Ειρήνη επί τον Ισραήλ σου Κύριε – αλλά μπορεί πια το Iσραήλ να πιστέψει σε αυτή;

Η Ειρήνη θέλει Θάρρος – ο Φόβος θέλει Πόλεμο – η Συνείδηση θέλει Αλήθεια

του Τίτου Χριστοδούλου

Θα περίμενε κανείς περισσότερη, αν όχι γνώση, τουλάχιστον ευαισθησία από Κύπρίους όταν παίρνουν θέσεις – με οπαδικές τοποθετήσεις στο Παλαιστινιακό και το Ισραήλ, και μάλιστα με αναφανδόν υιοθέτηση εκείνων ακριβώς των αρχών του στυγνού ρεαλισμού – ή ρεαλπολιτίκ - του οποίου η Κύπρος υπήρξε μέγιστο και διαχρονικό θύμα. Είναι άλλωστε οι αρχές της πολιτικής της ζούγκλας ή του ‘επιθετικού ρεαλισμού’ που εξηγεί στο magnus opus του Dilpomacy ο ταγός – και το πληρώσαμε ως Κύπρος - Hery Kissinger ή ο ρεαλιστής ακαδημαϊκός των Διεθνών σχέσεων Mearscheimer.  

Η επιζήτηση, δηλαδή ασφάλειας σε ένα διεθνές περιβάλλον άναρχο και με συμπεριφορές ζούγκλας με την μεγιστοποίηση της ισχύος δια της σύναψης συμμαχιών με τους ισχυρούς, ανεξαρτήτως θέσεων αρχών και ηθικών ή ιστορικών προταγμάτων.  Από-ηθικοποιώντας δηλαδή πολιτικά προβλήματα, και μάλιστα στη γειτονιά μας, που εμπλέκουν τραγικές πτυχές παραβιάσεων στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως η εθνοκάθαρση, οι εκτοπισμοί κι η προσφυγοποίηση, ο εξανδραποδισμός, οι σιδηρόφρακτες εισβολές, οι αδιάκριτοι βομβαρδισμοί κι οι δολοφονίες αμάχων κι ανηλίκων, η στυγνή ωμότητα της ασύμμετρης βίας για την επιβολή πολιτικών σχεδιασμών που παραβιάζουν τα διεθνή νόμιμα και τις αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών. Προβλήματα και εξελίξεις με συνέπειες εξ άλλου και συνδέσεις «lincages» με το δικό μας εθνικό πρόβλημα που πολλές αναλύσεις έχουν υποδείξει σε ακαδημαϊκές μελέτες ή βαθυστόχαστες δημοσιογραφικές αρθρογραφίες.

Αντ΄αυτού θυμόμστε είχαμε διαβάσει στο δημοσιευμένο σε εν Λονδίνω παροικιακή εφημερίδα ένα απλοϊκό έως χονδροειδή αφορισμό, κενωτικό της ιστορικής και πολιτικής πολυπλοκότητας αλλά και των ηθικών διαστάσεων του 60ετούς τουλάχιστον ζητήματος που δικαιώνει μια κι έξω το Ισραήλ για όσα έκαμε, κάμνει κι έπεται να διαπράττει κατά των δυσμοίρων Παλαιστινίων στα  τελευταία 61 ή 128 πόσα χρόνια (αν μετρήσουμε το πρόβλημα από της κατάστρωσης των Σιωνιστικών σχεδίων για την Παλαιστίνη το 1881). Αν τα Αραβικά κράτη, αφώριζε το άρθρο, δεν είχαν επιτεθεί κατά του Ισραήλ το 1948, 15 Μαϊου για την ακρίβεια, την επαύριο της ανακήρυξης της ανεξαρτησίας του Ισραήλ, δεν θα είχε ανακύψει το πρόβλημα της προσφυγοποίησης των Παλαιστινίων.

Κι αν έκανε κάποιες «αδικίες» το Ισραήλ κατά των Παλαιστινίων, παραχωρούσε με… «κατανόηση» το άρθρο, ε, με περισσότερη θέληση εκ μέρους των για συνομιλίες που ανέτρεπαν οι «εξτρεμιστές» (οι ξεροκέφαλοι Παπαδόπουλοι, ας πούμε των Παλαιστινίων) όλα θα ήσαν «μέλι γάλα» στη γη που γέννησε άλλωστε τον σχετικό βιβλικό όρο. Δηλαδή, αναρωτηθήκαμε, πώς ακριβώς συζητεί κανείς με τους εισβολείς, την κατοχή και τους πέραν της θαλάσσης υφαρπαγείς της γης και πατρίδας του; Διότι υπάρχουν πάντα αυτά τα διαφωτιστικά «lincages» με την δική μας έξωση και προσφυγοποίηση… Την κλοπή της δικής μας πατρίδας από την στρατιωτική σύμμαχο του Ισραήλ.

Εντυπωσιάζει, πώς να το κάνουμε, το «counterfactual» που είχαμε διαβάσει στο αστόχαστο οπαδικό άρθρο κάποτε -–και που στάθηκε αφορμή του παρόντος -  που έχει τόση ιστορικά αιτιακή σχέση με το δράμα της «al-Nakba» (της Καταστροφής) των Παλαιστινίων όσο ο επίσης αληθής με τον τρόπο του  συλλογισμός ότι αν οι Ζηλωτές (η ΕΟΚΑ τότε των Εβραίων) δεν είχαν προκαλέσει τον Τίτο να καταστρέψει την Ιερουσαλήμ και να διασπείρει τους Εβραίους το 70 μ.X. δεν θα είχαμε το Μεσανατολικό πρόβλημα.

Μια αντίληψη που γδύνει απλοϊκά το δράμα της Μέσης Ανατολής από την αδήριτη τραγικότητά του, από τους εσωτερικούς καταναγκασμούς και τα τραγικά αδιέξοδα και για τους μεν και για τους δε. Την τυφλή βία της εκδίκησης του «αδυνάμου» από την πλευρά των  «δορυάλωτων» Παλαιστινίων (τις ιντιφάντα των πιτσιρικάδων, δηλαδή), που έχουν κατορθώσει να μεταφέρουν στην Ισραηλινή κοινωνία τον Απόλυτο Φόβο ότι σε καθε λεωφορείο που ανατινάσσουν οι βομβιστές αυτοκτονίας στο Τελ Αβίβ ή την Ιερουσαλήμ, θα εύχονταν να ευρίσκονταν ολόκληρο το Ισραήλ για να το εξαλείψουν, να το στείλουν (όπως έχουν μαγνητοφωνήσει σε κρυφές διαβουλεύσεις τον Αράφατ οι Ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες να ορίζει) πέρα από την θάλασσα, από εκεί που ο νέος «σταυροφόρος» ήλθε.

Την περιχαράκωση από την άλλη πλευρά των Ισραηλινών σε μια κατάσταση συνεχούς πολέμου, στο «Σιδηρούν Τείχος» του Vladimir Jabotinsky, την φιλοσοφία δηλαδή των Ισραηλινών ηγετών κάθε κομματικού χρωματισμού ότι μονάχα από θέσεως απόλυτης ισχύος μπορούν να φέρουν τους Άραβες στην τράπεζα των διαπραγματεύσεων. «The Iron Wall», Το Σιδηρούν Τείχος, είναι η κεντρική οργανωτική ιδέα και τίτλος του σχετικού βιβλίου του αναθεωρητού Εβραίου  ιστορικού Avi Shlaim, καθηγητού στη Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, που διατρέχει την ιστορία του Μεσανατολικού από το 1948 και μετέπειτα μέσα από την καταθλιπτική για την ειρήνη σκιά της αρχής του Jabotinsky. Το σημαντικό αυτό βιβλίο καταλήγει στην ερμηνεία της αποτυχίας της Συμφωνίας του Όσλο, για τον Shlaim, κυρίως εξαιτίας της εσφαλμένης αυτής ιδέας του Σιδηρού Τείχους και της αδυναμίας του ιέρακα Βενιαμίν Νετανιάχου να δεχθεί ότι μπορούσε ποτέ να εμπιστευτεί τις ειρηνόφιλες δεσμεύσεις των Παλαιστινίων.

Η μάχαιρα φαινόταν πάντα πιο αξιόπιστη, και το Ισραήλ έκτισε πάνω στις εδαφικές διευθετήσεις της Συμφωνίας του Όσλο μια μεγιστοποίηση των δικών του τρόπων εδαφικού ελέγχου των Παλαιστινίων στην Δυτική Όχθη, με την δημιουργία γι’ αυτούς δεκάδων ασύνδετων «ανοικτών φυλακών» ή Μπαντουστάν, επιτηρούμενων με αυστηρά (και ταπεινωτικά) στρατονομικά μέτρα ελέγχου της διακίνησης και την παρεμβολή συνοικισμών εξτρεμιστών Ισραηλινών εποίκων. Θα δεχόσασταν να ζουν υπό αυτές τις συνθήκες οι δικοί μας εγκλωβισμένοι ή όσοι (λίγοι) επέστρεφαν με το σχέδιο Ανάν στα κατεχόμενα χωριά και τις πόλεις των στην Κύπρο;