"Μην μου μιλάς για βλασφημία, άνθρωπε. Και τον ήλιο θα καμάκωνα, αν με προσέβαλλε! Κοίτα, Starbuck, όλα τα ορατά πράγματα δεν είναι παρά γύψινες μάσκες. Κάποιο αδιόρατο αλλά έλλογο πράγμα τους φορά τούτα όλα τα εκμαγεία με τα χαρακτηριστικά τους. Η άσπρη φάλαινα με κυνηγά, με πλακώνει.

Αλλά δεν είναι παρά μια μάσκα. Είναι κείνο το πράγμα πίσω από την μάσκα που μισώ, το μοχθηρό εκείνο πράγμα που στοιχειώνει την ανθρωπότητα από την αρχή του χρόνου, το πράγμα που ξεσκίζει και ακρωτηριάζει την ράτσα μας, αλλά δεν μας σκοτώνει μια κι έξω, μόνο μας αφήνει να ζούμε, με μισή καρδιά και μισό πλεμόνι."

Στο 'Φυγάδες, Απόβλητοι και Θαλασσινοί' του Τζαμαϊκανού C.L.R. James εντρυφήσαμε και στις πολιτικές αλήθειες του Μόμπυ Ντικ

Μέρος ο ίδιος της πολιτικής εκδοχής του για την ανάγνωση του Μόμπυ Ντικ, 'φυλακισμένος' τέσσερα χρόνια στο Ellis Island, ως αιτητής μεταναστευτικής βίζας την εποχή του Τρούμαν και του αντικομμουνιστικού Μακαρθισμού, ο Καραϊβικανός C.L.R. James δίνει μια πολιτικά εναλλακτική ερμηνεία της Βίβλου του Αμερικανικού καπιταλιστικού ολοκληρωτισμού.

Του Μόμπυ Ντικ, του Herman Melvill. Που λίγοι θα έχετε σκεφτεί την σχέση του με το παγκόσμια εξαπλωμένο καφεποτείο του Starbucks, όνομα του λοστρόμου του Pequod, του πλοίου του εμμανούς στον στόχο του Captain Ahab.

Πρόδρομος των Μεταποικιακών Πολιτισμικών Σπουδών, 'PostColonial Studies', o James διαβάζει κάτι πέραν του ειθισμένου στις ΗΠΑ, που έβλεπαν στον 'call me Ishmael', απρόσμενα ζωντανό αφηγητή της ιστορίας του καταδικασμένου, αύτανδρου χαμένου, από την μονομανία του καπετάνιου του, Pequod, μια αλληγορία και ένα σύμβολο της Αμερικανικής δημοκρατίας και του πλουραλισμού, του ειρωνικά διασωθέντος από την.... αύτανδρη βύθιση, για τις εκ βαθέων αλήθειες της Νέκυιάς του, του Ισμαήλ.

Σύμβολο της καπιταλιστικής μονοκρατορίας του ενοποιού σκοπού και των σιδηροπαγών σκοπών της γραφειοκρατικής 'αποτελεσματικότητας' η 'γαλέρα' του Pequod, της τιμωρού εξάπλωσης της κοινωνικά αναδομητικής ιδέας του Αμερικανικού καπιταλιστικού ονείρου σε όλες τις θάλασσες του πλανήτη, όλο το τσούρμο της υφηλίου δεμένο στην υπηρεσία της ανελέητα μονομανούς εκμετάλλευσης: πείτε το, σήμερα, παγκοσμιοποίηση.

Ένα βιβλίο εντρύφημά μας στα χρόνια του Λονδίνου. Κι ένα βιβλίο που, στην αλληγορία του αύτανδρου χαμού του πλοίου Pequod, στο τιμωρό κυνήγι της άπιαστης φάλαινας, πείτε τον Μόμπυ Ντικ εξεγερμένη στην ελευθερία της Φύση, πείτε τον σήμερα Καντάφι, ή Μιλόσεβιτς ή και Τζιχαντιστή, και πόσοι άλλοι έχουν βομβαρδισθεί αύτανδροι έκτοτε, προφητεύει κάποιους αδιέξοδους χαμούς στο μαύρο κύμα.

Βυθίζονται στα Μονοκρατορικά τους όνειρα οι κάθε λογής ολοκληρωτισμοί, κι απρόσμενα, παράδοξα διασώζεται με το φέρετρο η φωνή του 'call me Ishmael', για να πει την ιστορία: την ξανάπε ο Έκτωρ, κι ο ιστορικός Πολύβιος την ξανάπε, προφητεύοντας σαν Κασσάνδρα, στα ερείπια της Καρχηδόνος: 'έσσετ' ήμαρ'