Αναπτύσσεται έντονα το τελευταίο διάστημα μια δημόσια συζήτηση σχετικά με τις προθέσεις της Τουρκίας, η οποία εμφανίζεται έτοιμη να συμβάλει θετικά στην επίλυση του κυπριακού. Στάση η οποία ρίχνει λάδι στη φωτιά της καχυποψίας και της αμφισβήτησης λόγω των διαχρονικών μεθοδεύσεων της Τουρκίας. Την ίδια ώρα, οι ε/κ επιδίδονται σε έναν αγώνα αποκωδικοποίησης της τουρκικής συμπεριφοράς, με φόντο το παρελθόν αλλά και τις μελλοντικές επιδιώξεις της Τουρκίας.

Τα τινά που μπορεί να συμβαίνουν:

• Η Τουρκία επιθυμεί πράγματι λύση, για τον Ά η τον ΄Β λόγο (ΕΕ, Φ.Α, oικονομικά συμφέροντα, σχεδιασμοί στην ευρύτερη περιοχή κλπ)  και η ελληνοκυπριακή ηγεσία το αντιλήφθηκε, το αναγνωρίζει και εκμεταλλεύεται την ευκαιρία και την πίεση που ασκείται στην Τουρκία. (H EE καθιστά σαφές ότι η Τουρκία δεν θα ενταχθεί αν δεν αναγνωρίσει την Κ.Δ. Συνεπώς, η Τουρκία, βρίσκεται σε δίλημμα. Οι επιλογές της είναι, ή να αναγνωρίσει την ΚΔ, που δεν θα το κάνει ποτέ, ή θα επιδιώξει μια win -win λύση).
• Η Τουρκία παίζει ένα πολύ έξυπνο παιχνίδι με τον πόνο των ελληνοκυπρίων και οι ε/κ το έχαψαν. (Η ΕΕ τονίζει και αναγνωρίζει ότι το κυπριακό δεν αποτελεί το κυριότερο πρόβλημα της Τουρκίας και συνεπώς γιατί να πιεστεί να το λύσει;).

Δεν είναι, εξάλλου, πολύ περίεργο και συνάμα ύποπτο το γεγονός ότι ο Τούρκος ΥΠΕΞ Αχμέτ Νταβούτογλου παριστάνει το καλό παιδί τον τελευταίο καιρό; Μήπως τηρεί τη συγκεκριμένη στάση υπέρ της δημιουργίας άλλοθι;

Από την άλλη όμως, οι φήμες περί τουρκικών πιέσεων στον Έρογλου για αποδοχή του κοινού ανακοινωθέντος και επανέναρξη των συνομιλιών, προέρχονται κυρίως από την ελληνοκυπριακή πλευρά. Ανοικτό παραμένει ωστόσο το ενδεχόμενο, η Τουρκία να ξεγέλασε την ελληνοκυπριακή ηγεσία (ίσως και τη διεθνή κοινότητα).

Η Τουρκία, όμως, φαίνεται ότι δεν έχει περιθώρια για παιχνίδι αφού δεν το επιτρέπουν, αφενός, οι διαμορφωθείσες συνθήκες στη Μέση Ανατολή και αφετέρου οι ευρωπαϊκές της επιδιώξεις.

Δύο φορές ηττημένος συνεπάγεται ντε φάκτο ηττημένος. Συνεπώς πρέπει να γίνει ορθή ανάγνωση των τουρκικών ενεργειών, συμπεριφορών και συμφερόντων, αποκωδικοποιώντας τη διαχρονική στρατηγική της χώρας, ώστε να διαφανεί αν αυτή την φορά η Τουρκία πραγματικά επιθυμεί λύση.

Δυστυχώς και πάλιν ο χρόνος θα δείξει. Εκτός και αν οι πολίτες έχουν εμπιστοσύνη στο σύστημα* ...που δεν νομίζω. Τουλάχιστον η ιστορία δεν το επιτρέπει.

Το πιο αστείο επιχείρημα

Πάντως, το πιο αστείο επιχείρημα, που κατά τη γνώμη κάποιων, αποδεικνύει την επικινδυνότητα του κοινού ανακοινωθέντος, έχει να κάμει με τις τοποθετήσεις Νταβούτογλου ο οποίος δήλωσε ότι έμεινε ικανοποιημένος από το κοινό ανακοινωθέν. Μα εννοείται ότι ο Νταβούτογλου είναι ικανοποιημένος με το ανακοινωθέν, αφού δέχτηκε την επανέναρξη των συνομιλιών. Αν δεν τον ικανοποιούσε, δεν θα το αποδεχόταν η τ/κ πλεύρα και ως εκ τούτου δεν θα επανήρχιζαν οι συνομιλίες. Στόχος της ε/κ πλευράς ήταν να συμφωνηθεί ένα ανακοινωθέν το οποίο να ικανοποιεί και τους ε/κ και τους τ/κ και την Τουρκία αλλά και την Ελλάδα (για να είμαστε τζαι ρεαλιστές). Δηλαδή ήταν να κάμουμε ένα κοινό ανακοινωθέν που να ικανοποιεί μόνο τους ε/κ; Τότε τι «κοινό» θα ήταν; Υπάρχουν χιλιάδες σοβαρά επιχειρήματα τα οποία μπορεί να αναπτύξει κάποιος σχετικά με τους κινδύνους που κρύβει το κοινό ανακοινωθέν, αλλά κάποιοι επιμένουν να προβάλλουν το πιο αστείο… Το κυπριακό θέατρο του παραλόγου!!!

*Αναφέρομαι σκόπιμα σε «σύστημα» διότι δεν εννοώ μόνο τους πολιτικούς οι όποιοι άλλωστε είναι τέκνα του ευρύτερου ιστού.

Follow me on twitter

[email protected]