Χρήσιμο είναι να παραβληθούν τα επιχειρήματα της ελληνίστριας Ζακλίν ντε Ρομιγύ, που ωστόσο, συγκρίνει τον μορφολογικό πλούτο της ελληνικής γραμματικής με την γαλλική γλώσσα.

Τα επιχειρήματά της επικεντρώνονται στις αισθητικές αξίες που δίνει στην ελληνική γλώσσα η μορφολογική αυτοτέλεια των πτώσεων, επιτρέποντας στον ποιητή, ή και τον ρήτορα, σοφιστή και τον φιλόσοφο, να συντάσσουν με ένα ευρύ φάσμα συντακτικών δυνατοτήτων την πιο «αυτόνομη» στο λογικό της νόημα μέσα στην σύνταξη λέξη.

Παίζοντας έτσι με τις εμφαντικές, συνυποδηλωτικές, ηχητικές και συνηχητικές αξίες που προσέδιδε στην λέξη η πιο ευλύγιστα ελεύθερη επιλογή της θέσης της.

Στα Αγγλικά, που σας είναι πιο οικεία, το λογικό νόημα του υποκειμένου και του αντικειμένου στην σύνταξη, ορίζει η θέση σε αυτήν. «God loves man»: το υποκείμενο, God, προτάσσεται του ρήματος ενώ το αντικείμενο, «man», το ακολουθεί. Αν αντιστραφεί η θέση, αντιστρέφεται και το νόημα: «Man loves God», κάνει τον Θεό αντικείμενο ή δέκτη της αγάπης του «υποκειμένου» της ανθρώπου.

Στα Ελληνικά, όμως, το υποκείμενο ορίζεται συντακτικά από την ονομαστική πτώση, και αυτή, μορφολογικά, στο κλιτικό σύστημα της Ελληνικής, από την κατάληξη -ος των αρσενικών δευτεροκλίτων, ενώ η αιτιατική από την κατάληξη -ον: 'Άνθρωπος Θεόν αγαπά'.

Οι θέσεις των ονομάτων μπορούν να εναλλάσσονται, παίζοντας με την έμφαση, την μουσικότητα του τονισμού και τις εκφραστικές υποδηλώσεις του επιτονισμού: Άνθρωπος Θεόν αγαπά, Θεόν άνθρωπος αγαπά, αγαπά Θεόν άνθρωπος κλπ.

Θαυμάζει, λοιπόν, η Ζακλίν, το γεγονός ότι με την μορφολογική αυτοτέλεια που δίνει το κλιτό σύστημα της (αρχαίας) ελληνικής και τον ρόλο της λέξης μέσα την πρόταση να προσδιορίζεται από την κατάληξη κι όχι την διάταξη των λέξεων, η οποία ποτέ δεν χρησιμεύει ως δείκτης της γραμματικής τους λειτουργίας, η σύνταξη αποκτά μεγάλη ευλυγισία κι ελευθερία.

Ο ποιητής κι ο χορευτής του ελληνικού λόγου μπορεί να παίξει με την θέση και σειρά των αυτόνομων λέξεων, κερδίζοντας την εκφραστική ευχέρεια και δύναμη, να 'κάνει κάθε είδους νοηματικά παιχνίδια και αναδείξεις όρων και εννοιών'.

Με εξαίρεση μόνο τα συνδετικά μόρια μεταξύ φράσεων, πχ γε, δε, τε, γαρ, κλπ που μπαίνουν στην πρώτη ή δεύτερη θέση, λειτουργώντας και σαν σημεία στίξεως, η διάταξη των λέξεων είναι σχεδόν απεριόριστα ελεύθερη, υπηρετώντας εκφραστικούς σκοπούς που πλουτίζουν νοηματικά κι αισθητικά την έκφραση