«Και λεγόμαστε άνθρωποι με μυαλό και με αισθήματα,
… και λεγόμαστε άνθρωποι με μυαλό και καρδιά»

Χιλιάδες άνθρωποι καθημερινά σκοτώνονται στο βωμό του τίποτε, στο βωμό του διαχωρισμού του ζώου- ανθρώπου από τα υπόλοιπα ζώα. Σώματα κείτονται στο χώμα από πυρά αντίπαλων δυνάμεων. Άνθρωποι κατακρεουργημένοι «για ένα πουκάμισο αδειανό», για την «Ελένη» της κάθε χώρας, που δεν διαφέρει και πολύ, ούτε σε ταυτότητα ούτε σε σκοπό.

Στενοχωριόμαστε, τάχα μου δήθεν, για τα δεινά του κόσμου, για τα εκατοντάδες ανήλικα -και όχι μόνο- που βρίσκουν τραγικό θάνατο από βόμβες και σφαίρες, για τη «δημοκρατία» και το «δίκαιο». Η Συρία σήμερα, ο Λίβανος χθες, το Ιράν και το Ιράκ προχτές και πάει λέγοντας. Πόλεμοι για το χρήμα και τη δόξα.

«Του είπα 6.000 χρόνια οι άνθρωποι πολεμάνε, κύριε
άνθρωπος μ’ άνθρωπο, λαός με λαό μαζί»

Παρακολουθούμε αμέτοχοι το θανατικό που πλησιάζει, το θεριό που μεγαλώνει και κατασπαράσσει περισσότερο κόσμο. Άνθρωποι που προσπαθούν να εδραιώσουν την κυριαρχία τους και να καρπωθούν περισσότερο πλούτο.

«δεν κυβερνάνε πάντοτε σοφοί
Πολλές φόρες κυβερνάνε οι αλητήριοι
αρκετές φόρες κυβερνάνε κι οι τρελοί»

Μας κυβερνάνε οι άρρωστοι, οι οποίοι αντικατοπτρίζουν στην πραγματικότητα τα βαθύτερα ένστικτα αυτών που τους ανέβασαν στο βάθρο. Καμιά φορά με τη χρήση της προπαγάνδας και την επίκληση στο συναίσθημα, καταφέρνουν να κερδίσουν την εξουσία.

Τόσοι πόλεμοι για το χρήμα και τη δόξα, τόσο αίμα χύνεται και ποτίζει τον πλανήτη για να καλυφθούν προσωπικές φιλοδοξίες, τόσοι άνθρωποι αυτοκτονούν για να γλυτώσουν από τα δυσβάστακτα χρέη στα οποία τους υπέβαλε η «τέλεια» διαμορφωμένη κοινωνία. Τόσος πόνος, τόση μιζέρια, τόσα ορφανά, τόσοι δολοφονηθέντες, τόσοι άλλοι υπό καθεστώς τρομοκρατίας με ένα όπλο στον κρόταφο.

Άθλια ανθρωπάκια, ένας κόσμος γεμάτος άχρηστα ανθρωπάκια, άρρωστα, που δεν έπιασαν ακόμα το αληθινό νόημα της ζωής, της πραγματικής τους ύπαρξης. Ταλαιπωρούμε τη γη, οι άθλιοι, γίναμε η μεγαλύτερη της μάστιγα, ένα κανονικό καρκίνωμα.

Τόσο άθλιοι, τόσο βλάκες...

Πόσο ηλίθιοι είμαστε; Τόσο, ώστε να μην το καταλαβαίνουμε. Δεν μας χρειάζεται η γη για να συνεχίσει να υπάρχει, εμείς την χρειαζόμαστε. Τη χωρίσαμε σε οικόπεδα και σκοτωνόμαστε για το ποιος θα πάρει το μεγαλύτερο, αυτό με την καλύτερη θέα ή το πιο ακριβό και σκοτωνόμαστε και συνθλιβόμαστε ..από μόνοι μας.. Τόσο άθλιοι, τόσο βλάκες.

Χαμός στη Συρία, εκατοντάδες, χιλιάδες νεκροί. Γιατί; Για τις φιλοδοξίες κάποιου, επειδή κάποιος τρίτος έβαλε το χέρι του ή επειδή πρέπει οι λαοί να ελευθερωθούν. Άνθρωποι, σκλάβοι άλλων ανθρώπων, εταιρειών, τραπεζών, καθεστώτων, κυβερνήσεων. Ζώα που ξέχασαν ότι είναι ζώα, εγκλωβισμένα στο ίδιο τους το περιβάλλον.. και χάσαμε το νόημα …

Αναρωτιέμαι, τι θα γινόταν αν όλοι οι άνθρωποι στον πλανήτη αποφασίζαμε να μην πιάσουμε ποτέ όπλα στα χέρια μας. Τι θα γινόταν αν όλοι οι άνθρωποι στον κόσμο αρνιόμασταν να αγγίξουμε το όποιο όπλο; Ανέφικτο; Ροματικό; Ο άνθρωπος, ως ζώο, πάντοτε είχε την ανάγκη να πολεμά για να διατηρήσει τα σύνορα και τη επικράτεια που προηγουμένως είχε καθορίσει. Xωρίς όρια όμως;

https://twitter.com/AthanasiouTh

[email protected]