Καταπληκτικό! Σε περιόδους μεγάλης οικονομικής ύφεσης, οι περισσότεροι συνάνθρωποι μας, αποφασίζουν να γίνουν «κομμουνιστές». Μετατρέπονται από "σασμένους" μικροαστούς ή από καλοβολεμένα πιονάκια στης μεσαίας τάξης, σε μεγάλους επαναστάτες, κομμουνιστές της πρώτης γραμμής και λάτρες του Κάρλ Μάρξ, μόνο όταν κινδυνεύσει ο 13ος, τα επιδόματα, τα μπόνους, η δουλειά τους ή ό,τι άλλο , τέλος πάντων, χαρακτήριζε τον, μέχρι πρότινος, τρόπο ζωής τους.

Ξεσηκώνονται και επαναστατούν μόνο όταν τα δικά τους συμφέροντα πληγούν. Δεν βλέπουν την καθημερινή κατάντια, τη μιζέρια, την πείνα και τον πόνο που μαστίζει άλλους ανθρώπους δίπλα τους, απέναντι τους ή σε άλλες χώρες και δεν σκέφτονται την αδικία, παρά μόνο όταν οι ίδιοι αδικηθούν. Ε δεν είναι έτσι η ανθρωπιά. Εν τροχός τζαι γυρίζει.

Δεν γίνεται να θυμόμαστε ότι «όλοι πρέπει να είμαστε ίσοι» μόνο όταν βιώνουμε την ανισότητα. Αυτό είναι υποκρισία και η -κεκαλυμμένη τον μανδύα της αγανάκτησης- υποκρισία, δεν έχει ανταπόκριση, ούτε και αποτέλεσμα. Ή που θα είμαστε πάντα δίκαιοι ή που θα είμαστε εγωιστές και όταν θα πληγούν τα συμφέροντα μας θα σκάσουμε. Μόνο όταν πάψει ο πιο πάνω προβληματισμός να αποτελεί δίλημμα, θα πάει μπροστά η ανθρωπότητα, η ανθρώπινη φυλή. Διαφορετικά, ό,τι και να κάνεις, κατόπιν εορτής, βάλ’ του ρίγανη. Εάν, για παράδειγμα, καίγεται το σπίτι του διπλανού σου και δεν ενδιαφερθείς να δεις αν ζει ή αν πέθανε ο γείτονας σου, δεν μπορείς να περιμένεις να ανταποκριθεί στο κάλεσμα σου όταν καεί το δικό σου σπίτι.

Καλά να πάθουμε…