«Ο μπαμπάς μου είναι πιο μεγάλος από τον δικό σου, φτάνει μέχρι εκείνο το δέντρο! - Όχι, ο δικός μου είναι ακόμη πιο μεγάλος, φτάνει μέχρι τα σύννεφα!» Λέγαν κάποτε, σε εποχές της αθωότητας οι πιτσιρικάδες. Της άμετρης αθωότητας. Που δεν χάθηκε, φαίνεται, από τους έμπειρους δημοσιογράφους μας – αν δούμε το πράγμα από την καλή του πλευρά!

Διαβάζουμε, γαρ, αυτές τις ημέρες στον κυπριακό Τύπο για την πάλη παιδιού με πύθωνα μήκους 23 μέτρων. Προφανώς η είδηση που μεταφράστηκε θα μιλούσε για πύθωνα 23 ποδών, αφού ο μεγαλύτερος πύθωνας, που κατόρθωσε να μπει και στο βιβλίο Γκίνες, στις 12 Οκτωβρίου του 2011, είναι η Μέδουσα, 26 ποδών και δύο ιντσών, για την ακρίβεια: σε μερικά πράγματα – κι ιδίως αυτά του μάκρους - «size is everything», και κάθε ίντσα κάνει διαφορά!

Την ίδια μέρα διαβάζουμε για τα «πεντακόσια εκατομμύρια ευρώ» που κόστισαν τα «κουτσοδούλεια», για να τα φέρουμε στην εγχώρια πολιτική ή ποιητική μας γλώσσα, ή μερεμέτια (τουρκιστί), αφού αφορούν το σπίτι του Σουλτάνου Ερντογάν, για να χωρεί φαίνεται το Μεγάλο Διβάνιον. Η είδηση που μεγαλοποιήθηκε αβέρτα κουβέρτα στην μετάφραση μιλούσε για 2 εκ. τουρκικές λίρες, δηλαδή κάπου 400.000 ευρώ.

Το «άμετρον» που σχολιάζουμε δεν αφορά την έλλειψη της αρετής του μέτρου, που θα ζητούσαν οι αρχαίοι μας. Αλλά την ικανότητα των Κυπρίων δημοσιογράφων να αντιλαμβάνονται τα μεγέθη, να μετρούν. Και ναι, περιλαμβάνω και να γνωρίζουν ως πού φτάνει το χέρι μας και πόσα απίδια βάζει ο σάκος.

Mας κατέλιπαν άλλωστε τα Νευτώνεια πρότυπα κι οι Καρτεσιανές μέθοδοι της βεβαιότητας σε ένα όλο και πιο μηχανιστικό φυσικό και κοινωνικό σύμπαν το ιδεατό πρότυπο της μέτρησης. Κάτι είναι γνώσιμο αν είναι μετρήσιμο, και κάποιος εκλαμβάνεται ως πιστευτός γνώστης αν, όχι πια μιλά με μέτρο, αλλά μιλά για μέτρα, έστω αμέτρως. Ζούμε στην εποχή της τυραννίας των αριθμών, όπως εξήγησε ο David Boyle, στο ομώνυμο βιβλίο του «The Tyranny of Numbers» - τίτλος που αρύσθηκε κι ο γράφων σε άρθρο του, μαζεύοντας εχθρούς στην κυπριακή παροικία του Λονδίνου σχολιάζοντας κριτικά τα καθ’ υπερβολή νούμερα για το μέγεθος της παροικίας μας, που εδηλούτο ελευθέρως και ελευθερίως να κυμαίνεται ανάμεσα σε 250.000 έως και μισό εκατομμύριο, «η παροικία που φτάνει – όπως κι οι φιλοδοξίες των εμπόρων – πωλητών της - ηγετών, έως τα σύννεφα».

Μετρώντας άτομα κι όχι ανθρώπους, αύξηση του ΑΕΠ κι όχι της κοινωνικής συνοχής κι ευημερίας, αιτητές επιδομάτων κι όχι την φτώχεια, Όλα με μέτρο, όλα με την σέσουλα, πρωτοκολλήσαμε τον έρωτα, πώς κλαυθμήριζε κι ο ρομαντικός αυτό χειρ αναρχικός ο Άσιμος. Πολύ πιο πριν, για τα ίδια πρωτόκολλα των αριθμών ενός Καρτεσιανού κι ενός Καντιανού μηχανιστικού και λογοκρατικού κοσμοειδώλου παρεπονείτο κι ο ρομαντικός Χάνναν, ο «Μάγος του Βορρά», υποδεικνύοντας ότι αφήνουμε έξω το πιο ουσιαστικό, αυτό που δεν μπορεί να μετρηθεί, το ιδιαίτερο, το δημιουργικό, το βαθύ ή καλειδοσκοπικό. Δηλαδή το αληθινά, το ουσιαστικά ανθρώπινο. Η φαντασία, η διαίσθηση, η ευτυχία, που υποδεικνύει ως τις πραγματικές, τις μη μετρήσιμες αξίες κι ο David Boyle.

Κι ενώ θα ακούμε, προβλέπω, τις αρρυθμίες των καθ’ υπερβολήν αριθμών, φίδι που μας έφαγε, αλλά μην φοβείσθε, φανταστικά σαν τους υψηλούς πατεράδες ή παροικιοπατέρες ή πατριδοπάτορες τα φίδια, τόσο φανταστικά όσο εκείνα του Χόλυγουντ που κυνηγούσαν τους Αιγύπτιους θεούς. Τα άλλα τα φίδια, εκείνα που μας ζώσανε, είναι εκείνα που δουλειά τους έχουν να κρύβουν τα κρατικά ΜΜΕ.