Η γέφυρα των στεναγμών του Λονδίνου, η γέφυρα των αυτοκτονιών.

Περνούσα τακτικά κάτω από την γέφυρα του Archway, στο Highgate του Βορείου Λονδίνου. Με κάποιο δέος σκεπτόμενος όλους αυτούς που την χρησιμοποιούσαν για να αυτοκτονήσουν, πέφτοντας στο οδόστρωμα της λεωφόρου από κάτω… διακόπτοντας την κυκλοφορία. Όπως κι όσοι έπεφταν κάτω από τα τραίνα, για να διακόψουν την κυκλοφορία των τραίνων με κείνη την μακάβρια ανακοίνωση στην πινακίδα για καθυστέρηση του τραίνου «λόγω περιστατικού με κάποιο πρόσωπο κάτω από ένα τραίνο», «due to an incident involving a person under a train».

H γέφυρα των αυτοκτονιών στο Highgate, πριν την περικλείσουν με υψηλά συρματοπλέγματα για να διώξουν τους αυτόχειρες από μια γέφυρα που τους πρόσφερε ωστόσο και μια καλή, τελευταία θέα στον κόσμο που αφήνουν - αλλά και δημιουργώντας και προβλήματα στην οδική κυκλοφορία, στον δρόμο όπου έγραφαν το τέλος τους, από κάτω. Με μια τελευταία ματιά στον κόσμο όλο, που θα αγνοούσε την προσωπική μοίρα του καθενός από τα ανώνυμα εκατομμύριά του. «Και την ζωή κοιτάζοντας, ήρεμα θα γελάσεις», όπως ο αυτόχειρ της Πρεβέζης.

Στιγμές που απαθανάτισε κωμικοτραγικά το μυθιστόρημα του Nick Ηornby, «A Long Way Down». Για την τραγικωμωδία των «high flyers», το Long way down

Η τραγικωμωδία των «high flyers». Πρωταγωνιστές και στην τελευταία «bonfire of the vanities», στο μεγάλο (και ξανά και ξανά) κραχ. Αιχμηρά τραγικωμικές οι γελοιογραφίες, στο απότοκο του «great meltdown», του τελευταίου κραχ της πιστωτικής φούσκας: οι χρηματιστές και τραπεζίτες έτοιμοι να πηδήξουν από τα περβάζια των γραφείων στους ουρανοξύστες τους (‘from high’ flyers).

 Συναντιώνται δυό ιδανικοί αυτόχειρες τραπεζίτες σε ένα περβάζι και ρωτά ο ένας τον άλλο, «εσείς από αυτό ή το προηγούμενο κραχ είστε»; Ποιά η διαφορά να πέσεις από πέντε μέτρα και να πέσεις από πενήντα μέτρα; Στην πρώτη περίπτωση κάνεις «μπουμ, αααα», στην δεύτερη κάνεις «ααααααααα, μπουμ»!

Για την κοφτερή κωμική ματιά του στην εποχή μας, επαινέθηκε το «τραγικωμικό» μυθιστόρημα του Nick Ηornby, «A Long Way Down». Εποχή που σε βαραίνει με μοναξιά όσο ζεις και στην αρνείται... όταν επιχειρείς να πεθάνεις. «Μπορώ να εξηγήσω γιατί αποφάσισα να πηδήξω από την ταράτσα της πολυκατοικίας;», αναρωτιέται ο αφηγητής της νουβέλλας, «ιδανικός αυτόχειρ» τηλεπαρουσιαστής Martin Sharp. Μπορεί να εξηγηθεί μονάχα γιατί αυτή η πολυκατοικία, των 15 πατωμάτων στο βόρειο Λονδίνο, αφού όλοι οι οδηγοί αυτοκτονίας στο διαδίκτυο συνιστούν τουλάχιστον 10 πατώματα για να σιγουρευθεί η επιτυχία του «σάλτο μορτάλε».

Η επιτάχυνση της βαρύτητος, το «g - spot» της αυτοκτονίας. Είναι έτσι η συγκεκριμένη αυτή πολυκατοικία, ή «tower block», δημοφιλής, περίπου κλισέ πλατφόρμα αυτοκτονιών, όπως ήταν η γέφυρα των αυτοκτονιών στο Highgate, πριν την περικλείσουν με υψηλά συρματοπλέγματα για να διώξουν τους αυτόχειρες από μια γέφυρα που τους πρόσφερε ωστόσο και μια καλή, τελευταία θέα στον κόσμο που αφήνουν - αλλά και δημιουργώντας και προβλήματα στην οδική κυκλοφορία, στον δρόμο που έγραφαν το τέλος τους, από κάτω. Α, η αστική κυκλοφορία είναι ένα άλλο νενομισμένο 'αστείον'.

A view to the City. Θ’ ανοίξεις το παράθυρο για τελευταία φορά...

Βρίσκει έτσι εκεί στην ταράτσα του «απονεννοημένου» κι άλλους αυτόχειρες, που του έχουν κλέψει την ιδέα, αλλά φέρνοντας ο καθένας τους δικούς του λόγους. Και μια πίτσα, ένας από τους αυτόχειρες. Που ζεσταίνει τα στομάχια καθώς το συζητούν, στην αμηχανία να πηδήξουν με μια ουρά από πίσω άλλων αυτόχειρων. Wait a minute! Η αυτοκτονία υποτίθεται ότι είναι μοναχική υπόθεση, εσύ κι ένας απρόσωπος χωρίς νόημα, άδειος κόσμος.

Η ένταση της περίεργα «πολύκοσμης» στιγμής φέρνει ενοχοποιητικές συζητήσεις, δύσκολες ερωτήσεις, το όλο ερώτημα της ζωής που σε έφερε να την αφήσεις. Ο καθρέφτης που γελοιοποιεί τον ρόλο... Και τελικά είναι σύμμαχοι. Αλλά αυτή η περίεργη, στο επέκεινα περίπου της ζωής φιλία, είναι λόγος για να ζήσεις; Όπως στο έξυπνο τραγικωμικό διήγημα του Σαμαράκη «Φυστίκια Αιγίνης», αυτή η αυτοκτονία, ίσως η κάθε αυτοκτονία, «may contain nuts»!

To κραχ που συνεπαίρνει τώρα την Ελλάδα φέροντας στον Αγγλικό τύπο, ξανά μανά τις κοινότυπες αναφορές στην «ελληνική τραγωδία». Τί θα βρούμε αν σπάσουμε το ξύλινο, «Δούρειο Γουρουνάκι» των εθνικών αποταμιεύσεών μας; Σχετλίαζε και το Private Eye, το πολιτικό σκωπτικό περιοδικό της Βρετανίας. Ανεξάντλητο το στοκ της αρχαιοελληνικής γραμματείας για το κωμικό επίτριμμα του Αγγλικού Τύπου στην ελληνική τραγωδία μας. Κι ο Δίας, στην μεγάλη γελοιογραφία του Bell, θυμόμαστε, στην Guardian, εξαναγκάζεται να κόψει τα αναίσχυντα έξοδα της αμβροσίας και να τρώει από δω και πέρα τον γερμανικό μέλανα ζωμό, το ξυδάτο λάχανο ή «σάουρ κράουτ». Αστείον είναι το «λάχανον εν οξυλιπάρω», που θα έλεγε κι εδώ ο Αθήναιος.

Και μια που το πανελλήνιο έχει το άχτι του με την Καγκελάριο Merkel, που ζητεί τα μυαλά στα κάγκελα των ανοικονόμητων στα οικονομικά Ελλήνων, θυμίζουμε ότι το όνομα συνδέεται ή ονομάζει τις απολήξεις των νεύρων στο γυναικείο αιδοίο, «Merkel receptors». Το πρόβλημά μας έχει την εσωτερική και την εξωτερική πτυχή του, «τα εσωτερικά και τα εξωτερικά χείλη» του, που εμπαίζαμε και την απλοϊκή κοινοτυπία των ηγετών μας για το Κυπριακό!

Το έμαθεν στο καυκάλι του κι ο Αισχύλος, να φοβάται την «ταχυπτέρυγη» μετάστασι της μοίρας, αν και όχι ακριβώς μυίγας. Από high flyer χελώνα, είπαμε, κι αυτός. Τestudo Graeca. Ελληνική στο καύκαλό της. Απόλεμος ο γε ο πόλεμος, άπορα πόριμα.

Ώ, μυία κάρα. «Συριεί μυίας» ο Κύριος, απειλεί η σκοτεινή Παλαιά Διαθήκη. Ούτε μυίγα στο σπαθί Του.