Η λύση του κυπριακού δεν εξαρτάται μόνο από την πολιτική απόφαση αλλά και από την διάθεση, τη μόρφωση και την παιδεία των μελών των δύο κοινοτήτων.

Παρατηρώ μετά λύπης μου ότι εν έτει 2013, δεν εξέλειψαν τα συνθήματα όπως «ούτε εκατοστό ελληνικής γης σε Τούρκο» ή «πώς να ζήσω εγώ με τους κούλλουφους» (ο Παριζιάνος πρώτος ανιψιός του Ναπολέοντα) ή ακόμα χειρότερα, «Τούρκος καλός μόνο νεκρός». Ανησυχητικότερο δε το γεγονός του μη διαχωρισμού του «Τούρκου» από τον «τουρκοκύπριο», όρος ο οποίος αποτέλεσε τη χρυσή τομή που θα επέτρεπε τη συμβίωση και την συνύπαρξη των δύο κοινοτήτων. Το ίδιο φαντάζομαι, ισχύει και στα κατεχόμενα.

Χαρακτηριστικά θυμάμαι μια υπόθεση κατά την οποία κάποιος ε/κ αποχώρησε από την παρέα του επειδή νεύριασε όταν έγινε αναφορά σε κάποιο τουρκοκύπριο, ο οποίος βρισκόταν στο νοσοκομείο και υπόλοιποι εξέφρασαν τη λύπη τους για το γεγονός. Αποχωρώντας, ο τύπος είπε χαρακτηριστικά «φέφκω για να μεν κάμω καφκά».

Αυτό πιθανόν να αποτελεί ένα μεμονωμένο περιστατικό. Μεμονωμένο αλλά ικανό να δημιουργήσει εντάσεις όμοιες με εκείνες του παρελθόντος.

Επιπλέον, υπάρχουν ελληνοκύπριοι και τουρκοκύπριοι που αντιδρούν ακόμα και στο άκουσμα της λέξης "ε/κ" ή "τ/κ". Επίσης, οι ακροδεξιές παρατάξεις σε ελεύθερες περιοχές και κατεχόμενα, δυσχεραίνουν την προσπάθεια εξεύρεσης μιας αρμονικής λύσης που να προκρίνει την ειρηνική συμβίωση στην Κύπρο.

Συνεπώς δεν πρόκειται μόνο για ζήτημα «δίκαιης, σωστής και βιώσιμης πολιτικής λύσης», όπως μας το παρουσιάζουν, αλλά είναι θέμα παιδείας. Δυστυχώς κανένας αρμόδιος δεν εργάζεται προς την κατεύθυνση της ειρηνικής συνύπαρξης των δύο κοινοτήτων και για αυτό, αν δεν αλλάξει κάτι, η λύση του κυπριακού και άρα η συνύπαρξη, είναι καταδικασμένη να αποτύχει.

ΥΣ: Τα πιο πάνω, βεβαίως, δεν αναιρούν τη φύση του κυπριακού που είναι πρόβλημα εισβολής και κατοχής.

Ακολουθείστε με στο Twitter

[email protected]