Δρομολογείται περίτεχνα η εδραίωση και καθιέρωση της γενιάς των 600 ευρώ. Η γενιά των 900 ευρώ υποβιβάζεται στα 600 και αυτό, σύμφωνα με την ομοσπονδία των εργοδοτών, θα «βοηθήσει» (άκουσον- άκουσον) στην έξοδο από την οικονομική κρίση και στη μείωση της ανεργίας

Κάποιοι εργοδότες είδαν κουφάρι στο πάτωμα και αποφάσισαν να σκυλέψουν. Υποστηρίζουν ότι με τη μείωση των μισθών θα επέλθει ανάκαμψη διότι οι επιχειρήσεις θα πάψουν να απολύουν προσωπικό και θα προσλαμβάνουν καινούριο.

Δηλαδή, για εξηγήστε μας τι θα κάνετε. Θα μειώσετε κατά 200 ευρώ το μισθό του εργαζόμενου που αμείβεται με 900 και θα προσλάβετε ακόμα έναν και θα βάλετε άλλα 500 ευρώ που την τσέπη για να συμπληρωθούν τα 700;

Άσε που πολλοί εργαζόμενοι δουλεύουν ακόμα και σήμερα με 500-600 και δεν διαμαρτύρονται επειδή «ευτυχώς που έχουμε δουλειά».

Σκεφτείτε τι θα γίνει αν ο μισθός μειωθεί στα 700. Κάποιοι θα δουλεύουν για 300-350 με την ίδια «φιλοσοφία» του «ευτυχώς που έχουμε δουλειά».

Εκμεταλλευόμενοι ουσιαστικά την συνεχιζόμενη ύφεση, κάποιοι εργοδότες διατηρούν την πάγια και διαχρονική τους θέση -απειλή ότι σε όποιον δεν αρέσει η κατάσταση, η πόρτα είναι ανοικτή και στα σκυλιά δεμένα.

Το βασικό και αναπάντητο ερώτημα του παραλογισμού όμως παραμένει: Πώς ρε άνθρωποι μου θα λυθεί το οικονομικό πρόβλημα, με τη μείωση των ήδη άθλιων μισθών και την ταυτόχρονη συρρίκνωση της αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων;

Συμφωνούμε ότι οι επιχειρήσεις δεν ευθύνονται για την κρίση. Μήπως όμως ευθύνονται οι εργαζόμενοι; Μήπως οι πλείστες επιχειρήσεις μοιράζονταν τα κέρδη με τους εργαζόμενους την περίοδο της κερδοφορίας; Την εποχή των χρυσών κουταλιών δίνανε στον εργαζόμενο το μερίδιο που του αναλογούσε;

Βέβαια εδώ τίθεται και το εκβιαστικό «δίλημμα» ότι αν  ο εργαζόμενος δεν αποδεχτεί αυτή την εξωφρενική «λύση», η άλλη επιλογή είναι οι απολύσεις. Όχι η μείωση της κερδοφορίας των εταιρειών αλλά οι απολύσεις. Ας μειώσουν το ανώτατο όριο μισθού και θα δουν πώς ανακάμπτει η οικονομία στο άψε-σβήσε.

Και μια εξίσωση την οποία η Ομοσπονδία των Εργοδοτών θεωρεί λαϊκίστικη: 700 ευρώ μισθός – 400 ευρώ(το λιγότερο) δόση – 200 ευρώ ρεύμα – 100 ευρώ νερό, τηλέφωνο, διαδίκτυο – 250 ευρώ τρόφιμα για μια οικογένεια – 150 ευρώ το μήνα για να φάνε τα παιδιά στο σχολείο = - 400 (πλην τετρακόσια ευρώ). Μια απλή μαθηματική εξίσωση. Πού είναι ο λαϊκισμός; Δεν υπολόγισα ούτε ένδυση –υπόδηση, ούτε άλλα "δευτερεύοντα" έξοδα.

Η οικονομική κρίση αποτελεί την απάντηση απενοχοποίησης για όλα τα ερωτήματα. Το θέμα όμως της επιβίωσης στην Κύπρο της ακρίβειας και των φόρων, στην Κύπρο της τυρόπιτας των 2 + ευρώ, δεν αποτελεί θέμα συζήτησης για τους έχοντες που φωνάζουν εκ του ασφαλούς ότι πρέπει να σωθεί η οικονομία πάνω στα πτώματα του κόσμου. Διότι είναι εύκολο να συστήνεις υπομονή αν είσαι εξ εκείνων που δεν χρειάζεται να κάνουν υπομονή.

ΥΣ: Δεν αναφέρομαι, προφανώς,  στην περίπτωση εργαζομένων που κρίνονται ως ανεπαρκείς και ως εκ τούτου πρέπει να απολυθούν ή στην περίπτωση μικρών επιχειρήσεων που αντιμετωπίζουν πραγματικό πρόβλημα και πρέπει να συζητήσουν με το προσωπικό τους για να βρεθεί μια χρυσή τομή.

Follow me on Twitter

[email protected]