Τί είναι αυτό που περισσότερο μας εξεγείρει κατά της πορνείας; Πόσο εκούσια κι ελεύθερη είναι- ή μπορεί να είναι - η επιλογή της πορνείας από την γυναίκα; Και αν ήταν ελεύθερη επιλογή να διαθέσει έτσι το σώμα της (ελευθερία που συνιστά την βάση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας), γιατί αισθανόμαστε ότι, ωστόσο, και πάλιν η πορνεία την «ευτελίζει»; Και γιατί κρίνεται ότι όμοια ευτελίζει, φτηνίζει, και τον «πελάτη»;

Τί ακριβώς διαμείβεται σε μια πορνική συναλλαγή; Τί χάνεται, και τί, ή πώς μπορεί να σωθεί, σαν γυναικεία στρατηγική άμυνας; Είναι η πορνεία, μπορεί να είναι ποτέ, «δικαίωμα της γυναίκας;» Και είναι, σε οποιοδήποτε περίσταση ανδρικό δικαίωμα; Mπορεί ο ευτελισμός κι ο εξαντικειμενισμός του ανθρώπινου σώματος να θεωρηθεί ποτέ πράξη χειραφέτησης κι ελευθέρωσης; Μπορεί ένα ανθρώπινο δικαίωμα να είναι ποτέ εμπορεύσιμο; Πόσο «ανδρικό» είναι το έγκλημα των βιασμών γυναικών στον πόλεμο; Γιατί ο βιασμός είναι ενδημικός και αξεδιάλυτα συνοδός, αρχαιόθεν, των πολέμων; Και πόσον «ανδρικές» και πόσον καθολικά για το φύλο ένοχες οι σιωπές γι' αυτούς;

Ο θρήνος των Τρωάδων του Ευριπίδη, είναι και «κατηγορώ», από ποιούς/ποιές κατά ποίων ή ποιάς πραγματικότητας; Και γιατί είναι αυτή τόσον καθολική; Την εξηγεί, αλλά την δικαιολογεί το πόσο αναπόδραστη είναι, στην ιστορία, σαν συμπαρακολούθημα της ανδρικής βίας του πολέμου; Είναι ο βιασμός απελευθερωμένη, μέσα από τις δυνατότητες που δίνει η βία, έκφραση ανδρικής σεξουαλικής επιθυμίας, ή πρόκειται για μια αρρωστημένη, ιδιότυπη μορφή σεξουαλικής διέγερσης που συνοδεύει κι επιβραβεύει την φυσική βία; Κοντολογίς, είναι εκείνο το «μπορώ» της κυριαρχίας πάνω στην γυναίκα που δίνει η ανδρική βία απελευθέρωση της σεξουαλικής επιθυμίας από τους κοινωνικούς ή άλλους περιορισμούς και καταστολές της, ή πηγή μιας σεξουαλικής διέγερσης που ενυπάρχει και συνεκφράζεται με την βίαιη κυριαρχία πάνω στο «άλλο» του ανδρισμού, την γυναίκα;

Ζούμε, σήμερα, την βία του χρήματος, που έβαλε τιμή στον εαυτό του και «βιάζει» τις κοινωνίες, στερώντας τις από κάθε πολιτικό δικαίωμα πάνω στην ελεύθερη έκφραση της ζωής, σαν το απόλυτο κοινό αγαθό, το πιο απόλυτο ανθρώπινο δικαίωμα. Πόση κυριολεξία, αλίμονο, στην επώδυνη αυτή μεταφορά;