Το δικό της άλλοθι, για την περίπτωση μη λύσης του κυπριακού, ετοιμάζει η τουρκική και τ/κ πλευρά. Προετοιμάζει το έδαφος για να βγει κερδισμένη από αυτή τη μάχη, με τις λιγότερο οδυνηρές, διπλωματικά, συνέπειες. Ακόμη όμως και αν επιτευχθεί λύση, η τουρκική πλευρά θα επικαλείται τη θετική της στάση και θα αποδίδει σε αυτήν, τη λύση του κυπριακού.

Το κυπριακό, φαίνεται ότι βρίσκεται στην τελική ευθεία της λύσης (μηδένα προ του τέλους μακάριζε βέβαια). Χαρακτηριστικό παράδειγμα της ανεκτικότητας της ε/κ πλευράς αποτελεί η στάση που τηρεί απέναντι στις επαφές των λεγόμενων υπουργών των κατεχομένων στο εξωτερικό, με ξένους αξιωματούχους. Τα διεθνή ΜΜΕ, σε κάποιες περιπτώσεις, αποκαλούν τους «υπουργούς», υπουργούς και όχι λεγόμενους. Στο παρελθόν θα γινόταν χαμός από τα εγχώρια ΜΜΕ και την πολιτική ηγεσία.

Σήμερα παρατηρείται μια σχετική αδράνεια. Ενδεικτικά, ο Πρόεδρος τηρεί στάση ανοχής για το Μπαρπαρός, παρόλο που είχε δηλώσει ότι θα αποχωρήσει από τις συνομιλίες, στην περίπτωση που το πλοίο συνεχίσει να πλέει στην κυπριακή ΑΟΖ. Αντιθέτως, το κυβερνητικό επιτελείο εφευρίσκει δικαιολογίες για να απεγκλωβίσει τον Πρόεδρο. Σημάδια που δείχνουν ότι το κυπριακό οδηγείται στη λύση του καθώς έχει πλέον δημιουργηθεί διχοτομικό υπόβαθρο στην περίπτωση της μη λύσης. Η τουρκική πλευρά φαίνεται ότι δημιουργεί ένα άλλοθι, με τους εκπρόσωπους της να μην χάνουν ευκαιρία να εκφραστούν θετικά για τη διαδικασία επίλυσης του κυπριακού, την ώρα που η ε/κ πλευρά εμφανίζεται όχι και τόσο αισιόδοξη.

Δημιουργεί άλλοθι η Τουρκία … για παν ενδεχόμενο

Φαίνεται  ότι η  Τουρκική πλευρά έχει σχέδιο. Στις διεθνείς επαφές τους, οι Τούρκοι και τ/κ αξιωματούχοι δηλώνουν ότι το κυπριακό βρίσκεται κοντά σε λύση και εμφανίζονται αισιόδοξοι και έτοιμοι να συμβάλουν θετικά προς αυτή την κατεύθυνση. Ως εκ τούτου, ακόμη και στην περίπτωση που οι προσπάθειες δεν ευοδωθούν και δεν επιτευχθεί λύση, η τουρκική  πλευρά θα υποστηρίξει ότι προέβη σε όλα τα απαραίτητα διαβήματα, έκανε όλες τις απαιτούμενες προσπάθειες, ήταν θετική στη διαδικασία των διαπραγματεύσεων, αλλά «η ε/κ πλευρά επέδειξε αδιαλλαξία και είναι απορριπτική». Η τουρκική πλευρά θα έχει την ευχέρεια να επικαλείται και να υπενθυμίζει, πλέον, τις  τοποθετήσεις των αξιωματούχων της, σε μια προσπάθεια απαλλαγής από τις δικές της ευθύνες. Πιθανώς η ε/κ πλευρά να αυτοπαγιδεύεται ή να παγιδεύεται από τις μεθοδεύσεις της τουρκικής και τ/κ πλευράς, χωρίς να το αντιλαμβάνεται.

Έξωθεν πιέσεις…

Ουσιαστικά, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης βρίσκεται υπό την πίεση της Δύσης στην οποία στηρίχτηκε για να εκλεγεί και στην οποία βασίζεται γενικότερα, πάρα το φιάσκο του κουρέματος. Φαίνεται ότι δεν έχασε την εμπιστοσύνη του στους εταίρους ή υποκρίνεται ότι δεν την έχασε, καλοπιάνοντας τους δυτικούς, επιδεικνύοντας εμπιστοσύνη τύπου «είδετε α, μεν μου την κάτσετε!». Συνεπώς, ο Νίκος Ανατασιάδης δέχεται εξωτερικές πιέσεις καθώς η Δύση επιζητεί εναγωνίως κάποιου είδους λύση στο κυπριακό για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της.

Η Τουρκία περιμένει από τις ΗΠΑ…

Στο ίδιο επίπεδο, αλλά σε διαφορετικό μήκος κύματος, η Τουρκία εύλογα «δικαιούται» να αναμένει κάποιου είδους στήριξη από τις ΗΠΑ, υπό την έννοια ότι η Κύπρος δεν υπήρξε ποτέ σημαντική για τους αμερικάνους.Καταλυτικό ρόλο βεβαίως στη διαμόρφωση της στάσης των ΗΠΑ απέναντι στη, μέχρι πρότινος, ασήμαντη Κύπρο, διαδραματίζουν σήμερα οι υδρογονάνθρακες.

Οι ΗΠΑ θα ήθελαν αυτή τη στιγμή μια λύση στο κυπριακό για να εξυπηρετηθούν τα δυτικά συμφέροντα όμως, παράλληλα, στόχος παραμένει η διατήρηση των ισορροπιών.

Η Αμερική ίσως να ποντάρει σε ένα «ιδανικό» deal, καθώς ενδεχομένως να θεωρεί ότι στην Προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας βρίσκεται ένας Πρόεδρος φιλικά προσκείμενος στη Δύση, ίσως και ελεγχόμενος.

Από την άλλη, η ΕΕ θέτει τις δικές της προτεραιότητες και αναζητά μια φόρμουλα για να έχει από κοντά την Τουρκία, χωρίς όμως πλήρη ένταξη. Ενδεικτικό των προσπαθειών αποτελεί η συμμετοχή των τ/κ στο ευρωκοινοβούλιο. Ένα είδος τουρκικής πρόσβασης στην Ένωση. Εξέλιξη η οποία μπορεί να θέσει σε νέα βάση την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας.

Εσωτερικό μέτωπο και το κρυφό «κεφάλαιο» του ΑΚΕΛ...

Όλοι ανεξαιρέτως, ξένοι και κύπριοι, όσο και να αντιπαθούν την αριστερά, αντιλαμβάνονται ότι λύση χωρίς τη στήριξη της αριστεράς δεν επιτυγχάνεται. Συνεπώς, το ΑΚΕΛ διατηρεί ένα κρυφό κεφάλαιο, ένα άσσο στο μανίκι το οποίο θα του επιτρέψει να λειτουργεί ως μοχλός πίεσης σε περισσότερα θέματα πλην του κυπριακού.

Ισορροπία της λύσης…

Σημαντική χαρακτηρίζεται η διατήρηση της ισορροπίας ανάμεσα στην κυπριακή λύση και την απόσταση από την Τουρκία.

Η στάση και θέση του Αναστασιάδη υπέρ της ένταξης στο ΝΑΤΟ φαίνεται να μετατρέπεται επίσης σε φιάσκο, διότι υπό τις ΝΑΤΟϊκές εγγυήσεις τίθεται το νησί στη σφαίρα επιρροής της Τουρκίας.

Παρόλο που η Κύπρος έχει, με βάση το Σύνταγμα της Ζυρίχης-Λονδίνου, τρεις εγγυήτριες δυνάμεις, έστω με διαφορετικά συμφέροντα και με εμπλοκή του ΟΗΕ, εντούτοις, η ένταξη στο ΝΑΤΟ, θέτει την Κύπρο στην περιοχή της απόλυτης επιρροής της Τουρκίας.

ΥΣ1: Ας ελπίσουμε ότι η ε/κ ηγεσία θα επιδείξει αρκετή εξυπνάδα ώστε αφενός να λυθεί το κυπριακό και αφετέρου να μην πληγεί διεθνώς η εικόνα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

ΥΣ2:  Δεν παραγνωρίζω τις όποιες προσπάθειες, με θετικό πρόσημο, του Προέδρου Αναστασιάδη

Follow me on Twitter