Και ρωτά, και ρωτά... και μετρούμε, τα χρόνια σε απόσταση, του χαμού τα χρόνια... Ζει στην μνήμη ο τόπος, πάντα εδώ, όχι ξεχασμένος στο εκεί, εξωμότη Στυλιανίδη, ακούς, αυτή την φωνή που λέμε πατρίδα;

Πίσω από το βουνό της μνήμης περιμένουν οι ερωτήσεις, πού ζωή μας κλέψαμε να τις κρύβουμε, σκιασμένοι. Ζωή είναι, όμως, αυτή η μνήμη. Και θάνατος, η λησμονιά. Κι ας την λέμε 'μέλλον', και 'μπροστά' και 'λύση'.

Ο τόπος γυρεύει την αλήθεια του. Κι αυτή δεν είναι η λησμονιά. Αναγνώριση είναι και ανάμνηση. Ότι είμαστε Έλληνες. Κι ο τόπος μας Ελληνικός. Όσο τον κρατά έτσι η μνήμη, το πείσμα της μνήμης, το πείσμα της ζωής. Που περιμένει.

Μου ζητήθηκαν επιχειρήματα ότι η κουρσεμένη πόλη, πατημένη θρασύτατα προχθές από τον λεηλάτη της Κουρσάρο… «νέο Σουλεϊμάν», νομίζει, τον Μεγαλοπρεπή… Αντεπιχειρήματα, πιο σωστά, σε αυτούς που στην οίησή τους νόμισαν πως ξαναγράφεται η ιστορία, πως πάνε κι έρχονται, στα παζάρια των καιρών και των καιροσκόπων τις παλάντζες … οι ταυτότητες.

«Εικάζω δ’ άταν..» Μια καταστροφή προμηνύω, θα του έλεγε, στο κατώφλι της κουρσεμένης πόλης της η Τρωαδίτισσα βασίλισσα Εκάβη, με τα λόγια του πιο τραγικού των ποιητών μας Ευριπίδη, που είδε εκείνος πιότερο από όλους πόσο τραγικά των «νικητών» στα κούρσα των πόλεων πληρώνεται η αλαζονεία…

«Αιχμάλωτοι θα είστε της Κύπρου», προφήτεψε στον Αλαζόνα Ετζεβίτ στην Γενεύη τo ’74 ο Βρετανός πρωθυπουργός, ο Κάλαχαν. Αιχμάλωτοι και δούλοι στα μεταλλεία της Σικελίας οι παντοκράτορες το νόμισαν Αθηναίοι, οι μέχρι χθες κατακτητές, τους τραγικούς θυμόντουσαν – υστερινή τους μάθηση – του τραγικού Ευριπίδη.

Πεδίο συγκρούσεων η ιστορία. Και κάθε αλαζονεία ότι κατά βούληση γράφεται η ιστορία, δεν είναι στην ουσία της παρά σύγκρουση με την ιστορία. Με νικητή; Ακούστε τους τραγικούς μας: «Εικάζω δ’ άτταν»