Έφυγε τόσο άδικα, απροσδόκητα και πρόωρα ο Αλέξανδρος Αντωνίου, 26χρονών παλικάρι.
Ένα παιδί που υπήρξε όλη η ζωή των γονιών του, των αγαπημένων Άννας και Γιώργου.

Από τη στιγμή που τον κράτησαν στην αγκαλιά τους, τον αγάπησαν με τον τρόπο που μόνο η καρδιά ξέρει. βαθιά, απόλυτα, αφοσιωμένα. Τον πήραν μωρό στην οικογένειά τους, ένα «παιδί της αγκαλιάς», κι έγινε το παιδί της ψυχής τους. Αυτή η αγάπη είναι αγάπη επιλογής που δεν γνωρίζει όρια, είναι αγάπη διπλή, φωτεινή, σμιλεμένη με χρόνια φροντίδας, αγωνίας, γέλιων και περηφάνιας.

Τώρα μένουν πίσω με μια σιωπή που δεν τελειώνει και έναν πόνο που δεν έχει όνομα. Η απώλεια ενός παιδιού είναι κάτι που δεν χωρά στο ανθρώπινο μέτρο. Είναι μια πληγή που δεν κλείνει.

Και τόσο άδικα, από χέρι άλλου γονιού! Πώς το έκανε; Πόση οργή, πόσο μίσος, πόση κακία, πόσος παραλογισμός; Πώς μαχαίρωσε ένα νέο παιδί; Δεν υπήρξε ποτέ ο ίδιος νέος; Δεν ήξερε πως είναι τα νιάτα; Δεν βρήκε άλλο τρόπο να τον ηρεμήσει; Δεν ερωτεύτηκε ο ίδιος ποτέ; Δεν καταλάβαινε πως τα νιάτα είναι πολλές φορές επιπόλαια αλλά πίσω από ένα λάθος δεν κρύβεται κακία αλλά ίσως πόνος; Και τι κατάφερε; Κατέστρεψε ο ίδιος ο φονιάς δυο οικογένειες, σκότωσε έναν νέο άνθρωπο, πλήγωσε τόσους ανθρώπους που τον αγάπησαν, την δική του οικογένεια επίσης. Μάλιστα, μεθοδευμένα, ένας προμελετημένος φόνος… Γιατί;

Τόσος πόνος, τόσο σκοτάδι… Γιατί;

Και όμως, μέσα σε αυτό το σκοτάδι, υπάρχει κάτι που δεν μπορεί κανείς να αφαιρέσει: ότι ήταν βαθιά αγαπημένος ο Αλέξανδρος. Μέχρι την τελευταία στιγμή. Μέχρι τη φωτογραφία με τους γονιούς του που ανέβασε ο ίδιος λίγες μέρες πριν, γράφοντας «η ζωή μου», δείχνοντας την αλήθεια της καρδιάς του.

Κανένας λόγος δεν μπορεί να απαλύνει τώρα τον πόνο. Μα ίσως, με τον καιρό, η μνήμη του -όλα όσα ήταν, όσα έδωσε, όσα πρόσφερε με τη σύντομη παρουσία του - να γίνει ένα φως που δεν θα σβήσει ποτέ. Ένα φως που θα συνοδεύει την μάνα, τον πατέρα, όλη την οικογένεια και τους φίλους και θα τους θυμίζει ότι η αγάπη που μοιράστηκαν δεν χάνεται ποτέ. Ζει μέσα τους. Ζει και θα ζει μέσα σε όσους τον γνώρισαν.Και όσο κι αν είναι δύσκολο να το πιστέψουν τώρα, η αγάπη αυτή συνεχίζει. Γιατί η αγάπη, ακόμη κι όταν πληγώνεται, δεν παύει ποτέ να υπάρχει.

Όσο ρεαλιστικό πράγμα κι αν είναι ο θάνατος, το νοιώθουμε βαθιά μέσα μας πως η αμετάθετη τούτη πραγματικότητα δεν είναι οριστική. Υπάρχει κάτι πιο μόνιμο, πιο ανθεκτικό και για τούτο, πιο αληθινό. Η αγάπη...

Ο θάνατος δεν είναι τίποτα·
γλίστρησα απλώς σε ένα διπλανό δωμάτιο.
Ό,τι υπήρξαμε ο ένας για τον άλλον,
είμαστε ακόμη.
Μη με αφήνεις έξω από τη σκέψη σου,
μην αλλάζεις τον τόνο της φωνής σου·
μίλα μου όπως πάντα,χαμογέλα όπως τότε.

Η ζωή σημαίνει όλα όσα σήμαινε.
Η συνεχής αδιάκοπη κλωστή δεν κόπηκε·
γιατί είμαι κοντά σου,
είμαι ησυχία, είμαι μνήμη,
είμαι αγάπη που δεν τελειώνει

“Death Is Nothing at All” – Henry Scott-Holland