Η δική μου υποδοχή του βιβλίου, στα χρόνια του γυμνασίου, ήταν παράλληλη με την αντιμετώπισή του από το λογοτεχνικό κατεστημένο. Ενώ μου άρεσαν τμήματα του κειμένου, δεν μπόρεσα πραγματικά να μπω σε αυτό και στην πραγματικότητα κατέληξα να εγκαταλείψω την ιστορία λίγα κεφάλαια πριν από το τέλος της.

 

Όταν αργότερα το ξανασήκωσα, όμως, από περιέργεια και όχι από ανάγκη, κόλλησα. Δεν μπορώ να πω αν η δική μου ωριμότητα ή το κίνητρο πίσω από την ανάγνωσή του είχαν μεγαλύτερη επιρροή, αλλά υποψιάζομαι ότι πολλοί που βρίσκουν αυτό το μυθιστόρημα δύσκολο στην αρχή, θα το βρουν τελικά μια ανταποδοτική και αξιοσημείωτη ανάγνωση.

 

Οι νέοι αναγνώστες αντιμετωπίζουν τρεις βασικές προκλήσεις με αυτό το κείμενο: φόβους για το μήκος και την πολυπλοκότητά του, δυσφορία με το εύθυμο στυλ γραφής του Μέλβιλ και σύγχυση σχετικά με την αντιπαράθεση της πλοκής, του πραγματικού λόγου και των φιλοσοφικών συλλογισμών. Αυτά ξεπερνιούνται εύκολα αν κάποιος διαβάζει με άνετο ρυθμό και επιτρέψει στον εαυτό του να εξοικειωθεί με τη γλώσσα του Μέλβιλ, η οποία μερικές φορές θυμίζει το μαθημένο στυλ που χρησιμοποιούν συγγραφείς όπως ο Έντγκαρ Άλεν Πόε (παρεμπιπτόντως, ένας αυτοέκδοση συγγραφέας).

 

Ένας υπέροχος τρόπος για να κατανοήσετε τις αποχρώσεις του κειμένου και να «μπείτε» πραγματικά στο μυθιστόρημα είναι να ακούσετε την έκδοση του ηχητικού βιβλίου, που αφηγείται αριστοτεχνικά ο Frank Muller.

Κρατήστε αυτό το βιβλίο για μια στιγμή που θα μπορείτε να το διαβάσετε χωρίς πίεση και προσδοκίες. Επιτρέψτε στον εαυτό σας να βυθιστεί στον κόσμο του Ισμαήλ. Ξαναδιαβάστε αποσπάσματα που σας μπερδεύουν και μην φοβάστε να παραλείψετε βαριά κεφάλαια όπως η «Κητολογία», αν σας εμποδίσουν να ολοκληρώσετε το μυθιστόρημα. Ό,τι κι αν κάνετε, ωστόσο, βεβαιωθείτε ότι αυτή είναι μια ιστορία που επιτρέπετε στον εαυτό σας να ολοκληρώσει, θα ανταμειφθείτε καθώς το κάνετε.