Όταν φορώ την φανέλλα μου ανάποδα, την φορώ ή με φοράει; Κι όπως ρωτά ο Μontaigne: «Όταν παίζω με την γάτα μου, πώς ξέρω ότι δεν παίζει αυτή μαζί μου»;

Όταν οι κάτοικοι των αριστοκρατικών συνοικιών (ήδη στις USA, θά΄ρθει και κατά δώ) σηκώνουν τείχη και κάγκελα και παίρνουν φρουρούς να πυροβολούν περαστικούς μαύρους με κουκούλα, ποιός είναι ο επιτιθέμενος και ποιός ο αμυνόμενος;

Φοβάται ο Γιάννης το θεριό ή το θεριό τον Γιάννη; Τα τείχη περικλείνουν κι απ' τις δυο μεριές τον φόβο, αποκλείουν κι απ' τις δυο μερηές την ελευθερία. Την ανθρωπιά, τον φίλο. Τα παντζούρια κλειστά, κι όλη η ζωή απόξω. Kι όπως θά 'λεγε ο Φουκώ, η φυλακή εγκαθιδρύει την υπόλοιπη κοινωνία, τους θεσμούς του «έξω», που την νομιμοποιούν.

Α, ναι, κι όταν ο Πρόεδρος κλείνεται στο Προεδρικό, για να αφήσει όλο τον διαμαρτυρόμενο λαό απόξω, τους αποκλείει ή τον αποκλείουν;

Α, οι καιροί, κι η αποκοτιά της ελευθερίας... Όταν, το ’55, σαν σήμερα που γράφεται αυτό, την 1η Απριλίου , ήταν εκείνα τα παιδιά τα αμούστακα, που προτίμησαν τα μυαλά στα κάγκελα παρά τα κάγκελα στα μυαλά!

Μέσα κι έξω ελεύθεροι!

Κάθε λόγος περί ορίων είναι πολιτικός. Κι η σκέψη για τα όρια του λόγου είναι η φιλοσοφία. Κι ειρωνεία, να τολμά το ένα πόδι από την άλλη πλευρά των ορίων. Μια παίζουσα – ενίοτε εμπαίζουσα - ελευθερία στα νοήματα.