Ανθρώπινα τρόπαια πολέμου.. Συνήθεια αρχαία όσο ο πόλεμος.

Έκτακτες ειδήσεις

ΗΠΑ: 12 τραυματίες από πυροβολισμούς κοντά σε φεστιβάλ στην πολιτεία Οχάιο

Ανθρώπινα τρόπαια πολέμου.. Συνήθεια αρχαία όσο ο πόλεμος.

07.04.2024

Τίτος Χριστοδούλου

Ανθρώπινα τρόπαια πολέμου.. Συνήθεια αρχαία όσο ο πόλεμος.

Οι Times έλαβαν μια σειρά από 18 φωτογραφίες Αμερικανών στρατιωτών στο Αφγανιστάν που ποζάρουν με πτώματα του εχθρού και δημοσίευσαν δύο από αυτές σε μια ιστορία που ξεκινούσε στην πρώτη σελίδα.

Οι ζωντανές πόζες είναι όλο χαμόγελα και γέλια, υποδεικνύοντας το μεγάλο κέφι που φέρνει ο θάνατος στο πεδίο της μάχης. Σε μια από τις δημοσιευμένες φωτογραφίες, διασκεδάζοντες στρατιώτες των ΗΠΑ σηκώνουν δύο κομμένα πόδια ενός βομβιστή αυτοκτονίας και ποτήρι για την κάμερα.

Οι Times περιγράφουν άλλες φωτογραφίες που δεν προβλήθηκαν:

Δύο στρατιώτες πόζαραν κρατώντας το χέρι ενός νεκρού με το μεσαίο δάχτυλο σηκωμένο. Ένας στρατιώτης έγειρε πάνω από το γενειοφόρο πτώμα ενώ έπιανε το χέρι του άντρα. Κάποιος τοποθέτησε ένα ανεπίσημο μπάλωμα διμοιρίας που έγραφε "Zombie Hunter" δίπλα σε άλλα λείψανα και τράβηξε μια φωτογραφία.

Η δημοσίευση των φωτογραφιών προκάλεσε την καθιερωμένη απάντηση από το Πεντάγωνο. Ο στρατηγός των πεζοναυτών John R. Allen, διοικητής των δυτικών στρατευμάτων στο Αφγανιστάν, χαρακτήρισε τις φωτογραφίες «εντελώς ασυνεπείς» με τις αξίες των ΗΠΑ και υποσχέθηκε πλήρη έρευνα.

Το Πεντάγωνο ζήτησε επίσης από τους Times να μην δημοσιεύσουν τις εικόνες δύο ετών, επειδή, όπως είπε ο εκπρόσωπός του, δεν «αντιπροσωπεύουν τον χαρακτήρα και τον επαγγελματισμό της μεγάλης πλειοψηφίας των στρατευμάτων μας στο Αφγανιστάν» και έχουν «τη δυνατότητα να τους κατηγορήσουν όλους στο μυαλό των ντόπιων Αφγανών, υποκινώντας τη βία και προκαλώντας ίσως περιττές απώλειες». Οι Times διέκοψαν σωστά αυτές τις αντιρρήσεις, δηλώνοντας το καθήκον τους να αναφέρουν «σθεναρά και αμερόληπτα» την επέμβαση των ΗΠΑ, «συμπεριλαμβανομένου του ισχυρισμού ότι οι εικόνες αντικατοπτρίζουν μια κατάρρευση της πειθαρχίας της μονάδας που έθετε σε κίνδυνο τα στρατεύματα των ΗΠΑ».

Η οργή που εκφράζει ο στρατός για αυτές τις φρικιαστικές εικόνες αγνοεί το γεγονός ότι η κατάληψη τροπαίων στο πεδίο της μάχης, φωτογραφικά ή άλλα, είναι τόσο παλιά όσο ο ίδιος ο πόλεμος, όπως και οι απαγορεύσεις των στρατιωτικών διοικητών για τη συλλογή τέτοιων φρικιαστικών αναμνηστικών, όπως εξηγεί ο Simon Harrison στο Η εργασία του το 2006, «Skull Trophies of the Pacific War: Transgressive Objects of Remembrance» (περίληψη).

Ο Χάρισον κάνει διάκριση μεταξύ "κοντινών εχθρών" και "μακρινών εχθρών", με τους κοντινούς εχθρούς να παραμένουν ασφαλείς από τον ακρωτηριασμό και το τριχωτό της κεφαλής, αλλά οι μακρινοί εχθροί είναι δίκαιο παιχνίδι. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, παρατηρεί, οι Ιάπωνες ήταν ο μακρινός εχθρός και τα μέρη του σώματός τους, συμπεριλαμβανομένων των αυτιών, των δοντιών και ειδικά των κρανίων, μαζεύονταν συνήθως ως αναμνηστικά. Οι Γερμανοί και οι Ιταλοί, ο κοντινός εχθρός, παρέμειναν σε μεγάλο βαθμό ασφαλείς από τον ακρωτηριασμό και τη βεβήλωση.

Η βεβήλωση των σορών των Ιάπωνων στρατιωτών ήταν τόσο συνηθισμένη που το 1944, το περιοδικό Life δημοσίευσε μια ανάλαφρη φωτογραφία μιας νεαρής γυναίκας που ποζάρει με το κρανίο ενός Ιάπωνα στρατιώτη που της έστειλε από τη Νέα Γουινέα ο φίλος της από το Ναυτικό.

Την ίδια χρονιά, ο αρθρογράφος Drew Pearson ανέφερε (pdf) ότι ο εκπρόσωπος Francis E. Walter (D-Penn.) είχε χαρίσει στον Πρόεδρο Franklin D. Roosevelt ένα ανοιχτήρι επιστολών φτιαγμένο από τον πήχη ενός Ιάπωνα στρατιώτη. «Αυτό είναι το είδος του δώρου που μου αρέσει να παίρνω», αναφέρει η Pearson σύμφωνα με τον FDR, αν και ο πρόεδρος δεν το άγγιξε.

Η ιαπωνική κυβέρνηση έκανε προπαγάνδα από τα δύο περιστατικά υψηλού προφίλ, γράφει ο James J. Weingartner σε ένα έγγραφο του 1992 (pdf). Και οι δύο πράξεις παραβίαζαν την απαγόρευση της Σύμβασης της Γενεύης του 1929 κατά της κακομεταχείρισης των νεκρών. Ο υπολοχαγός του Πολεμικού Ναυτικού επιπλήχθηκε και ο FDR επέστρεψε το ανοιχτήρι επιστολών με οδηγίες να το θάψουν σωστά. Αν και η διοίκηση των ΗΠΑ επανέλαβε για άλλη μια φορά την πολιτική της ενάντια στη βεβήλωση των εχθρικών υπολειμμάτων, η κατάληψη τροπαίων συνεχίστηκε στο Pacific Theatre μέχρι το τέλος του πολέμου.

Ο Χάρισον αφηγείται την ιστορία ενός ιαπωνικού κρανίου που συγκεντρώθηκε στο Γκουανταλκανάλ που ένας πεζοναύτης παρέδωσε στην επόμενη γενιά. Με το παρατσούκλι «Όσκαρ» και με αυτόγραφο από δεκάδες στρατιώτες, το κρανίο είχε λακαριστεί και καταλάμβανε μια τιμητική θέση στη μέση του ραφιού στο σπίτι του συλλέκτη. Αφού πέθανε το 1960, παρέμεινε ένα αγαπημένο αντικείμενο από τους κληρονόμους του για αρκετές ακόμη δεκαετίες.

Φτιάχνοντας παρκοκρέβατα από αφγανικά κόκαλα, οι αμερικανοί στρατιώτες δεν σηματοδοτούν μια κατάρρευση της ηγεσίας και της πειθαρχίας στη μονάδα, όπως θα το είχε ο στρατιώτης που έδωσε τις φωτογραφίες στην εφημερίδα, αλλά την άποψη των στρατιωτών ότι πολεμούν έναν απανθρωπισμένο «μακρινό εχθρό». », παρόμοια με τους Ιάπωνες ή τους Βιετκόνγκ, των οποίων τα μέρη του σώματος παραβιάζονταν συχνά από στρατιώτες των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ.

Ο Χάρισον υποθέτει –αν και όχι με αυτά τα λόγια– ότι μεγάλο μέρος της λήψης αναμνηστικών μερών του σώματος που γίνεται κατά τη διάρκεια του πολέμου δείχνει το θάρρος ενός δειλού. Δηλαδή, το πτώμα συλλέγεται από τον στρατιώτη που το ανακάλυψε, όχι αυτός που έκανε το φόνο. (Τα στοιχεία αποσύνθεσης και σημάδια από μάσημα αρουραίου στο κρανίο του «Όσκαρ» δείχνουν ότι ανακαλύφθηκε αργότερα, δεν συλλέχθηκε από το πεδίο της μάχης από τον δολοφόνο.)

Ο Χάρισον επιτρέπει ότι η σκληρότητα της μάχης μπορεί να αναγκάσει τους στρατιώτες να ακρωτηριάσουν τον εχθρό και να συλλέγουν ανθρώπινα αναμνηστικά, αλλά σημειώνει ότι «οι συνθήκες στο πεδίο της μάχης δεν μπορούν να εξηγήσουν γιατί οι στρατιώτες σε πολλές περιπτώσεις συνέλεξαν τέτοια τρόπαια όχι για τον εαυτό τους αλλά - όπως συμβαίνει συχνά με αναμνηστικά και αναμνηστικά διακοπών αγοράζονται από τουρίστες – ως δώρα για συγγενείς και άλλους στην πατρίδα. Κάποιοι μάζευαν τέτοια αντικείμενα