Ο Thomas Mann αγάπησε τον Δον Κιχώτη για τις ειρωνείες του, αλλά τότε ο Μann μπορούσε να πει, ανά πάσα στιγμή: «Η ειρωνεία ειρωνειών, το παν είναι ειρωνεία». Βλέπουμε στην τεράστια γραφή του Θερβάντες τι είμαστε ήδη. Ο Johnson, ο οποίος δεν μπορούσε να συμβιβαστεί με την ειρωνεία του Τζόναθαν Σουφίτ, δέχτηκε εύκολα αυτή του Θερβάντες. Η σάτιρα του Swift διαβρώνει, ενώ ο Cervantes μας επιτρέπει κάποια ελπίδα.

Ο Johnson θεωρούσε ότι χρειαζόμαστε κάποιες ψευδαισθήσεις, για να μην τρελαθούμε. Είναι αυτό το κομμάτι του σχεδιασμού του Cervantes; Ο Mark van Doren, σε μια πολύ χρήσιμη μελέτη, ‘Το επάγγελμα του Don Quixote’, στοιχειώνεται από τις αναλογίες μεταξύ του Ιδαλγού Ιππότη και του Hamlet, κάτι που φαίνεται αναπόφευκτο. Εδώ είναι οι δύο χαρακτήρες, πέρα ​​από όλους τους άλλους, που φαίνεται πάντα να ξέρουν τι κάνουν, αν και μας σαστίζουν κάθε φορά που προσπαθούμε να μοιραστούμε την γνώση τους.

Είναι μια γνώση διαφορετική από εκείνη του Φάλσταφ και του Σάντσο Πάντσα, που είναι τόσο ευχαριστημένοι ότι με το να είναι οι εαυτοί τους, που προσπερνούν την γνώση που τους ξεπερνά. Θα προτιμούσα να είμαι ο Falstaff ή ο Sancho παρά μια εκδοχή του Hamlet ή του Don Quixote, επειδή μεγαλώνω και είμαι άρρωστος μα διδάσκομαι ότι το είσαι είναι πιο σημαντικό από το να γνωρίζεις. Ο ιππότης και ο Hamlet είναι πέρα από κάθε όριο κατανόησης απερίσκεπτοι. Ο Φάλσταφ και ο Σάντσο έχουν κάποια επίγνωση και διάκριση διακριτικότητας σε ό,τι αφορά την γενναιότητα. Πατούν βαριά την γη, όταν οι ονειροπόλοι πολεμούν τους ανεμόμυλους.

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε το αντικείμενο της αποστολής του Don Quixote εκτός αν είμαστε οι ίδιοι Δον Κιχωτικοί (με κεφαλαία αρχικά). Ο Cervantes, κοιτώντας πίσω στη δική του επίπονη ζωή, να σκεφτόταν πως ίσως ήταν κάπως Δον Κιχωτικός;