The imponderable evidence, η αδιευκρίνιστη (περί σκανδάλων) μαρτυρία

Τελικά, η καθημερινή δόση από σκάνδαλα σ' αυτόν τον γέρημο τόπο, είναι σαν την βιταμίνη C. Mετά το πρόγευμα, για να κρατά η ενέργεια στην δύσκολη μέρα. Ειρωνικά επαληθευτικά συνώνυμα της δυσωδίας τα σκάνδαλα των Αποχετευτικών των Δήμων, η εσάνς μάλλον της πληθώρας των σκανδάλων στο τρίγωνο Τράπεζες - Πολιτική - ΜΜΕ. Που ,τελικά, απομονώνουν ως σκανδαλώδη βλακεία την αθωότητα, το μή σκάνδαλο.

Το παρόν είχε αρχίσει να γράφεται - κάπου το βρήκα σκονισμένο - τόοοτε, με τις καταγγελίες του Καρυδά, πρώην Γενικού Διευθυντού του Κοπρώνα πού θα μείνει, ίσως και περάσει στην Ιστορία, ως Τράπεζα Κύπρου. Για τις παρεμβάσεις του ΑΚΕΛ υπέρ δανειοδοτήσεων Ομόνοιας και του κομματικού εργολάβου, του Μιλτή.

Και, ναι, τον σκανδαλώδη διορισμό της γυναίκας του Γ.Γ. του Κόμματος, στο Πολιτιστικό Κάτι, παρά την υπερβαίνουσα το όριο ηλικίαν, που προφανώς εθεωρήθη ότι πρόσθετε στην ωριμότητα της κυρίας. Τς τς, κουτσομπολιά, πού θα έλεγε ο μειδιών, "χαρά γεμάτος", Γ.Γ. του ΑΚΕΛ.

«Είμαι ο μόνος τίμιος πολιτικός;», μου εξέφρασε την 'απορία' του κάποιος πολιτικός. «Προσέξτε», του είπα, «μην το πείτε παρακάτω, θα νομίσουν ότι πάθατε Αλτζχάιμερ και χάσατε την μνήμη σας!» Στην κοινή γνώμη, το βάρος της απόδειξης για την τιμιότητα των πολιτικών πέρασε στους πολιτικούς, πλέον.

Δεν παραπονούμαστε για την τακτικότητα των δόσεων της βιταμίνης C, λίαν 'πρω', είχα τη απόλαυση φιλοσοφικής συζήτησης, με την κάτω από την μηλιά πεσούσα θυγατέρα μου. Πρός Wittgenstein η μικρά, Αριστοτελιστής ρεαλιστής ο γέρος της. Κι η κουβέντα τό'φερε στην έννοια της 'imponderable evidence', την αδιευκρίνιστη μαρτυρία. Που συζητεί εκτενώς ο Wittgenstein στο Culture and Value, και στο Last Writings on the Philosophy of Psychology.

Είναι οι σταθεροί και επιστημικά βάσιμοι λόγοι που έχει κάποιος για μία πίστη ή κρίση, που όμως δεν μπορούν να εκφραστούν ή διδαχθούν σαν συζητήσιμοι λόγοι. Είναι η αξιοπιστία των κρίσεων ενός connoisseur, ενός καλλιτέχνη, ενός μουσικού, ενός ποιητού, ενός φιλοσόφου ακόμη, που ενάντια στις επιστημονίζουσες, θετικιστικές στάσεις μας, έχουν ωστόσο κάτι να διδάξουν.

Σαν την 'αγχίνοια' του Αριστοτέλη, στο Β19 των Αναλυτικών Υστέρων: το 'ευθύς εννόησεν'. Ή, σαν την κρίση του καλόγερου Ζωσιμά, στους Αδελφούς Καραμαζώφ, του Ντοστογιέφσκι, βιβλίο που τόσο θαύμαζε ο Αυστριακός Φιλόσοφος. Η άμεση αντίληψή του για την κατάσταση της ψυχής, ή τους προβληματισμούς του επισκέπτη του.

Tην υποψιασμένη ματιά της γιαγιάς στον ευφραδεστατα 'διερό', γλυστερό μνηστήρα της εγγονής. Η βεβαιότητα, πίσω από μία κρίση, ή ισχυρισμό, βασισμένη σε λόγους που όμως δεν μπορούν να διατυπωθούν. Είναι 'αδιευκρίνιστοι', 'imponderable', σαν την κατανόηση που κερδίζεται όταν συλλάβεις τον τρόπο που κοιτά κάποιος κάποιον άλλο, την χροιά στην ματιά του.