«Οι ξιμαρισμένοι, οι κκιλίντζιηροι», κραύγαζε, έφτυνε της αηδίας και του διωκτικού της μίσους τους αφορισμούς η ακροάτρια, σε ειδησεογραφική εκπομπή σχετική με τους πρόσφυγες εξ Ανατολών που ξεβράζουν των κακών τα νερά καιρών, στις ακτογραμμές της Δύσης.

Ad littora Latii, στις ακτές του Λατίου τον Αινεία, να θυμίσουμε στους Δυτικούς, από ποιόν ξεβρασμένο πρόσφυγα της καμμένης πατρίδας του στην Ανατολή, κτίστηκε η ρωμαϊκή της Δύσης δόξα;

«Ξεβράζουν», νεοελληνιστί, το αγγλικό 'washed out', πιο κοντά στην έννοια του 'ρυπαρού ξένου', του Απλύτου Άλλου, των 'Great Unwashed', όπως κάποιοι λόρδοι των mansions αποκαλούσαν στην Αγγλία τους 'ramblers', τους ακτήτους, απάτριδες περιφερόμενους, τους έξω ή και πριν την εποχή του γαιοκτημονικού πολιτισμού τροφοσυλλέκτες, τους νομάδες.

Η μεγάλη ιστορική, πολιτιστική διαφορά ανάμεσα στον ριζωμένο στην γη και στην περιουσία του κτήτορα, και κτίτορα, και τον ανέστιο νομάδα, δοσμένη με όρους της 'βρωμιάς' και 'φτώχειας', των εξοβελιστέων νομάδων 'ακαθάρτων', της κάστας των 'untoucheables', των Αθίγγανων, της ανάγκης που ξεσπιτωμένη πια ιστορικά από την φύση, στα ξένα σπίτια και κατώφλια γίνεται επαιτεία, στον ξένο 'ουδό'... ουδένες;

Αν ρωτούσα την καλή κυρά, στο ύψος του σπιτιού της οικοδέσποινα, που τόση στον 'επήλυδα' στα μάτια της βλέπει βρωμιά και ρύπο τί είναι η 'βρωμιά', τί αναγνωρίζει, με όρους μάλιστα που περνούν στον χώρο του ηθικού, της ηθικά κατακριτέας, αποβλητέας σπίλωσης, δεν θα μπορούσα να περιμένω τον απλούστερο ορισμό.

Της Mary Douglas, πχ, το 'βρωμιά είναι η ύλη σε λάθος μέρος'.

Αναφέρομαι στο γνωστό βιβλίο της κοινωνιολόγου-φιλοσόφου, 'Purity and Danger', που εξηγεί τις αταβιστικές καταβολές του εξοβελισμού του ξένου ως επικινδύνου 'μιάσματος'.

Ένα ξένο, σε λάθος δηλ. μέρος σώμα, 'βρωμιά' ('dirt') ή μολυσματικός κίνδυνος ('pollution') που απειλεί την 'καθαρότητα' όπως αυτή καθορίζεται και καθαγιάζεται από τις πρωταρχικές, αξιωματικές της φυλής κατηγοριοποιήσεις, κωδικοποιημένες και (πατρο)παράδοτες στην εθνική γλώσσα και τον εν αυτή αξιακό κώδικα.

'Όροι', 'ορισμοί' και 'όρια' ή 'σύνορα', ταυτόχρονα, συμφύροντας στους αξιακούς των εγκλεισμούς κι αποκλεισμούς, τα 'in' και 'out', τα 'εμείς' κι οι 'άλλοι', ηθικούς αφορισμούς της πιο αηδιάζουσας (αηδιαστικής της ίδιας) στάσης απόρριψης του Άλλου ως βρωμερού και μολυσματικού, παραπέμποντας σε γνωστές στην ιστορία θεωρίες, και φευ πρακτικές, της φυλετικής καθαρότητας, της δογματικής ορθοδοξίας, της σωματικής αρτιότητας.

Και, αλίμονο, τις συνοδές καθαρτικές του μολύσματος, του άγνωστου, ή αδιάγνωστου 'ετέρου', πρακτικές των πυρών, των στρατοπέδων, των Διωγμών, των Καιάδων, των κυνηγίων μαγισσών, των Ιεροεξεταστικών καθαρμών κατά Εβραίων και αιρετικών. Των κάθε λογής μιαστικών 'ξιμαρισμένων' και 'κκιλίντζιηρων'.

'Washed out' τώρα ναυαγών της επαιτείας πατρίδας, όρος προκλητικά πρέπων, για τους 'great unwashed'.

Μια από τα ίδια αποκαΐδια, ώ Κυρία Δέσποινα. Η, με τον Όμηρο, Μελανθία να σε πώ κι Αλκινόα; Ίδια, και δικά μας τόσο συχνά τα κακά, των 'ξυπολήτων', 'κκιλιντζιήρων', των φυγάδων, σε ξένες πόρτες επαιτών προσφύγων.

Την Άχνα θα ξεχνάς φαίνεται, τα απλωμένα χέρια στις δωρεές του Ερυθρού Σταυρού, τις πορείες των ξυπολήτων που ανάστροφα μετρούσαν, χάνοντάς την, της πατρίδας την γη, τα αντίσκηνα και τους καταυλισμούς, τις επαίτιδες ξενητειές στους ξένους τόπους, στην Αγγλία, τον Καναδά, την Αυστραλία.

Έντυσε, το ραβδί της απλώνοντας, με βρώμα και κουρέλια τον Οδυσσέα της η Αθηνά, στην βρώμα και την στάχτη σαν σπίθα να τον κρύψει, σαν 'ξένος' στην πατρίδα να επιστρέψει.

Καίρια, εξηγεί η Mary Douglas, πιο μολυσματικό, πιο επικίνδυνο το 'ξένο' που... κινούμενο, 'μέσα' θέλει στο αγνό μας σώμα να διεισδύσει: η σταγόνα, το υγρό το μίασμα, του ξένου ο πταρμός. Το μικρόβιο. Σαν αίμα και σαν μυαλά χυμένα, βλέπει ήδη να πληρώνουν την μολυσματική τους για χρόνια παρουσία, 'εδόμενοι', το βιός ξοδεύοντας, 'έρχονται να παίρνουν τα λεφτά μας, οι ξιμαρισμένοι', της κυρίας η από τα ΜΜΕ αγανάκτηση.

Μια φωτιά, τελικά θα τα καθαρίσει όλα, το παλάτι μας θα απολυμάνει. Βλέπω, ήδη, 'τα ηφαίστεια στους δρόμους, με φωτιές να καιν τους ζωντανούς'. Toρκουεμάδα, τον είπε η ιστορία.