Ζούμε μεγάλες στιγμές. Ο κόσμος κλαίει και οδύρεται για τα οικονομικά αδιέξοδα στα οποία έχει περιέλθει, την ίδια ώρα που όσοι επηρεάστηκαν λιγότερο –ή και καθόλου- σφυρίζουν αδιάφορα.

Το μέγεθος του προβλήματος φαίνεται από το γεγονός ότι η φτώχεια και η μιζέρια δεν «πουλούν» πλέον, αφού έγιναν καθημερινό φαινόμενο.

Παλαιότερα, όταν γράφαμε για μια οικογένεια που δυσπραγεί και γενικότερα για δυσπραγούντες συνανθρώπους μας, γινόταν πανικός. Όλοι μας συζητούσαμε τα περιστατικά, μαραζώναμε και ψάχναμε τρόπους να βοηθήσουμε. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει απαραίτητα ότι σήμερα έλειψαν οι άνθρωποι που σπεύδουν να βοηθήσουν ή ότι γίναμε αναίσθητοι ή πάψαμε να ενδιαφερόμαστε για τον πλησίον μας. Απλά, όλα αυτά έχουν γίνει μέρος της ζωής μας και συνεπώς λιγότερο «συγκλονιστικά».

Το διάσημο απόφθεγμα «Όταν οι Ναζί έπαιρναν τους κομμουνιστές σιώπησα, δεν ήμουν δα κομμουνιστής. Όταν φυλάκιζαν τους σοσιαλδημοκράτες σιώπησα, δεν ήμουν δα σοσιαλδημοκράτης. Όταν έπαιρναν τους συνδικαλιστές σιώπησα, δεν ήμουν δα συνδικαλιστής. Όταν έπαιρναν εμένα, δεν είχε μείνει κανείς να διαμαρτυρηθεί», είτε ανήκει στον Μπρέχτ είτε στον Γερμανό πάστορα Martin Niemöller, κερδίζει στις μέρες μας ολοένα και περισσότερο έδαφος. Ας προβληματιστούμε.

https://twitter.com/AthanasiouTh

[email protected]