Γιατί κελαηδούν τα πουλιά;

Επιθυμία, βούληση και το οικείο ωραίον του... απρόσμενου. Από τα φιλοσοφικά μας μαθήματα, της Δευτέρας.. Λέτε να τα ξαναρχίσουμε, κορωνοϊού επιτρέποντος;

Τα πουλιά τραγουδούν γιατί αυτό κάνουν τα πουλιά. Ή, αυτό τα κάνει πουλιά. Στην πρώτη εξήγηση, το κελάηδημα είναι 'ίδιον' των πουλιών, στην δεύτερη ουσιαστικό τους χαρακτηριστικό. Η αριστοτελική διάκριση, στα Τοπικά και τα Μετά τα Φυσικά, ανάμεσα σε ένα συνεκτασιακό παρακολούθημα των πουλιών, που τα ακολουθεί χωρίς να είναι μέρος της ουσίας τους, στην δεύτερη χαρακτηριστικό συμβεβηκός της ουσίας τους.
Όμορφη, αισθητικής και όχι λογικής τάξεως η εξήγηση σε άρθρο του Aldus Huxley, ότι τα πουλιά δεν τραγουδούν με κάποιο σκοπό, αλλά απλά επειδή είναι χαρούμενα,

Κεληδούν γιατί χαίρονται την ταχύτητα του πετάγματός τους στον αέρα, χαίρονται την συνάντησή τους, το στριφογύρισμα του 'μπερντέ' του κόσμου γύρω τους καθώς πετούν. Μια χαρά όχι λιγότερο μεταφυσική, αφού εκφράζουν την έκσταση της συμμετοχής τους στην όμορφη έκσταση, την εορτή της ύπαρξης, στην πιο εορταστική χορευτική της 'ενέργεια'..
Ω, γυρίσαμε στον Αριστοτέλη, στην έννοια της ενέργειας ως ευδαιμονίας - κι αντίστροφα - την άνθιση του είναι των όντων, την χαρά να είναι κάτι ανεμπόδιστα αυτό που είναι...Το είναι ως πληρότητα, plenitude of being, jouissance της εκπληρωμένης ύπαρξης.

Λιγότερον οικείοι, ίσως, σας είναι φιλόσοφοι των πουλιών, όπως ο Αμερικανός «υπερβατιστής», transcedentalist με τους Thoreau και τους Emerson, ο Charles Hartshorne. Το άρθρο του «Why Birds Sing», στο βιβλίο του, Zero Fallacy, εντρύφημα κάποτε του παραδοξολόγου φίλου σας, εξηγεί, με τον Κίρκεγκωρ, ότι «τα πουλιά δεν κελαηδούν στο περιθώριο των δραστηριοτήτων τους, όπως εμάς, είναι δουλειά τους να τραγουδούν». Πείτε την φίλη σας «γαλιάντρα», αλλά συγχωρείστε την και σαν τέτοια!

Και μαθαίνουμε ότι δύο είναι οι τρόποι να μην τους γίνει ανιαρή η επανάληψη των κελαηδισμών τους. Αν η παύση ανάμεσα στην επαναλαμβανόμενη τρίλλια είναι μεγαλύτερη από αυτήν, την έχουν διαγράψει από την μνήμη (κάτι σαν τα δικά μας διαζύγια). Αν, αντίθετα, είναι μικρότερη, παραλλάσσουν τον τόνο της επόμενης τρίλλιας, ώστε να υπάρχει μεγαλύτερη τονική ποικιλία στο κελάϊδισμα.
Το μάθημα που μας δίνει κι η εγγονή Ελενίτσα, γιορτάζοντας σε κάθε κίνηση και κάθε ενέργημά της το δροσερό, νιόφερτο και καλο(τρ)εχούμενο είναι της...

Η αξία, κι η ηθική αξία όχι λιγότερον, είναι εν μέρει μια μορφή ομορφιάς που ζητεί την προαγωγή κι εκπλήρωσή της, κατ-αξιώνοντας τον κόσμο. Η βαθύτερη αρχή της αξίας είναι αισθητική: το πρέπον του 'κόσμου', και το νόημα της ζωής, ιχνηλατείται στο ότι εννοείται πως είναι, ή επιθυμείται να είναι ενδιαφέρουσα και όμορφη. Να νιώθεται, δηλαδή, σε ένταση και να εννοείται ως αρμονική.

Η τέχνη της ζωής είναι οι πράξεις που τείνουν προς αυτή την αξίωση - κι ας προσεχθεί, στην λέξη 'αξίωση', η μεταλλαγή της 'αξίας' σε επιταγή. Σε ένα γερούνδιο του ωραίου. Το είχαν διαγνώσει ήδη οι Αρχαίοι μας, με την ταύτιση ΄καλού κ' αγαθού'. Bεβίωται, το ωραίον