Τα Μυστικά του Βαλτού: όταν εδόθη η Μακεδονία

Βορά του βορρά, σε βόρειους και νότιους μας χωρίζει πάλι το ληστρικό μαχαίρι

«Ο άνθρωπος φτιάχνει την ιστορία του», είχε πει κάποιος ιδεολογικός δάσκαλος του Έλληνα πρωθυπουργού. Κι όμοια εύκολα την ξεγράφει, φαίνεται να συνεχίζει στην ιδέα ο μαθητής του, ή μαθητευόμενος μάγος της πολιτικής. Με μία τζίφρα δημιουργώντας, νομίζει, έναν νέο, όμορφο κι αισιόδοξο κόσμο.  Εξαφανίζοντας ο «μικρομέγαλος» ιστορικά προβλήματα - ή και την ίδια την ιστορία μαζί τους.

Όποιος κολλά σε ιστορικά προβλήματα, έχει πρόβλημα με την ιστορία, είναι η ιδέα. Που... φφφφφφ!!, με ένα φύσημα παραμερίζεται ως κώλυμα, ή και «κόλλημα», περιττή κι αχρείαστη.  Ένα 'fiat!', στο μικρό φιατάκι του μεγέθους και των αντιλήψεων του αθύρματος, ως εδείχθη των γερμαναράδων Σώυμπλε μικρομέγαλού μας - 20 λεπτά διαρκεί (αντέξτε το, στο U-Tube!) η απαρίθμηση στην Βουλή των ξεπουλημάτων του Τσίπρα από την πρώην Πρόεδρο της Βουλής, απαξιωμένη πλέον συντρόφισσά του, Ζωή Κωνσταντοπούλου. 

Με ένα γενεσιουργό «γένοιτο», δημιουργώντας έθνη, γλώσσες, ταυτότητες, σύνορα... συναδέλφωσης κι όχι διαχωρισμού και απειλής, χθεσινής, τωρινής, ή και... αυριανής.  Έναν κόσμο αρμονίας και ειρήνης.  Pacem appelant, όπως είχε διαγνώσει τους δημιουργούς της αυτοκρατορικής 'pax' της εποχής του ο ιστορικός Τάκιτος, εννοώντας και καταγράφοντας - όχι ξεγράφοντας, ο ιστορικός την ιστορία. Δημιουργούν καταστροφή, solitudinem faciunt, κι ειρήνη το ονομάζουν. Μια  σαλάτ< ονομάζουν «μακεδονία», macedoine, οι ευρωπαίοι σεφ.

Να μην είχε και κάτι το σκοτεινά ειρωνικό ο γέλως του Σλάβου Ζάετς όταν, παίρνοντας δια μιας ταυτότητα, γλώσσα, αναγνώριση του ιστορικά κιβδήλου του μορφώματος και πολύφερνη κατοχύρωσή του, άμεσα και ασκαρδαμυκτί στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ, έδινε για αντάλλαγμα μια γραβάτα, ένα λαιμοδέτη, με ό,τι σαρκαστικό η λέξη υπαινίσσεται για τον προσφερόμενο, τόν κύπτοντα αυχένα και λαιμό μας; 'Γελοίο' μου χαρακτήριζε απαξιωτικά πρώην βουλευτής του ΑΚΕΛ όποιο ελληνικό (πείτε το 'εθνικιστικό') επιχείρημα στο "μακεδονικό".

Με τί 'γελοίο' να γελούσε παίρνοντας την γραβάτα κι ο Τσίπρας, προσφέροντας πακέτο την μακεδονική ταυτότητα και γλώσσα στο Τιτοϊκό μόρφωμα που κλείδωνε τους πανσλαβικούς αλυτρωτισμούς του παρελθόντος, πίσω από τις παγωμένες παγιωμένες ισορροπίες του Ψυχρού Πολέμου. Ίσως ξεφυσώντας ανακουφιστικά μαζί με την διαγραφή της ιστορίας και την ιστορία του ίδιου του προβλήματος, στην επίρρωση και συνέχειά του έχοντας καιρίως συμβάλει στον αιμοσταγή Εμφύλιο οι κομμουνιστές ομοϊδεάτες του, συνομωτώντας  με τους Σλάβους 'συντρόφους-αδελφούς' τους την κομμουνιστική απόσπαση και της ελληνικής 'νότιας' Μακεδονίας, πώς την αποκαλεί τώρα η εξομωτική συμφωνία των Πρεσπών.

Σαν να συνέχιζαν, λοιπόν, μια ιστορική ιδεολογική τους παρακαταθήκη στον σλαβομακεδονισμό, για τον οποίο συμπολέμησαν τα ινδάλματά τους με τους σλαβομακεδόνες εθνικιστές από το 1943 μέχρι το 1949, έβαλαν Τσίπρας και Κοτζιάς την υπογραφή τους στη νομιμοποίηση και οικοδόμηση αυτού που ονειρεύονταν οι σλαβομακεδόνες εθνικιστές εδώ και 150 χρόνια:

Αναγνώρισαν μια μακεδονική ταυτότητα, αυτή των σλαβομακεδόνων και μια μακεδονική γλώσσα, αυτή των σλαβομακεδόνων. Μπορούν τώρα οι επισήμως από μας ανεγνωρισμένοι να υπογραμμίζουν το 'ΜΙΑ',  για μακεδονική γλώσσα και ταυτότητα, ως σλαβομακεδονική.  Το 'άνω' και το 'κάτω' στην άνω κάτω συμφωνία, το 'βόρεια' το 'νότια', χωρίζει τον χώρο, που είναι αγαθό μεριστό, πώς μπορεί, όμως, να χωρίσει μια ταυτότητα, που είναι αγαθό μη μεριστό, κι οπωσδήποτε όχι αναγνωρίσιμα τέτοιο από τρίτους; Διότι βαυκαλιζόμαστε να περιμένουμε ότι οι σλαβομακεδόνες θα ονομάζονται βορειομακεδόνες, όπως ώφειλαν να τους υποχρεώσουν οι κυβερνώντες στην Ηρώδου του Αττικού. Θα ονομάζονται και θα καταγράφονται παντού στην υφήλιο όπως σήμερα: Μακεδόνες. Αλλά, από σήμερα, με την επίσημη τζίφρα του επίσημου ελληνικού κράτους! 

Την σλαβική καπηλεία του χώρου της Μακεδονίας πολεμούσε ο μακεδονομάχος Παύλος Μελάς, με το αίμα του διαφιλονικώντας την ελληνικότητά της, και ξενικό ιδίωμα των Σλάβων επήλυδων θεωρούσε την 'μακεδονική' γλώσσα, πάνω στην παρουσία της οποίας, ως τοπικά προσδιοριζόμενο ιδίωμα τόσα κτίζουν οι τόσον πρόθυμα απαξιούντες ως 'εθνικιστικά' κι ως 'γελοία' τα ελληνικά επιχειρήματα κατά του σλαβομακεδονισμού. Αχ, Πηνελόπη Δέλτα, όσα δόξαζες στα 'Μυστικά του Βάλτου' σου, ποιά "μυστικά του βαλτού', ποιές ορμήνειες κι υποταγές οδηγούν ελληνικά τώρα χέρια σε τούτες τις απεμπολήσεις, πωλήσεις και υπογραφές;

 

Ώ, μοίρα αρχαία Mακεδόνισσα

 

Υστερία ίσως, αλλά πολύ λιγότερη ιστορία δίδασκαν, φευ, εκείνα τα πεζοδρόμια των ιδεολογικών συνθημάτων και των υστερικά οργισμένων καταλήψεων. Θα δίδασκε ίσως σε όσους τα κάνουν της... Κορέας, και όχι μόνο στο μακεδονικό, ότι στην παγκόσμιο ιστορία, όπου έθνη διαμοιράστηκαν σε «βόρειο» και «νότιο» τμήμα, μια (ΜΙΑ) ταυτότητα συνεπάγεται κι ανακαλεί να διαμοιράζουν τα 'Β.' και 'Ν.'. Και σας γνωρίζουν, όχι μόνο τα της Κορέας, ή του Βιετνάμ, ή του Σουδάν, ή και τα της πονεμένης Κύπρου μας, τί πόνους και τί αίματα συνεπάγονται τα συναγωγά προτάγματα της 'επανένωσης'. 

Γελοίο μου έκρινε το πρόβλημα της διαπάλης για την διαφιλονικούμενη από τους Σλάβους επήλυδες μακεδονική εθνική ταυτότητα, έτσι εύκολα και απαξιωτικά και φίλος αριστερός πρώην Ακελικός βουλευτής. Με ένα 'fiat',  με ´ενα φυσανέμικο «φφφ» εξαφανίζοντας κι αυτός, όπως ο ιδεολογικά ομοϊδεάτης του Τσίπρας, τα προβλήματα εθνικών ταυτοτήτων, εθνικιστικών αξιώσεων, υποκρυβόμενων (πριν, νυν ή στο μέλλον) αλυτρωτισμών κι εδαφικών βλέψεων.

Από την εποχή του Γκλιγκόρωφ απορούσε με την ελληνική σλαβο-προσήνεια και τον πρόθυμο κυψαυχενισμό ο Χρήστος Γιανναράς. Πώς έκρουε τότε και πάντα η «αριστερά τον κώδωνα του κινδύνου για τον απροσμέτρητο κίνδυνο του εθνικισμού που έκρυβαν  οι εκδηλώσεις οργής κι οι διαμαρτυρίες των Ελλήνων για τα σκοπιανά καμώματα», έγραφε σε κείμενό του, στις 25.9.1992.  Δεν επέτρεπε η αριστερά πολιτικώς ορθές λέξεις και γλώττα να εκφράσουμε κάποια συναισθήματα, κάποιες διεκδικήσεις για την δύσμοιρη πατρίδα μας. Πιο κοσμοπολίτες από τις οικονομικές και αποεθνοποιητικές αυτοκρατορίες που μας κατάπιαν, είμαστε πάνω και πέραν αυτών των «γελοίων» και ξεπερασμένων, αναχρονιστικών εθνικισμών. Και βούρκωσε κι εκείνος, ο Χρήστος Γιανναράς του φιλοσοφικά θρηνητικού «Finis Graeciae», με κείνο το αίσθημα πληγωμένου πατριωτισμού τότε, όταν η Βούλα Πατουλίδου "τίναξε μέσα από τα σωθικά της εκείνο το εξαίσιο λαϊκό ξέσπασμα «Για την Ελλάδα ρε γαμώτο!»

Επώασε έκτοτε το σκοπιανό αυγό του φιδιού, που αλλεπάλληλες κυβερνήσεις μετέθεταν στον χρόνο. Και τρώμε τώρα τα μούτρα μας στο βουνό που σωρεύθηκε στο κέντρο του χαλιού, με όσα, εξαγοράζοντας κατά το έθος χρόνο, έθαβαν οι πολιτικοί από κάτω του. Δεν μας είπε τίποτε καινούριο ή αναπάντεχο ο Καμένος, μιλώντας για την άνομη ανταλλαγή πατρίδας έναντι χρέους, πίσω από την Τσιπρική, όλο χαμόγελα, υπογραφή. Ωά επί ωών επωάζουν σε ό,τι ερμήνευσε ως ιδιατερότητα της ελληνικής παθογένειας ο Παναγιώτης Κονδύλης, με ένα «μυγιάγγιχτα εθνικιστή 'λαό'» που έμπρακτα ξεπουλά τον τόπο του, με τις δουλικές εξαρτήσεις του παρασιτικού καταναλωτισμού του να υποθηκεύουν τον τόπο, εκποιώντας πόρους, περιφράσσοντας για τους ξένους τα κοινά, κι αντισταθμίζοντας τους αναπόφευκτους έξωθεν εξευτελισμούς όχι με ευθυκρισία κι ορθολογιστικές, θαρραλέες τομές, αλλά με απωθητικούς αντισταθμιστικούς κενολόγους πατριωτισμούς, φρούδους κι ανύπαρκτους ως πράξη αντίστασης, ή ως εθνική στρατηγική.

Γνώριμος και σε μας τους Κυπρίους ο δρόμος τούτος ο κατωφερής. Χάσαμε κι εδώ ένα πόλεμο «βοείων – νοτίων», βορά περιμένοντας τώρα να γίνουμε κι οι υπόλοιποι του άρπαγα βορρά. Βλέπουμε την ενιαία ιστορική ταυτότητα του αρχαιόθεν ελληνικού νησιού της Κύπρου να χωρίζεται από σύνορα που 'ενώνουν', όπως αυτά που χαιρετίζουν οι υπογράψαντες πολιτικοί μας, στο «ελληνόφωνο» αρχαίο μας εμείς και το αλλόγλωσσο κι αλλόφρον των επήλυδων, των κουρσάρων άλλων. Νομιμοποιούμε κι εμείς τουρκοποιήσεις, με υπογραφές που εορτάζουν, λέει την «επανένωση». Πότε, ώ, πότε, έχοντας ξεμπερδέψει με τις χαριστικές σας υπογραφές, θα σας κοτσάρει κι εσάς ο Σλάβος του κλεμένου γελαδιού την στάμπα σε κάποιο που ολημερίς να σας περιγελά βουνό, όπως εμάς ο Τούρκος στον κουρσεμένο Πενταδάκτυλο, τρίβοντας στων αρχαίων Ελλήνων Μακεδόνων τα μούτρα ένα σύνθημα στα σλαβικά - τους χαρίσαμε άλλωστε το δικαίωμα – «είμαι περήφανος που είμαι Μακεδών»; 

Μακεδόνες, λοιπόν. Κι ούτε καν, με ποιοτικό, διαφοροποιητικό καθορισμό, ένα «σλαβομακεδών». Καθαρή τους χαρίσαμε την μακεδονική ταυτότητα, με γεωγραφικό μονάχα τον διαχωρισμό, σε βόρειους και νοτίους. Αφήνοντας έτσι στο μέλλον την υποθήκη μιας αλυτρωτικής επανένωσης, βορείων με τον «χαμένο» νότο τους, από την οποία δεν θα αποτρέψουν κάποιες καθησυχαστικές υπογραφές. Μέλλοντα ταύτα. Εδώ δεν αποτρέπουν τους Τούρκους διεθνείς συνθήκες, όπως της Λωζάνης, θα επιτρέπουν εσαεί αυτοί οι φρούδοι καθησυχασμοί στις δικές μας μωρές παρθένες ότι δεν θα υπάρξουν συνέπειες της μωρίας των. Να γύρουμε ήσυχοι στο κρεβάτι που μας στρώσανε, αφημένοι σ' εκείνα τα παραμυθώδη παραμυθητικά των βιαστών - εδώ της ιστορίας - 'έλα, δέξου, και δεν θα πονέσει, στο υπόσχομαι'; 

Ω μωρία, που ευνοήτως θυμίζουν  - το θύμισε και στον Μπαμπινιώτη το φρούδο γλωσσολογικό επιχείρημα -  το πλατωνικό «παίδες, ως ημίν ούσιν». Σαν να είμαστε μωρά παιδιά.  Δεν θα βρεθεί μια Πατουλίδου, μια άλτις Ολυμπιονίκης, μια ντυμένη την ελληνική σημαία νεάνις μας, να ξεσπάσει στης καρδιάς μας το ελληνικό, το θρηνώδες ξέσπασμα: «Για την ελληνική Μακεδονία, ρε γαμώτο;»

Sent from my iPad