Ο Ανήσυχος Τάφος The Unquiet Grave, τα χαμένα μου βιβλία, βιβλίο στοχαστικών αφορισμών, ένα βιβλίο για τα βιβλία.

Ο Ανήσυχος Τάφος, The Unquiet Grave, είναι ένα λογοτεχνικό έργο του Cyril Connolly που γράφτηκε το 1944 με το ψευδώνυμο Palinurus. Περιλαμβάνει μια συλλογή από αφορισμούς, αποφθέγματα, νοσταλγικούς προβληματισμούς και νοητικές εξερευνήσεις.

Ο Παλινούρος ήταν ο πηδαλιούχος του πλοίου του Αινεία στην Αινειάδα του Βιργίλιου, ο οποίος έπεσε στην θάλασσα ως πράξη εξιλέωσης για τους οργισμένους θεούς και του οποίου το πνεύμα περιπλανήθηκε στον κάτω κόσμο. Ο Κόνολυ χρησιμοποιεί το θέμα για να εξερευνήσει τα συναισθήματά του και να αναθεωρήσει την κατάστασή του καθώς πλησιάζει στην ηλικία των σαράντα, παρουσιάζοντας έναν πολύ απαισιόδοξο και αυτοκαταφρονητικό απολογισμό.

Σε αυτό φέρνει αποσπάσματα από μερικούς από τους αγαπημένους του συγγραφείς: τον Pascal, τον De Quincey, τον Chamfort και τον Flaubert καθώς και αποσπάσματα από τον Βούδα, την κινεζική φιλοσοφία και τον Freud.

Ο τίτλος του βιβλίου προέρχεται από ένα ομώνυμο αγγλικό λαϊκό τραγούδι:

Ο δώδεκα μήνας και μια μέρα είναι επάνω,
Οι νεκροί άρχισαν να μιλάνε:
«Ω, ποιος κάθεται και κλαίει στον τάφο μου,
Και δεν θα με αφήσεις να κοιμηθώ;»

Το βιβλίο αποτελείται από τέσσερα μέρη με τίτλους Ecce Gubernator («Εδώ είναι ο πιλότος»), Te Palinure Petens («Σε ψάχνω, Palinurus»), La Clé des Chants («Το κλειδί των τραγουδιών») και Who was Palinurus. Οι δύο πρώτες περιέχουν παρόμοια σύνολα μελωδίας, ενώ η τρίτη περιέχει περισσότερες αναμνήσεις με συγκαλυμμένες αναφορές στη ζωή του Connolly στη Γαλλία. Το τελευταίο δίνει μια περιγραφή της ιστορίας του Palinurus.

Εισαγωγικά
«Όσο περισσότερα βιβλία διαβάζουμε, τόσο πιο γρήγορα αντιλαμβανόμαστε ότι η πραγματική λειτουργία ενός συγγραφέα είναι να παράγει ένα αριστούργημα και ότι κανένα άλλο έργο δεν έχει καμία συνέπεια».

«Δεν υπάρχει πόνος στη ζωή ίσος με αυτόν που δύο εραστές μπορούν να προκαλέσουν ο ένας στον άλλον».
«Όταν συλλογίζομαι τη συσσώρευση ενοχής και τύψεων που, σαν σκουπιδοτενεκέ, κουβαλάω στη ζωή, και που τρέφεται όχι μόνο από τις πιο ελαφριές πράξεις, αλλά από την πιο ακίνδυνη απόλαυση, νιώθω ότι ο άνθρωπος είναι από όλα τα ζωντανά όντα. ο πιο βιολογικά ανίκανος και κακοοργανωμένος».

«Ένας τεμπέλης, ανεξάρτητα από τα ταλέντα με τα οποία ξεκινά, θα έχει καταδικάσει τον εαυτό του σε σκέψεις από δεύτερο χέρι και σε φίλους δεύτερης κατηγορίας».
"Κάτω από μια μάσκα εγωιστικής ηρεμίας δεν υπάρχει τίποτα εκτός από πικρία και πλήξη. Είμαι ένας από αυτούς που τα βάσανα έχουν κάνει άδεια και επιπόλαια: κάθε βράδυ στα όνειρά μου βγάζω την ψώρα από μια πληγή· κάθε μέρα, κενή και βασανισμένη στις συνήθειες, εγώ βοηθήστε το να διαμορφωθεί ξανά».

""Πάλι στεγνό;" είπε ο Κάβος στο Rock-Pool. «Έτσι θα ήσουν», απάντησε ο Rock-Pool, «αν έπρεπε να ικανοποιήσεις, δύο φορές την ημέρα, την αχόρταγη θάλασσα».

"Πρωινά δάκρυα επιστρέφουν, τα πνεύματα στη χαμηλότερη άμπωτη. Πλησιάζουν τα σαράντα, αίσθηση απόλυτης αποτυχίας. όχι συγγραφέας αλλά ηθοποιός του ζαμπόν, του οποίου η ερμηνεία είναι πλημμυρισμένη από εγωισμό. σκόνη και στάχτη, "λαμπρό". - αυτό δεν αξίζει να το κάνεις. Κάνω αυτή την επιπλέον προσπάθεια να ζήσω σύμφωνα με την πραγματικότητα που από μόνη της καθιστά δυνατή την καλή γραφή: εξ ου και η μανιοκαταθλιπτική του στυλ μου, που είναι είτε λαμπερή, σκληρή και επιφανειακή, είτε απαισιόδοξη, βαρυμένη από την αυτολύπηση».

«Η ζωή είναι ένας λαβύρινθος στον οποίο κάνουμε λάθος στροφή πριν μάθουμε να περπατάμε».
«Καμία πόλη δεν πρέπει να είναι πολύ μεγάλη για να βγει ένας άνθρωπος από το πρωί».
«Τα πάντα είναι επικίνδυνα ναρκωτικά για μένα εκτός από την πραγματικότητα, η οποία είναι ανυπόφορη».
«Φυλακισμένος σε κάθε χοντρό άνδρα, ένας αδύνατος σηματοδοτεί άγρια να τον αφήσουν έξω».

"Το ποτάμι της αλήθειας πάντα χωρίζεται σε παραπόταμους που ενώνονται ξανά. Σφηνωμένοι ανάμεσά τους, οι κάτοικοι διαφωνούν για μια ζωή για το ποιο είναι το κυρίαρχο ρεύμα."
«Ο τρόμος της μοναξιάς είναι πιο έντονος από την απειλή της δουλείας· και έτσι παντρευόμαστε, ξανά και ξανά».

"Όσοι από εμάς ανατράφηκαν ως Χριστιανοί και έχουμε χάσει την πίστη μας, έχουμε διατηρήσει την αίσθηση της αμαρτίας χωρίς την σωτήρια πίστη στην λύτρωση. Αυτό δηλητηριάζει την σκέψη μας και έτσι μας παραλύει την δράση.