[με αφορμή την καταπληκτική ταινία Awakenings του Ρόμπερτ Ντε Νίρο για τους ασθενείς με ναρκοληψία ανεκάλεσα το        βιβλίο της κοινωνικής ψυχολόγου κΜαρτυρίες από το Δρομοκαϊτειο», με Μαρτυρίες για την σεξουαλική ζωή των τροφίμων στο Δρομοκαΐτειο.                                                                                         .

Η ανάγκη των ασθενών για ερωτική επαφή και στοργή, μέσα από τις αναμνήσεις των εργαζομένων 12.9k Shares Share Tweet Pin Email «ΙΕΡΑ ΟΔΟΣ 343. Μαρτυρίες από το Δρομοκαϊτειο». Το βιβλίο της κοινωνικής ψυχολόγου Μαρίας Φαφαλιού,  που σκοπό έχει να σπάσει το φράγμα που χωρίζει τον ψυχικά άρρωστο από τους «απέξω», μέσα από την  εκατόχρονη και πλέον ζωή του Δρομοκαϊτειου. Το βιβλίο βασίζεται σε ιστορική έρευνα και μαρτυρίες.  Ακολουθεί απόσπασμα από το βιβλίο, με αφηγήσεις του προσωπικού.

«Εδώ μέσα, στο μικρό αυτό χώρο, συναντάς μαζεμένα οτιδήποτε συναντήσεις έξω. Την συντροφικότητα, την αγάπη, τον έρωτα, το σεξ γιατί το θες, το σεξ επί πληρωμή, όλα. Έχουμε μια άρρωστη η οποία έχει προτιμήσεις σε έναν συγκεκριμένο άρρωστο, είναι ο μοναδικός που θέλει να πηγαίνει μαζί του χωρίς να την πληρώνει.

Με όλους τους άλλους συνήθως πάει επί πληρωμή. Η ταρίφα φτάνει από ένα γαριδάκι, από ένα τσιγάρο, μέχρι και 500 δραχμές. Ό,τι έχει ανάγκη εκείνη την ώρα. Αν δηλαδή έχει ανάγκη από ένα τσιγάρο του λέει αυτουνού «πάμε και θα μου δώσεις ένα τσιγάρο». Αν δεν έχει ανάγκη και της το ζητήσει κάποιος άλλος να πάνε, χρεώνει ταρίφα και 500 δραχμές. Αυτή η άρρωστη, λοιπόν, τον προτιμάει εκείνον από όλους, πρέπει να είναι και ψιλοερωτευμένη μαζί του. Αλλά εκείνος δεν θέλει. Πηγαίνει με μίαν άλληνε που την πληρώνει. Κι όταν τον ρωτήσανε «γιατί πας με την άλληνε αφού αυτή σε θέλει;», μας είπε: «Γιατί η άλλη έχει μεγάλο στήθος, ενώ αυτή δεν έχει».

Και μία άλλη, που πάει με όλους εδώ πέρα, κάποια φορά θέλησε ένας άρρωστος να πάει μαζί της αλλά δεν είχε χρήματα. Του λέει αυτή, «δεν γίνεται χωρίς χρήματα», ζήταγε τότε ένα κατοστάρικο, πριν από αρκετά χρόνια. Της λέει αυτός, «ένα πενηντάρικο έχω, δεν έχω παραπάνω». «Ε τότε, του λέει, άμα έχεις μόνο πενήντα δραχμές, μόνο χάϊδεμα». Εντάξει, καθήσανε, την χάιδεψε, μέχρι που έκρινε εκείνη ότι τελείωσε ο χρόνος και του είπε να φύγει....