Ο λαϊκισμός βρίσκει πρόσφορο έδαφος όταν τα επιχειρήματα εκλείπουν. Στο επίκεντρο βρίσκονται οι ιδιωτικοποιήσεις των ημικρατικών οργανισμών, η υπερστελέχωση και η ξεκάθαρη θέση της τρόικας ότι οι ιδιωτικοποιήσεις αποτελούν προϋπόθεση για την εκταμίευση της επόμενης δόσης.

Το βασικό ερώτημα-προτροπή που θέτει η κυβερνητική παράταξη, κάθε φορά που γίνεται λόγος για ιδιωτικοποιήσεις, είναι «πού θα βρούμε τα 1,4 δις που χρειάζονται για να αποφευχθούν οι αποκρατικοποιήσεις; Ας μας πούνε πώς να τα εξασφαλίσουμε  για να γλιτώσουμε τους ημικρατικούς και θα το κάνουμε».

Το ίδιο σφάλμα κάνει τόσο το ΑΚΕΛ όσο και άλλα κόμματα τα οποία υποστηρίζουν ότι πρέπει να εξευρεθούν από άλλους πόρους τα 1,4 δις ώστε να αποφευχθούν οι ιδιωτικοποιήσεις των κερδοφόρων τουλάχιστον ημικρατικών οργανισμών.

Πρόκειται βεβαίως για μία θέση που βρίθει λαϊκισμού  αφού οι διεθνείς δανειστές κατέστησαν σαφές ότι είτε βρεθούν τα 1,4 δις είτε όχι, οι ιδιωτικοποιήσεις θα γίνουν στο όνομα της ανάπτυξης και του ανταγωνισμού (Εκτός και αν προτιθέμεθα να προτάξουμε τα στήθη μας στην τρόικα και να διεκδικήσουμε, εφόσον βρεθούν τα 1,4 δις. Δυστυχώς όμως η τρόικα δεν φαίνεται να έχει τάσεις υποχώρησης από τους σχεδιασμούς της αλλά ούτε και ο Πρόεδρος προτίθεται να υπαναχωρήσει σε σχέση με την υλοποίηση του προγράμματος).

Το νέο επιχείρημα της κυβέρνησης είναι ότι οι κερδοφόροι ημικρατικοί οργανισμοί πρέπει να ιδιωτικοποιηθούν, υπό το φόβο να μην γίνουν ζημιογόνοι.

Καθόλου αβάσιμη ανησυχία βεβαίως, αν αναλογιστεί κανείς ότι η πολιτική ηγεσία του τόπου, διαχρονικά, πάσχει από σύνδρομο ατολμίας αφού δεν αποφασίζει να εντοπίσει τους «παρείσακτους» και κομματικά τοποθετημένους και στη συνέχεια να τους «αποδεσμεύσει» τζαι από φαν έφαν.

Η τρόικα αναγνωρίζει ότι κανένας κύπριος πολιτικός δεν πρόκειται να αναλάβει ένα τόσο μεγάλο πολιτικό κόστος και για αυτό άλλωστε δεν παρεκκλίνει από τις αξιώσεις της.

Εκείνο που ενδεχομένως θα μπορούσε να γίνει προς αποφυγή των ιδιωτικοποιήσεων θα ήταν να αξιολογηθούν οι υπάλληλοι και να εντοπιστούν οι παρείσακτοι και οι κομματικά τοποθετημένοι, στη βάση μιας ανεξάρτητης έρευνας ξένων εμπειρογνωμόνων. Δύσκολο, αν όχι ανέφικτο.

Επειδή όμως και σε αυτή την περίπτωση τίθεται θέμα πολιτικής (αν)αξιοπιστίας και χρονοβόρας διαδικασίας, η τρόικα αποφάσισε να ζητήσει κεφαλές επί πίνακι, παρά να περιπλέξει την κατάσταση.

Follow me on Twitter