Το πρώτο κράτος στην ιστορία που βασίστηκε επίσημα στην αθεΐα, η Σοβιετική Ένωση έντυσε την κρατική της υπόσταση με τις ιδιότητες του Θεού. Στο βιβλίο αυτό, ο David Satter δείχνει, μέσα από ατομικές, ανθρώπινες ιστορίες τί σήμαινε να οικοδομηθεί ένα ολόκληρο κράτος πάνω σε ένα ψέμμα, να συντηρηθεί με την βία και τον φόβο μια κοινωνία πάνω σε ένα σουρρεαλιστικό θέατρο, πώς οι άνθρωποι υποχρεώθηκαν να υποδυθούν αυτή την γκροτέσκα φανταστική πραγματικότητα ως να ήταν αληθινή, και πόσο τραγικό ήταν το ανθρώπινο κόστος της Σοβιετικής προσπάθειας να παραποιήσουν την πραγματικότητα με την βία.

Ένα επώδυνο στις λεπτομέρειες της αλήθειάς του χρονικό, για τον τρόμο του κρατικού παραλόγου που έπρεπε να υποφέρει μια κοινωνία, τιμωρούμενοι και με ψυχιατρεία και ψυχοφάρμακα αν επέμεναν, ή τους υποπτεύονταν, ότι έβλεπαν την πραγματικότητα γι' αυτό που πράγματι ήταν.  

Μια αναγκαία υπόμνηση, σε μια εποχή όταν, ενώ ο κομμουνισμός είναι παρελθόν, η 'διαφωτισμένη Ευρώπη αποπνέει συμφορά', όπως την περιγράφει ο Adorno, στην Διαλεκτική του Διαφωτισμού, ο ελεύθερος, κριτικός πολίτης έχει απορροφηθεί από τον τηλεχειραγωγούμενο καταναλωτή, κι η κοινωνία του θεάματος τυφλώνει πίσω από τα γυαλιστερά σύμβολα μιας πλασματικής ευμάρειας, όχι μακριά από τα χάπια της δυστοπίας του Θαυμαστού Καινούριου Κόσμου κι η πολιτική εξουσία δυναστεύει όχι με την φανερή βία αλλά με την υποβαλλόμενη συναίνεση.