Έρως των λέξεων. Μέλλοντα ταύτα. Εύφορα δίφορες, με την αμφισημία τους, την συγχρονία και την ανοικτότητά τους τόσο προς το παρελθόν που ανακαλούν και την μνήμη που στηρίζουν, όσο και προς την άρθρωση της προοπτικής του μέλλοντος, οι λέξεις στην ποίηση μοιράζονται με τον έρωτα την υπόσχεση και την ελπίδα, ελπίδα που είναι πάντα σε χρόνο μέλλοντα, όπως ακριβώς κι ο έρως. Η ποίηση είναι ερωτική, είναι έρως στον ορισμό της.

Αν ο έρως της Διοτίμας στο πλατωνικό Συμπόσιο σημαίνει το πήρωμα που ζητεί το διαφυγόν άλλο της πληρότητας του κι ενότητάς του, ο έρως του Φαίδρου ανακαλεί στους ουράνιους ορίζοντες της ερώσας το έν ψυχής που «ίπταται», που εκστατικά εξ-ίσταται να αγκαλιάσει το έν που ήταν και θα γίνει, έν και μονοειδές, ως η (πλατωνική, στον Τίμαιο) χώρα της που είναι.

Εδώ η δύναμις της ποίησης, στην «έλλειψη» του μονοσήμαντου της επιστημονικής ακρίβειας, ως πήρωμα, ως το ούπω που υπόσχεται, που δομεί το μέλλον και τον κόσμο.  Στην αμφισημία, την πολυσημία, στην κατάλυση κι υπέρβαση ο ορίων και ορισμών. Η ομορφιά ως αποκαλυπτόμενο μυστήριο, μέσα από αναλογίες και μεταφορές, ήχους σαν χρώματα και χρώματα, εικόνες που μιλούν. 

Ο αληθής λόγος, ως λόγος της βαθύτερης αλήθειας αινίσσεται το μέλλον, κάθε τι άλλο είναι απλός θόρυβος κι αδολεσχία. Ζούμε, είπαν κάποιοι ποιητές, σε ένα κόσμο θορύβων και κενολογιών, κι ο ποιητής, αντηχώντας τούτο το κενό μας – όπως έδειξε αφοριστικά ο Σεφέρης, παρίσταται σε τούτη την βαθιά ανάγκη μας να ανακτήσουμε την φωνή.

Έρως της ποίησης, η ποίηση ως έρως.