Το ίδιο, ντυμένο ως 'άλλο'. Το αναπόφευκτο 'εδώ', ως 'αλλού' αναλισκόμενο. Το ταξίδι που παραμυθεί, και παραμυθιάζει, ως 'φυγή', μια μάταιη στο βάθος ζητώντας... 'προσφυγή'. Η εις τόπον κίνησις, το βήμα σημειωτόν, που ξεγελά ως σε άλλους τόπους  μετακίνηση. Σε δαπάνη, στην πραγματικότητα, μετρώντας  την χιλιομετρική, του δρόμου, απόσταση.

Coelum, nec animam mutant, qui trans mare currunt.  Το είχεν δει ο Κάτουλλος: 'τον ουρανό πάνω απ' το κεφάλι τους, όχι την ψυχή τους αλλάζουν, όσοι τις θάλασσες διασχίζουν. Πάμε να αλλάξουμε (αέρα, διάθεση, περιβάλλον, ενασχόληση και 'παραστάσεις') όντας η πιο έτοιμη εξήγηση για την φυγή στον χώρο, αλλά και η τομή στον χρόνο, που αντιπροσωπεύει ο τουρισμός. Η παράδοση όχι μονάχα στην αυταπάτη της θεραπευτήριας φυγής, ένα spa, κάποιο λουτρό της Αιδηψού για την διψασμένη για τ' αλλού ψυχή κάθε στο διαβατήριο μας σφραγίς.

Αλλά, και παράδοση σε μια βιομηχανία της αναψυχής, της επί χρήμασι ανάθεσης κι αναστολής κάθε προσωπικής ευθύνης για την κούρα της ασφυκτιώσας στην ρουτίνα της ψυχής σας. Ψυχής αγωγή στην κυριολεξία της, ψυχαγωγία που αντιπροσωπεύει κι υπόσχεται η φυγή για τ' αλλού, αφημένη, όμως, στην ευθύνη άλλων. Ο μαζικός, βιομηχανοποιημένος, ακίνδυνος τουρισμός: για να νιώσετε πολύτιμος, προσεγμένος, διαφορετικός.

Σαν την διαφήμιση του γυναικείου αρώματος, που σας υπόσχεται να νιώσετε 'διαφορετική', σπέσιαλ, αγοράζοντας από μια ακριβοπληρωμένη διαφήμιση, που φιλοδοξεί να το πωλήσει σε όλες...

Γιατί ο homo touristicus της εποχής, και ακόμη λιγότερο ο απόλυτα κονφορμαρισμένος, ταυτισμένος και μοσχομυριστά σιδερωμένος Κύπριος συμπατριώτης μας, πάντα και παντοιοτρόπως 'mister comfort', δεν ταξιδεύει σαν τον περιηγητή της εποχής του καινότροπου, του αλλότροπου, του αυτόβουλου Ρομαντισμού. Δεν ψάχνει στα άγνωστα, τα ξένα μέρη, στα  εξωτικά κι επικίνδυνα, ακόμη, περιβάλλοντα, το μυστήριο μα απόλυτα δικό του εγώ, μιαν ιδιότροπα δημιουργική ψυχή του.

 Δεν ταξιδεύει ο Κύπριος ως Child Harold. Η χρυσίζουσα του μυστηρίου, του εξωτικού αχλύ, που μας σώζει των ρομαντικών πινάκων η βωβή γοητεία, μόνο σαν τέτοια απ' τον τουρίστα μας θα αναζητηθεί. Πίνακας φτηνός του ποδαριού, στα κιόσκια του Σηκουάνα, καρτ ποστάλ στην σέσουλα απ' τον Νείλο, άντε και χαρακτικό απ' τα antiquarian του Λονδίνου, έξω απ' το Βρετανικό Μουσείο... Μυστήριο εξωτικό σε προσιτό, εμπορευματοποιημένο κι αναγνωρίσιμο φορμάτ. Μυστήριο, δηλαδή, που υπόσχεται ότι δεν θα σας εκπλήξει. Ίσως, μόνον, πλήξει....

Κι έτσι, όμως, 'φεύγοντας' ο τουρίστας, πού στ' αλήθεια επενδύει ότι θα φτάσει; Η οργάνωση, ελεγξιμότητα, ασφάλεια, η απόλυτα 'εξασφαλισμένη' προβλεψιμότητα της 'μακντοναλντοποιημένης' νεωτερικότητας του Thomas Cook τουρισμού, 'καπαρωμένη' στο σημείο της αναχώρησης, συναντά την υβριδική,  αυτοσκηνοθετημένη, 'hyperreal' εικονικότητα του μεταμοντέρνου προορισμού. Μασάζ μιας 'ένοχης' ψυχής που ζητεί να αγοράσει 'στιγμές', την νοσταλγική εμπειρία μιας χαμένης στο άλλοτε αθωότητας, ο τουρισμός 'εκτατικοποιεί' το άλλοτε ως... 'αλλού' και την μνήμη ως επισκέψιμο μνημείο. Η νοσταλγία δεν είναι αυτό που ήταν, αλλά το χαμένο 'άλλοτε' προωθείται εμπορικά ως απλά και προσβάσιμα, δηλαδή αναλώσιμα, εκτοπισμένο.

 Η εμπορικοποιημένη του, πακεταρισμένη και αφεψηματοποιημένη εμπειρία προσφέρεται ως εμπορικά αναγνωρίσιμος, 'branded', προορισμός. Κι η εμπορευματοποιημένη μας εποχή, μας κινεί να αναζητούμε την ψυχαγωγία ανάμεσα στην αγορά της εμπειρίας, και την εμπειρία της αγοράς.

Ο τουρισμός κατασκευάζει και προωθεί εικονικούς τόπους ώστε να πωλήσει πραγματικούς προορισμούς. Κι αντίστροφα, ο τουρίστας γνωρίζει, με τον πονηρό εργαλειακό λόγο του μετανεωτερισμού, ότι αγοράζει με το 'hot cash' του την εμπράγματη αξία ενός πραγματικού προορισμού, προσβλέποντας, ωστόσο, να του σερβιριστεί ο υπεσχημένος συμβολαιϊκά 'cool' εικονικός  τόπος. Εδώ, τα είδωλα του θεάτρου συναντούν τα είδωλα της αγοράς.

Ως τουριστικός προορισμός, ο πραγματικός κόσμος προσφέρεται με την φινιρισμένη μορφή του 'εφφέ', ως in situ έκθεση κι επίδειξη, υποδυόμενος την γνώση που σαν παράσταση αντιπροσωπεύει και πωλεί. Όπως κι ο ευρύτερος, σημειολογικά και μηντιακά διαμεσολαβημένος αυτοσκηνοθετημένος κόσμος (lσκεφθείτε μόνο τους θεατρίνους πωλητικούς-πολιτικούς ας στα ΜΜΕ) παριστάνει και πλασάρει τον εαυτό του ως ψυχαγωγούσα γνώση, infotainment, κι ως εμπειρία, ενώ κι οι εντόπιοι άνθρωποι υποδύονται την εικόνα του εαυτού των ως 'ρόλου', ως 'performers'.

 Όπως ακριβώς πονηρά συμφωνεί να αγοράσει την εμπειρία του γνήσιου κι 'αυθεντικού' ο τουρίστας, σκηνοθετώντας την γνήσια έκπληξη με την οποία καταναλώνει την εμπειρία του αυθεντικού. 
Το πραγματικό χειροκρότημα συντελείται στο ταμείον.