Γύψος που συντηρεί μια περιχαρακωμένη ενότητα στο θραυσμένο υλικό της ομοσπονδοποιημένης κοινωνίας, μια βιώσιμη ομοσπονδιακή λύση θα έπρεπε να αποβλέπει σε μια υπέρβαση που να την καθιστά πλέον άχρηστη. Η κοινωνία, με την θεραπευτική στήριξη ενσωματικών προνοιών της ομοσπονδίας, θα πρέπει να διατηρεί την προοπτική να κινηθεί σε ένα πιο ενιαίο σύνταγμα, βασισμένο στην αποκαταστημένη εμπιστοσύνη που θα ανακύψει από τις κοινωνικο-οικονομικές συναλλαγές και τους κοινωνικούς δεσμούς της καθημερινής ζωής.

Σαν την φιλοσοφική σκάλα του Wittgenstein, πρέπει αυτή να πεταχτεί όταν θα έχει εκπληρώσει τον σκοπό της να φέρει τις συστατικές εθνοτικές ομάδες σε ένα ανώτερο επίπεδο αρμονικής συνύπαρξης. Εγγενώς διαιρετικά σχέδια συνταγματικών διαρρυθμίσεων που παγιώνουν και διαιωνίζουν, κι ακόμα, βαθαίνουν το εθνοτικό ή το κοινωνικό χάσμα, είναι ως εκ τούτου ύποπτα ότι υπηρετούν σκοπούς άλλους από την μεταμόρφωση της σύγκρουσης και την προώθηση μιας θετικά διακείμενης ειρηνικής συνύπαρξης. Η κρατική επιγένεση (state building) θα πρέπει να αποβλέπει, να οραματίζεται, την πρόοδο σε μια Βαλχάλα της ενιαίας κοινωνίας (nation building).

Σχέδια λύσης που κτίζουν πάνω σε παραχωρήσεις προς την Τουρκοκυπριακή συνομοσπονδιακή ιδέα, επιβεβλημένη, ως φαίνεται, από τα έξω, μόνο αναβιώνουν τους φόβους της Δημοκρατίας ότι προετοιμάζουν την «υποδομή για την απόσχιση και διχοτόμηση» καθώς παρέχουν στους Τκ τα κανονιστικά «δικαιώματα» (normative rights) για απόσχιση.

H εδαφική διευθέτηση, που εμπεριέχεται στο συζητούμενο ομοσπονδιακό σχέδιο, δεν μπορεί παρά να ιδωθεί ότι προωθεί την νομιμοποίηση και παγίωση των «λαφύρων» της εισβολής και παράνομης κατοχής.
 

Η «ομοσπονδία» (federalism), που συνίσταται στην διαίρεση ή μερισμό της κυριαρχίας, και η συνεταιρική δημοκρατία (consociationalism), που διασφαλίζει νομή στην εξουσία και δημοκρατική εκπροσώπηση, με τα αντίστοιχα πλεονεκτήματα ή δομικά μειονεκτήματα και κινδύνους των, φέρουν και τούτη την εξέχουσα απειλή. Ότι δεν έχουν σβεσθεί όλοι οι φόβοι και, πιο σημαντικά, δεν έχουν ακυρωθεί όλες οι υπονομευτικές του πολιτειακού μορφώματος φιλοδοξίες κι ελπίδες.

Οι τελευταίες συνίστανται, κυρίως, στην διαφαινόμενη προαγωγή ευρύτερων γεωστρατηγικών σημείων αναφοράς, τα οποία ρίχνουν την σκιά τους στην «θεραπευτική λύση» που ορίζεται από, και. όζει, εξωτερικής παρέμβασης.

Θεραπεία; Ισως. Αλλά ποιός έφερε την ευλογιά στους Ινδιάνους; Και ποιός θα διευθύνει την νοσηλευτική πτέρυγα ή (στην καλύτερη περίπτωση) άσυλο; Θα πρέπει εμείς να ερωτευθούμε την νοσοκόμα καθώς αποχαιρετούμε τα όπλα μας; Το φάρμακο δεν έχει μόνον πικρή γεύση, φαίνεται οπωσδήποτε επικίνδυνο.