Κύπρος, πέφτοντας από μακρού – Long way down

 

του Τίτου Unus Χριστοδούλου

Tραγωδήθηκε, λοιπόν, χθες ο ωδικός χάρτης των Συνομιλιών λύσης, μα τί λύσης, κατά-λυσης του Κυπριακού. Δεν ειπώθηκαν πολλά από τα κρισιμότερα, εσιγήθησαν από τα  παπαγαλάκια των ΜΜΕ. Κι ούτε, βέβαια, ποιος και για ποιο ‘σκοπό’, παίζει τον σκοπό του χορού: calls the tunes, στην γλώσσα του. Ένοχες σιωπές, κι όχι μόνον από τον Πρόεδρο, αλλά κι από τους συντονισμένους δημοσιογράφους που, περιωρισμένοι στην ατζέντα, άφησαν ανέγγιχτα τα κρισιμότερα. Η κρίση, ως στοχασμός, εξ επαγγέλματος σ’ αυτόν τον τόπο, αφήνοντας ανέγγιχτο και εκτός στόχου, άστοχο, εκτός σκέψεως και διασκέψεως το πλέον κρίσιμο.

Το έν πολλαχώς λέγεται, θα έλεγεν ο Αριστοτέλης, συνοψίζοντας σε ένα φιλοσοφικό αφορισμό τα ασαφή, εποικοδομητικά ή αποδομητικά, στο σχολιασθέν επί μακρόν χθες ‘κοινό ανακοινωθέν’, για τις διαδικασίες λύσης του Κυπριακού. Επικοινωνιακός θρίαμβος για τον Πρόεδρο (δικαιούσαι το μπόνους, Στυλιανίδη) ενημερωτικό και στοχαστικό Βατερλώ για τους ενδιαφερομένους, κάποιον κυπριακό λαό, που έμεινε με την σκοπούμενη από τους επικοινωνιολόγους του Προέδρου γεύση ότι πάμε καλά, ότι ο πηδαλιούχος Πρόεδρος δεν θα βουλιάξει στο νερό, ως άλλος Παλίνουρος, κι ότι γνωρίζει τι κάνει. Αλλά, στο τελευταίο μας έπεισε κι εμάς, χωρίς, βέβαια, αυτό να μας καθησυχάζει στο ελάχιστο.

Έμεινε, λοιπόν, πρωτίστως στο θέμα της μιας κυριαρχίας η διάσκεψη. Δηλαδή στα ασαφή, στην καρδιά των εποικοδομητικών ασαφειών του κοινού ανακοινωθέντος και  της σκοπούμενης λύσης. Θα είναι μία, θα είναι δύο ή θα είναι τρεις οι κυριαρχίες; Διαλέγετε και παίρνετε, αυτό σημαίνει, άλλωστε, η τακτική των εποικοδομητικών ασαφειών, να μην κολλάμε στις λεπτομέρειες. Κάπου ανάμεσα στις ακαδημαϊκές λεπτολογίες της διαφοράς ανάμεσα σε κυριαρχία ως sovereignty και ως εξουσίες, powers, ο Πρόεδρός μας εννοεί μία κυριαρχία, ο Έρογλου, ρητώς δήλωσε αμέσως ότι εννοεί δύο κυριαρχίες και το κείμενο σημαίνει, ή θίγει, υπό τις διαφορετικές τους, πιο πάνω, σημασίες, τρεις κυριαρχίες... ή,  εξουσίες;

Ομοίως δι-ασαφηνίζεται, παραπέμπεται δηλαδή στις εποικοδομητικές ασάφειες, το από πού θα πηγάζει αυτή η κυριαρχία, ή κυριαρχίες. Κι εδώ διαλέγετε και παίρνετε - κι οι Τούρκοι διάλεξαν και πήραν και τρέχουν, αφού σκοπός τους είναι να διασφαλίσουν επανίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας με πράξη ιδρυτική των κυρίαρχων συστατικών πολιτειών, ή, κατ’ αυτούς, κρατιδίων. Συνδέεται δηλαδή τόσο το θέμα των κυριαρχιών όσο και αυτό της επανίδρυσης κι όχι μετεξέλιξης της Κυπριακής Δημοκρατίας, ως Ενωμένης, αλλά… όχι πρότερον διαλυμένης, Κυπριακής Δημοκρατίας. Συντίθεται και από μέρη το έν, λέγει στο Ι των Μετά τα Φυσικά  του ο Φιλόσοφος, αλλά τι είναι οντολογικώς πρότερον, το έν ή τα στοιχεία του; Το θέμα, σε ό,τι αφορά το Κυπριακό δεν είναι μεν μεταφυσικό, αλλά οι σημασίες έχουν οπωσδήποτε, εδώ, σημασία!!!