Ιλιάδα Πατέρες και γιοι, 

Έκτωρ και Αστυάναξ, ο Πρίαμος ικετεύει τον Αχιλλέα για τον νεκρό του Έκτορα

Κοινότητα της ανθρώπινης μοίρας, κοινή μπροστά στον θάνατο και την οδύνη του ανθρωπιά, που ο ποιητής καλεί τους σημαντικότερους ήρωες του έπους να γνωρίσουν αντιμέτωποι με τα πιο συγκλονιστικά αισθήματα που ξετυλίγει το Ω της Ιλιάδας, η ραψωδία που καταυγάζει την ιστόρηση του έπους με το φωτεινότερο όσο και δυνατότερο παράδειγμα ανθρωπισμού στην αρχαία γραμματεία. Πρίαμος και Αχιλλέας έχουν δεχθεί ο καθένας από την πλευρά του άλλου το φοβερότερο και πιο αξεπέραστο πλήγμα, του φόνου του πιο αγαπητού τους προσώπου, του Πατρόκλου και του Έκτορα. 

Εξομοιωμένοι ως θρηνούντες πατέρες κι οι δυο, σε ιστορίες κι εδώ όμοιες και παράλληλες, αφηγημένες με τις ίδιες περίπου λέξεις. Η ίδια άγρια, ανελέητη μέχρι θηριώδης χαρά όταν σκότωνε ο ένας τον «γιο» του άλλου – υπονοείται σε περιγραφές μια πατρική, αν όχι συζυγική, σχέση ανάμεσα σε Αχιλλέα και Πάτροκλο - η ίδια προφητεία από τον θνήσκοντα για τον επικείμενο θάνατο και του σφαγέα του. 

Κι η ίδια κατανόηση στην σκηνή του Αχιλλέα του γεγονότος των δεινών και βασάνων του καθενός, με όμοια πικρή και για τους δυο την γεύση της δυνατής σχέσης πατέρα – γιου, Πριάμου-Έκτορα, Πηλέα-Αχιλλέα, που αμαυρώνει απορφανίζοντας τον πατέρα ο θάνατος του γιου: 

«ἀλλ᾽ αἰδεῖο θεοὺς Ἀχιλεῦ, αὐτόν τ᾽ ἐλέησον 
μνησάμενος σοῦ πατρός· ἐγὼ δ᾽ ἐλεεινότερός περ. 
ἔτλην δ᾽ οἷ᾽ οὔ πώ τις ἐπιχθόνιος βροτὸς ἄλλος,
ἀνδρὸς παιδοφόνοιο ποτὶ στόμα χεῖρ᾽ ὀρέγεσθαι.
ὣς φάτο, τῷ δ᾽ ἄρα πατρὸς ὑφ᾽ ἵμερον ὦρσε γόοιο·
ἁψάμενος δ᾽ ἄρα χειρὸς ἀπώσατο ἦκα γέροντα.
τὼ δὲ μνησαμένω ὃ μὲν Ἕκτορος ἀνδροφόνοιο
κλαῖ᾽ ἁδινὰ προπάροιθε ποδῶν Ἀχιλῆος ἐλυσθείς,
αὐτὰρ Ἀχιλλεὺς κλαῖεν ἑὸν πατέρ᾽, ἄλλοτε δ᾽ αὖτε
Πάτροκλον· τῶν δὲ στοναχὴ κατὰ δώματ᾽ ὀρώρει.»
Έλα, σεβάσου τους αθάνατους, συμπόνεσε και μένα,
τον κύρη σου, Αχιλλέα, θυμάμενος᾿ πιο αξίζω εγώ συμπόνια'
τι εβάστηξα ό,τι δεν εβάστηξε κανείς θνητός στον κόσμο,
του αντρούς πού τους υγιούς μου εσκότωσε το χέρι να φιλήσω!»
Είπε, και τον καημό του εφούντωσε για το δικό του κύρη,
κι έσπρωξε ανάλαφρα το γέροντα, το χέρι πιάνοντας του.
Μαζί τους έπνιξαν οι θύμησες, τον έναν του αντρειωμένου
του Εχτόρου, κι έκλαιγεν, ως σούρνονταν μπρος στου Αχιλλέα τα πόδια'
θρηνούσε κι ο Αχιλλέας, τον κύρη του θυμάμενος, και πότε
τον Πάτροκλο, κι ως πέρα οι θρήνοι τους γιόμιζαν το καλύβι.
(Ιλιάδα Ω 503-513)