Είναι σχεδόν επικίνδυνο, ακόμα και να ακούμε τις εθνικιστικές/νέο-ναζιστικές οργανώσεις να μιλούν. Όσες φορές άκουσα «χρυσές αυγές» και «μπρούτζινες δύσες» να εκφράζονται, ομολογώ ότι σχεδόν πείστηκα, μέχρι που ήχησε ο κώδωνας της λογικής μου.

Αποκωδικοποιώντας τους τρόπους που μετέρχονται για να πείσουν, είναι εύκολο να αντιληφθεί κανείς ότι πρόκειται για μια πολύ απλή τακτική, η οποία όμως βρίσκει πρόσφορο έδαφος, στις δύσκολες εποχές που ζούμε. Αποπροσανατολίζουν το κοινό, καμουφλάροντας την ιδεολογία τους, με το να επικαλούνται συνεχώς τις στιγμές που περνά ο τόπος.

Εμφανίζονται σαν οι «σωτήρες των εθνών», οι οποίοι προτίθενται «να βγάλουν τους λαούς από τα αδιέξοδα», στα οποία έβαλαν τους πολίτες, κάποιες πολιτικές που ακολουθήθηκαν από κάποιους ανάξιους ή κερδοσκόπους πολιτικούς.

Κάνουν επίκληση στην αλήθεια, εκμεταλλευόμενοι την άθλια κατάσταση στην οποία περιήλθε ο τόπος (η κάθε χώρα στην οποία παρουσιάζεται φτώχια, εξαθλίωση και ως αποτέλεσμα αυτής, έξαρση του εθνικισμού), λόγω των άθλιων χειρισμών κάποιων άθλιων κλεφτών πολιτικάντιδων.

Κάθε φορά που ερωτώνται αν τους εκφράζει, παραδείγματος χάριν, ο Χίτλερ ή ο ναζισμός ως πολιτική ιδεολογία, απαντούν προπαγανδιστικά ότι αυτό, τάχα, δεν τους ενδιαφέρει επί του παρόντος και ότι δεν προσφέρεται για συζήτηση, «τη στιγμή που ο κόσμος πεινά, ο έλλην -κύπριος βρίσκεται στην άκρη του γκρεμνού, ο ''έλλην…έλλην'' έπεσε μέσα στον γκρεμνό» και ούτω καθεξής.

Σε αυτό ακριβώς το σημείο κρύβεται ο κίνδυνος ή η παγίδα. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, ο Χίτλερ κατάφερε να αποπροσανατολίσει και να ξεγελάσει εκατομμύρια Γερμανούς πολίτες και να προκαλέσει στη συνέχεια πανωλεθρία. Εκμεταλλεύτηκε τη δεινή οικονομική κατάσταση και την αδυναμία στην οποία είχε περιέλθει ο γερμανικός λαός, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη του.

Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε με ποιο τρόπο ακριβώς παρουσίαζαν τα τότε ΜΜΕ τη δράση του Χίτλερ, αλλά μάλλον του έδωσαν όσο «έδαφος» χρειαζόταν για να παίξει το παιχνίδι του και να κερδίσει τις εντυπώσεις.

Συνεπώς, η πρακτική της περιθωριοποίησης των εθνικιστικών συνόλων, ώστε να μην τους δίδεται υπόσταση και βήμα για να παρουσιάζουν τις προπαγανδιστικές απόψεις τους και να παρασύρουν το κοινό, παραμένει αμφιλεγόμενη. Διότι, από την άλλη, αν δεν γνωρίζουμε τις ακριβείς προθέσεις τους, όπως ακριβώς προκύπτουν από την ίδια την ιστορία, πώς θα μπορέσουμε στη συνέχεια να προφυλαχθούμε ως κοινωνία;