Αυτό το βιβλίο έχει τρεις κεντρικές ωθήσεις. Το πρώτο είναι μια προσπάθεια παροχής ενός νέου μοντέλου για τον προβληματισμό σχετικά με το ηθικό λάθος του φόνου. Σκοπεύει να αμφισβητήσει την ορθόδοξη αφήγηση που βασίζεται στην ιερότητα της ζωής. Εάν η ζωή είναι ιερή, μπορεί αυτή η προσέγγιση να επιτρέψει τη μεγαλύτερη σημασία που δίνουμε στις αποφάσεις ζωής ή θανάτου για τους ανθρώπους παρά σε τέτοιες αποφάσεις για τα κοτόπουλα ή τα δέντρα; Στο προτεινόμενο νέο μοντέλο, η λανθασμένη δολοφονία ανθρώπων βασίζεται εν μέρει στον σεβασμό της αυτονομίας τους. Βασίζεται επίσης στην αξία για το άτομο να είναι ζωντανός. «Η ζωή έχει αξία μόνο ως όχημα της συνείδησης», και η συνείδηση έχει αξία μόνο ως προϋπόθεση ενός είδους ζωής που βιώνεται ως αξιόλογη.

 

Η δεύτερη ώθηση αμφισβητεί μια άλλη πτυχή της συμβατικής ηθικής: την τεράστια ηθική διαφορά που υποτίθεται ότι υπάρχει μεταξύ του να σκοτώσεις κάποιον και είτε σκόπιμα είτε σκόπιμα να του επιτρέψεις να πεθάνει. Μερικές φορές κρίνεται ότι θα ήταν έλεος να επιτραπεί σε έναν ασθενή του νοσοκομείου σε απελπιστική κατάσταση να πεθάνει (ίσως χωρίς να παρέχεται προστασία από τη γρίπη).

 

Η πρόθεση είναι να πεθάνει ο ασθενής και αυτή είναι η συνέπεια. Είναι πραγματικά τόσο διαφορετικό από τη χορήγηση μιας θανατηφόρας ένεσης με την ίδια πρόθεση και την ίδια συνέπεια; Και θα έπρεπε πραγματικά να νιώθουμε τόσο άνετα με τον τρόπο με τον οποίο επιτρέπουμε τόσους πολλούς θανάτους που μπορούν να προληφθούν, κάνοντας τόσο λίγα για την πείνα και τις ασθένειες στην καταστροφικά φτωχή πλειοψηφία των ανθρώπων του κόσμου;

 

Η τρίτη ώθηση είναι να προσπαθήσουμε να προσφέρουμε έναν τρόπο σκέψης για τις αποφάσεις ζωής και θανάτου πιο ανθρώπινο από τους νομικιστικούς κανόνες που συχνά συνδέονται με την παραδοσιακή προσέγγιση της ιερότητας της ζωής. Στόχος είναι να μετακινηθεί η συζήτηση για την άμβλωση, τη θανατική ποινή και τον πόλεμο μακριά από αφηρημένους κανόνες σχετικά με την ιερότητα της εμβρυϊκής ζωής, την ανταπόδοση ή την εθνική άμυνα: να μετατοπιστεί το επίκεντρο της ηθικής των αποφάσεων σχετικά με τον πόλεμο προς τις συνέπειες αυτών των αποφάσεων για τους ανθρώπους επηρεάζονται. Το κεφάλαιο για τον πόλεμο ξεκίνησε: "Είναι ευρέως αποδεκτό ότι η δολοφονία στον πόλεμο είναι πολύ διαφορετική. Δεν είναι, και πρέπει να σκεφτούμε τις συνέπειες αυτού." Χρόνια αργότερα, ένα άρθρο που έγραψα κατά της εισβολής στο Ιράκ, βασίστηκε στο βιβλίο και ταυτόχρονα ήταν μια απόσταξη της ουσίας του.

 

Μπορούμε να δικαιολογήσουμε τη δολοφονία των παιδιών του Ιράκ;

 

Το κλειδί για το πνεύμα του Causing Death and Saving Lives είναι μια παρατήρηση που παραθέτει ο Bertrand Russell, ένα χρόνο πριν από ένα φυλλάδιο που έγραψε ενάντια στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, οδηγούσε στη φυλακή.

 

Το ζήτημα των δικαιωμάτων και των αδικιών ενός συγκεκριμένου πολέμου εξετάζεται γενικά από μια νομική ή οιονεί νομική σκοπιά: έτσι κι έτσι έσπασαν τη μια και την άλλη συνθήκη, πέρασαν το ένα και το άλλο σύνορα, διέπραξαν τέτοιες και τέτοιες εχθρικές πράξεις, και επομένως από οι κανόνες είναι επιτρεπτό να σκοτωθούν όσοι από το έθνος του καθιστούν δυνατό οι σύγχρονοι εξοπλισμοί. Υπάρχει μια ορισμένη μη πραγματικότητα, μια κάποια έλλειψη φαντασίας για αυτόν τον τρόπο θέασης των πραγμάτων. Έχει το πλεονέκτημα, που πάντα εκτιμάται πολύ από τους τεμπέληδες, να αντικαθιστά μια φόρμουλα, ταυτόχρονα διφορούμενη και εύκολα εφαρμόσιμη, για τη ζωτική συνειδητοποίηση των συνεπειών των πράξεων. Bertrand Russell: The Ethics of War, International Journal of Ethics, 1915.

 

Το Causing Death and Saving Lives αναπτύχθηκε ως η συνεισφορά μου σε ένα μάθημα της Οξφόρδης που δόθηκε με τους Derek Parfit και James Griffin τα χρόνια από το 1967. Η επιρροή του μπορεί να φανεί στα κείμενα ορισμένων αποφοίτων που παρακολούθησαν το μάθημα και έγιναν κορυφαίοι φιλόσοφοι, συμπεριλαμβανομένων των Peter Singer και John Harris.

 

Στη νομική υπόθεση για τον Tony Bland, ο οποίος βρισκόταν σε επίμονη βλαστική κατάσταση μετά από εγκεφαλικό τραύμα, η Βουλή των Λόρδων έλαβε την απόφαση ορόσημο που επιτρέπει την αφαίρεση της υποστήριξης ζωής όταν η συνείδηση χάνεται ανεπανόρθωτα. Ο γιατρός του Tony Bland μου είπε ότι αυτός και η οικογένεια είχαν χρησιμοποιήσει το βιβλίο στη σκέψη τους. Μία από τις νομικές αποφάσεις απηχούσε το βιβλίο: «η ζωή έχει αξία μόνο ως όχημα της συνείδησης».

 

"Τα αρχικά μου κίνητρα για τη συγγραφή αυτού του βιβλίου ήταν το ενδιαφέρον των ερωτήσεων που εμπλέκονται και η δική μου έλλειψη σαφών και υπερασπιστών απαντήσεων... Ένας από τους στόχους του είναι να πείσει τους ανθρώπους να αλλάξουν απόψεις που έχουν ήδη. Αυτό συμβαίνει επειδή ορισμένες από τις Οι απόψεις που επικρίνονται εδώ προκαλούν πολύ περιττή δυστυχία, ενώ άλλες οδηγούν σε απώλεια ζωών που θα μπορούσαν και θα έπρεπε να αποφευχθούν. να ειπωθεί για αυτό».

CAUSING DEATH AND SAVING LIVES (1977)