Η (αυτο)δικαιωμένη βία; Οι νέοι Αγιάννηδες;

Έκτακτες ειδήσεις

Τη Δευτέρα πέφτουν οι υπογραφές SOFA για τις γαλλικές δυνάμεις στην Κύπρο

Η (αυτο)δικαιωμένη βία; Οι νέοι Αγιάννηδες;

04.03.2024

Τίτος Χριστοδούλου

Eκβαρβαρωμένες κοινωνίες της βίας και των 'αγκαθωτών' αποκλεισμών

Τα πρόβατα που ζήλωσαν δόξαν λύκων, δικαιώνοντας την φιλοσοφία του αίματος.

Τα είχε προϊδει ο Φουκώ, με τις δυστοπικές του κοινωνίες του εγκλεισμού/αποκλεισμού και της πανοπτικής αστυνόμευσης.

Βροχηδόν τα μηνύματα στο διαδίκτυο από Κυπρίους που θαυμάζουν την ‘θαρραλέα ‘πατριωτική’ (ως εκτιμάται) κίνηση της (φιλοφασιστικής) κυβέρνησης των Ούγγρων να περιχαράξουν την χώρα τους με ηλεκτροφόρα σύρματα.

Αυτά σε μια χώρα βίαια μοιρασμένη στα δυο από την πύρινη βία των εισβολέων και τα συρματοπλέγματα της κατοχής. Πλημμυρίς και τα μηνύματα που αιτούνται την επιστροφή της θανατικής ποινής κατά των παιδεραστών (‘παιδοφίλων’), μερικά ‘διανθισμένα’ με σαδιστικού κάλλους περιγραφές του πόνου που θέλουν να δουν, οπωσδήποτε αργού και βασανιστικού, να συνοδεύει τους θανατοποινίτες στην δίκαιη τιμωρία τους.

Εν τω μεταξύ, σε μονόλογο εξελίχθηκε (σε Κύπρο κι Ελλάδα) η προβολή των προκειμένων της πολιτικής φιλοσοφίας του ρεαλισμού στις διεθνείς σχέσεις, με συρροή ειδημόνων’ (ενστόλων και ασυστόλων) που προβάλλουν δικαιώνοντες, ως αιώνια και μετα-φυσική αλήθεια’, τα κλασσικά επιχειρήματα των Αθηναίων στον Μηλιακό διάλογο του Θουκυδίδη: «ο δυνατός κάνει ό,τι θέλει, κι ο αδύναμος υποφέρει ό,τι του πρέπει».

Λησμονώντας ότι ως Κύπρος είμαστε Μήλιοι κι όχι Αθηναίοι – πότε ακούσατε σε διάλεξη ή δημοσίευση τα επιχειρήματα των Μηλίων; - κι ότι ο Θουκυδίδης που παρερμηνεύεται ως ‘ρεαλιστής’ στην πραγματικότητα ήταν ένας τραγικός φιλόσοφος τη «ύβρεως» των δυνατών και της αναπόφευκτης τιμωρού Άτης των.

Πείθει λοιπόν τόσο η μυρωδιά του αίματος, έστω, ή ακόμη περισσότερον, του δικού μας;

Έχει τόσον εκμηδενισθεί και κατασιγασθεί κάθε διάθεση ή ηθικό σθένος αντίστασης στα επιχειρήματα της βίας; Έχουν τόσον παραγκωνίσει ο βρόντος κι οι αστραπές της ωμότητας την ήρεμη πειθώ του λόγου;

Έχει, πλέον, η κατακλυσμική ακρότητα της διαφωτιστικής εκλογίκευσης όντως περάσει στο αυτοκαταλυτικό του Λόγου άκρο να «ντύνονται βιβλία με ανθρώπινο δέρμα»;

Κι η πολιτική να μην νομιμοποιείται καλώντας να βλέπεται και να θεραπεύεται ως συλλογικό μέλημα ο πόνος του ενός, αλλά «προστατεύοντας» με την βία και την καταστολή από φόβους που η ίδια δημιουργεί και διαφημίζει.

Οι λύκοι δεν χρειάζεται πια να φορούν προβιά των αμνών. Έπεισαν, αντίθετα, τα πρόβατα να ντύνονται τα πετσιά και τις αρχές των λύκων.