρο, λόγω του ότι πρόκειται για μικρή κοινωνία, με αυξημένο μορφωτικό επίπεδο, τα πράγματα κινούνται ακόμα σε θετική κατεύθυνση. Ό,τι και να λένε, δεν θα διακινδύνευε, ο επιχειρηματίας των μέσων, απώλεια της αξιοπιστίας του διότι, στο κάτω –κάτω, αυτό είναι το προϊόν του, αυτό πουλά, η Κύπρος εν μιτσιά, λιγότεροι άνθρωποι για να περιπαίξεις ίσον μικρό κοινό (μιας και μιλάμε για ένα νησί) κλπ κλπ. Κι αν ακόμη όμως το κάνει, του δίδεται μόνο μια ευκαιρία για να επανορθώσει και να παραμείνει πιστός στις διορθωτικές του κινήσεις, διαφορετικά χλωμόν διαγράφεται το μέλλον.

 

To παράδειγμα της Ελλάδας...

 

Το πλησιέστερο και πιο προσιτό παράδειγμα, αυτό της Ελλάδας, αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Απαξιώνοντας τους πολιτικούς, οι πολίτες ρίχνουν ταυτόχρονα γροθιά στα παραδοσιακά μέσα,  χαρακτηρίζοντας τα «μέσα προπαγάνδας». Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι πολλές φορές, αποδίδονται σε δημοσιογράφους, όμοιοι χαρακτηρισμοί που αποδίδονται σε πολιτικούς. (Κάτι το οποίο εκμεταλλεύονται και οι ακροδεξιές παρατάξεις για να «κλέψουν» λίγο από την ισχύ του αποτελέσματος. Άλλη κουβέντα). Η όλη απαξίωση, δεικνύει το υψηλό μορφωτικό επίπεδο των πολιτών. Μιας ομάδας πολιτών, όμως, που «έχασε κάπως τη μπάλα» ένεκα οι συγκυρίες.

 

ΥΣ: Η συρρίκνωση των μέσων και ευρύτερα του κλάδου της δημοσιογραφίας, μπορεί να επιφέρει ολέθρια αποτελέσματα στην κοινωνία. Bέβαια, σε κάποιους συμφέρει.

 

Follow me on Twitter @AthanasiouTh

 

[email protected]