Περίτεχνα τοποθετείται ο θεμέλιος λίθος πάνω στον οποίο, οι μελλοντικοί μας ηγέτες, που δεν θα είναι άλλοι από τους παροντικούς, θα βασιστούν για να μας πουν ότι «μαζί τα φάγαμε», δημιουργώντας με αυτό τον τρόπο ένα ακλόνητο άλλοθι. Τραγικότερο όλων είναι ότι θα έχουν δίκαιο.

Κατασχέσεις

Παραδείγματος χάριν, το θέμα με τις κατασχέσεις δημόσιας περιουσίας στο ΥΠΟΙΚ, λόγω μη αποζημιώσεων από απαλλοτριώσεις γης. Αν ισχύουν τα όσα υποστηρίζει η κυβέρνηση, το κράτος απαλλοτρίωσε τη γη και στη συνέχεια αποφάσισε ότι δεν χρειάζεται τα εν λόγω τεμάχια και τα επέστρεψε.

Οι επιδότες όμως πήγαν στο ΥΠΟΙΚ με εντάλματα που εκδόθηκαν πριν την ανάκληση των απαλλοτριώσεων, διεκδικώντας αποζημιώσεις για γη που ουσιαστικά τους έχει επιστραφεί.

Αυτό που θα έπρεπε να εξεταστεί είναι για πόσο χρονικό διάστημα, το κράτος, είχε δεσμευμένη την ξένη περιουσία και να καταβληθεί αποζημίωση επ’ αυτού, ένα είδος ενοικίου.

Αντ΄ αυτού, εκείνο που ουσιαστικά έγινε είναι ότι οι επιδότες ζήτησαν από το δημόσιο, από εμένα, από εσάς, αποζημιώσεις για κάτι που επιστράφηκε στους ιδιοκτήτες.

Δημόσιο

Επιπλέον, ο καθένας που είχε κάποιο μέσο, από την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, έμπαινε στο δημόσιο, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν οι σημερινές συνθήκες των υπεράριθμων δημοσίων θέσεων που γονάτισαν την Κυπριακή Οικονομία.

Τα κόμματα που ακολουθούσαν διαχρονικά αυτή την πολιτική των πελατειακών σχέσεων και της εξασφάλισης ψήφων με ανταλλάγματα, διεκδικούν εκ νέου τη ψήφο του κυπριακού λαού, επικαλούμενοι, άκουσον -άκουσον, το εθνικό συμφέρον, κάνοντας λόγο για ανάγκη ενότητας, σύγκλισης και συμπόρευσης.

Φάγανε πολλοί από την πίττα. Αν αναλογιστεί κανείς ότι ο δημόσιος τομέας αποτελεί το μεγαλύτερο «πηγάδι» άντλησης ψήφων, το μεγαλύτερο κομμάτι του εκλογικού σώματος, τότε  αντιλαμβανόμαστε εύκολα ότι καθίσταται ιδιαίτερα δύσκολο να «ενοχλήσει» κανείς τη συγκεκριμένη μερίδα ψηφοφόρων.  Δε λέω ότι την αποκλειστική ευθύνη φέρουν οι πολίτες ή οι δημόσιοι υπάλληλοι αλλά μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης έχουν οι κυβερνήσεις που κινήθηκαν προς αυτή την κατεύθυνση και δημιούργησαν ένα κράτος στη βάση της αναξιοκρατίας.

Εν κατακλείδι, ένα κράτος που φέρει τα πιο πάνω χαρακτηριστικά, είναι καταδικασμένο σε αποτυχία, αφού παράλληλα δίνει άλλοθι στους συντελεστές της καταστροφής, δηλαδή στους έχοντες την εξουσία και τους εκλεκτούς σφουγγοκωλάριους τους, να απενοχοποιηθούν αφού… «μαζί τα φάγαμε», κι ας μην τα φάγαμε όλοι μαζί.

https://twitter.com/AthanasiouTh

[email protected]