Διαβάζω στο μπλογκ του ευμαθούς φίλου, Νίκου Σαραντάκου, τις διαμαρτυρίες του για  τον συρμό των πολύχρυσων υάλινων μαγείρων της τηλεόρασης. Σε μια χώρα, μάλιστα, όπου ήδη λιποθυμούν παιδιά από την ασιτία, κι η μπομπότα είναι πιο ακριβή από το σιταρένιο ψωμί που λείπει (αυτό άλλωστε σημαίνει ασιτία), ακριβοπληρώνεται γαρ ως εξωτική η ξένη πείνα, για να ξεχαστεί η δικιά μας, εδώ στην ίδια ετούτη χώρα αλλοιθωρίζει το κοινό στο περισσό, ναι περιττό, σερβίρισμα των εκπομπών για πολύκροτες τεχνικές αυτών που ήξερε η γιαγιά, μα τώρα πια, σαν λέξη, σαν θωριά κι ακόμη και σαν γεύση, δεν αναγνωρίζει. Σάλια, κανάλια, συμπτωματική, βέβαια, η ρίμα.

Στο Λονδίνο, τα τελευταία 26 χρόνια, έζησα την μαγειρική αναγέννηση:  τον υβρίζοντα Ράμσεϋ και την φλογισμένη του κουζίνα «από την Κόλαση» -περιουσία άνω των £67 εκατομμυρίων από τα κουζινικά σκεύη του, κι ανάλογα, ναι ά-λογα, ο καλούλης ο νεαρός - φτου μου διαφεύγει για την ώρα το όνομα, α ναι, ο Jamie Oliver, τον εχουν μεταγλωττίσει κι εν Ελλάδι. Ενώ ο πρώτος διδάξας εν Λονδίνω, ο δικός μας Νίκος Λαδένης, του trois etoileς chez Nico, βγήκε από τα 3 Μισελέν αστέρια για να μην τον περιορίζουν, τον ενώχλησε τελικά τον ίδιο το ανέκδοτο, που παρατράβηξε.

Παρακμιακά γαρ φαινόμενα των πολιτισμών στην Δύση τους οι σεφ μαγείροι. Κι οι Αθήναιοι, κι οι Αρχέστρατοι, κι οι Απίκιοι, κι η  Ναϊγκέλα Λώσον του βραστού ωού, κι ο Μαμαλάκης, κι η ομογενής μας η Tonia Buxton, ας μας το επιτρέψει, την θυμούμαστε και στο London Greek Radio, και τα κανάλια όλα με τα χρυσά κουτάλια. «Παχεία γαστήρ λεπτόν ου τίκτει νόον», έλεγεν στην ακμή του, ο πολιτισμός μας. Κι όσο κι αν ακριβοπουλά γαλλιστί η «βιαν χασί επισέ ανβελοπέ ντανς αν φιλ ντε μπουγκύρ» εδώ στην Κύπρο, κούπα θα την ξέρει ο λαός, κι ως κούπα θα την πληρώνει, ούτε μία παραπάνω.

Βέβαια, δείχνει κι ένα στάτους, για μερικούς, η αλμυρή τιμή. Είναι πολιτισμός που φαίνεται ο... πολυ-αλατισμός. Εμείς το στάτους, κι άσε τους άλλους αναστάτους. Αλλά, στην υάλινη δημοκρατία, τρώγοντας το ποπ-κορν καθώς σαλιαρίζουν τα μάτια στο «πουσέν α λ’ οράνζ», μπορούνε τζάμπα να φάν τα μάτια ψάρια.

Ω, ναι, «εισίν και εδώ θεοί», είχεν πει ο Δημόκριτος, στους μαθητές που δίστασαν βλέποντάς τον στην κουζίνα να ανακατώνει την σούπα του. Αλλά δεν την θεοποίησε, κι ούτε ανανακατωνόταν ο ίδιος κι οι μαθητές του φιλοσοφικά με αυτή.