Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) και η Διεθνής Τράπεζα συστάθηκαν τον Ιούλιο του 1944 σαν μέρος της Συνδιάσκεψης του Bretton Woods. Σκοπός τους ήταν η κανονιστική ρύθμιση της παγκόσμιας οικονομίας και η διευκόλυνση του παγκόσμιου εμπορίου, με την αποφυγή, κυριώτερα, επιστροφής στις προστατευτικές πολιτικές που είχαν ακολουθήσει και επέτειναν την Μεγάλη Ύφεση του 1929.

Πιο συγκεκριμένα, το ΔΝΤ θα επέβλεπε τις σταθερές ισοτιμίες και την μετατρεψιμότητα του συναλλάγματος και θα ενεργούσε σαν δανειστής υστάτης προσφυγής. Η Διεθνής Τράπεζα θα ήταν κυριώτατα ένα πιστωτικό ίδρυμα.

 Και οι δύο οργανισμοί, που μετά από πιεστική Αμερικανική απαίτηση εδράστηκαν στις ΗΠΑ, οργανώθηκαν έτσι ώστε να διασφαλίζουν την Αμερικανική μεταπολεμική κυριαρχία και μπορούν να θεωρηθούν ως ένας από τους μηχανισμούς με τους οποίους ο Αμερικανικός ιμπεριαλισμός κινήθηκε να καταλάβει το κενό που άφησε η κατάρρευση των ευρωπαϊκών αυτοκρατοριών μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η οικονομική ανάκαμψη της Ευρώπης μετά το 1950 έστρεψε την προσοχή των δύο ιδρυμάτων στον Νότο, στις πτωχότερες χώρες του Τρίτου Κόσμου.

Ενεργούν σαν μηχανισμοί διάσωσης της πιστοληπτικής ικανότητας των υπό μόνιμη χρεωκοπία υπερχρεωμένων κρατών του Τρίτου Κόσμου, στην ουσία, όμως, συντελώντας την περαιτέρω βύθισή τους στο χρέος με ληστρικούς όρους που είναι στην απόλυτη διάκριση των πιστωτών. Να υπογραμμισθεί εδώ ότι η πιο υπερχρεωμένη χώρα του πλανήτη, οι ΗΠΑ, το εξωτερικό δημόσιο χρέος της οποίας φτάνει τα 18 τρισεκατομμύρια δολάρια, το χρέος των οικοκυριών της τα 13,5 τρισεκατομμύρια και το δημοσιοοικονομικό της έλλειμμα το 2004 στα άνευ προηγουμένου 883 δις ή 6% του ΑΕΠ όχι μόνον δεν υφίστανται τους περιοριστικούς ελέγχους τέτοιων ιδρυμάτων αλλά και οι ΗΠΑ χαίρονται το μοναδικό στην ιστορία προνόμιο να ορίζουν αυτές τους όρους με τους οποίους ο υπόλοιπος κόσμος χρηματοδοτεί το χρέος τους. 

Περιλαμβάνεται εδώ κι ο Τρίτος Κόσμος με τα δυσβάσταχτα τοκοχρεολύσια του πάντα πληρωνόμενου και ποτέ αποπληρώσιμου χρέους του :  αυτό που εννοείται με τον όρο «βιώσιμο χρέος», δηλαδή χρέος στο διηνεκές.  Δηλαδή, σε δολάρια, με την μορφή αγοράς Αμερικανικών χρεωγράφων με επιτόκιο γύρω στα 3% όταν αυτό που ορίζεται για τα χρέη του Τρίτου Κόσμου φτάνει και τα 18%.

Κι οπωσδήποτε, οι ΗΠΑ δεν θα υποβάλουν τον εαυτό τους στην σκληρή περιοριστική «κούρα» που μέσω του ΔΝΤ και της Διεθνούς Τράπεζας επιβάλλουν στις χρεώστιδες χώρες του Τρίτου Κόσμου που αναλαμβάνει η οικονομική επιστασία των αμερικανοκίνητων αυτών ιδρυμάτων. 

Δηλαδή, τα τιμωρητικά, και όπως θα δούμε, αφαιμακτικά των πόρων των πτωχών χωρών Προγράμματα Δομικών Προσαρμογών («Structural Adjustment Policies», SAP) που στην ουσία καθιστούν τις χώρες του Τρίτου Κόσμου ξέφραγο αμπέλι στην άλωσή τους από την επέλαση ενός ανελέητα ισοπεδωτικού για την ευημερία των λαών τους νεοφιλελευθερισμού  και την ληστρική εξαγορά, στα τζάμπα σχεδόν, των πόρων τους.