Ο τουρισμός κατασκευάζει και προωθεί εικονικούς τόπους ώστε να πωλήσει πραγματικούς προορισμούς. Κι αντίστροφα, ο τουρίστας γνωρίζει, με τον πονηρό εργαλειακό λόγο του μετανεωτερισμού, ότι αγοράζει με το 'hot cash' του την εμπράγματη αξία ενός πραγματικού προορισμού, προσβλέποντας, ωστόσο, να του σερβιριστεί ο υπεσχημένος συμβολαιϊκά 'cool' εικονικός  τόπος. Εδώ, τα είδωλα του θεάτρου συναντούν τα είδωλα της αγοράς.

Η εμπορικοποιημένη του, πακεταρισμένη και αφεψηματοποιημένη εμπειρία προσφέρεται ως εμπορικά αναγνωρίσιμος, 'branded', προορισμός. Κι η εμπορευματοποιημένη μας εποχή, μας κινεί να αναζητούμε την ψυχαγωγία ανάμεσα στην αγορά της εμπειρίας, και την εμπειρία της αγοράς.

Ως τουριστικός προορισμός, ο πραγματικός κόσμος προσφέρεται με την φινιρισμένη μορφή του 'εφφέ', ως in situ έκθεση κι επίδειξη, υποδυόμενος την γνώση που σαν παράσταση αντιπροσωπεύει και πωλεί. Όπως κι ο ευρύτερος, σημειολογικά και μηντιακά διαμεσολαβημένος αυτοσκηνοθετημένος κόσμος (lσκεφθείτε μόνο τους θεατρίνους πωλητικούς-πολιτικούς ας στα ΜΜΕ) παριστάνει και πλασάρει τον εαυτό του ως ψυχαγωγούσα γνώση, infotainment, κι ως εμπειρία, ενώ κι οι εντόπιοι άνθρωποι υποδύονται την εικόνα του εαυτού των ως 'ρόλου', ως 'performers'.

 Όπως ακριβώς πονηρά συμφωνεί να αγοράσει την εμπειρία του γνήσιου κι 'αυθεντικού' ο τουρίστας, σκηνοθετώντας την γνήσια έκπληξη με την οποία καταναλώνει την εμπειρία του αυθεντικού. 
Το πραγματικό χειροκρότημα συντελείται στο ταμείον.