
05.02.2024
Τίτος Χριστοδούλου
Περπατούσαν στοχαζόμενοι οι φιλόσοφοι κι οι ποιητές. Ο Σωκράτης διδάσκει τον Φαίδρο περπατώντας δίπλα στον Ιλισσό, ο Αριστοτέλης περπατητικώς διδάσκων στο εξοχικό Λύκειο, στον Κήπο του ο Επίκουρος. Ο υπερβατιστής Thoreau σαν καταφυγή στην απομόνωση στην φύση, ο Rimbaud με βιαστικό, μανικό βάδισμα, ο Nerval ως φάρμακο για την μελαγχολία του, ο Rousseau κι ο Nietzsche για να στοχαστούν. Ο Kant περπατούσε μέσα από την Καινιξβέργη στο δρόμο "weg" του φιλοσόφου, ως ωνομάστηκε, στην ίδια ακριβώς ώρα και την ίδια διαδρομή για να ξεφύγει από τον 'καταναγκασμό της σκέψης'.
Η απομόνωση είναι μια σημαντική προϋπόθεση της σοβαρής σκέψης. Σε ένα καθημερινό περιβάλλον συνωστισμένο και βομβαρδιζόμενο από βομβίζουσες πληροφορίες και μηνύματα, η απομόνωση, που προσφέρει το περπάτημα, ηρεμεί το πνεύμα, δίνοντάς του πίσω τον εαυτό του.
Δίνει στο πνεύμα χρόνο να παίξει με ιδέες, να διερευνήσει έννοιες, να αληθεύουμε ή να σφάλλουμε ελεύθερα, χωρίς συνέπειες στις σχέσεις με άλλους, μόνοι με το αδρό υλικό του εαυτού μας, τις σκέψεις μας, στο ρυθμό του βαδίσματός μας. Ένας τρόπος του στοχασμού που στην φιλοσοφία έδωσε τον Περίπατο, το αριστοτελικώς φιλοσοφείν.
Τα ακίνητα της εβδομάδας




