Ο Ναός Ινδουιστών στο Neasden

και το θαύμα της πόσεως του γάλακτος

Ο BAPS Shri Swaminarayan Mandir ονομάζεται επίσης Ναός Ινδουιστών του Neasden, ένα εκπληκτικό και συναρπαστικό αρχιτεκτόνημα, ένα περίπλοκο παράδειγμα ινδικού σχεδιασμού και κατασκευής. Ο ναός και οι γύρω χώροι είναι ανοιχτοί στο κοινό τόσο για τελετές προσευχής Ινδουιστών όσο και για αυτο-καθοδηγούμενες επισκέψεις.

Το θαύμα του γάλακτος που έπινε ο ελέφας θεός Γκανές ήταν ένα φαινόμενο που συνέβη στο ΒΔ Λονδίνο στις 21 Σεπτεμβρίου 1995, στο οποίο τα αγάλματα της Ινδουιστικής ελεφαντόμορφης θεότητας Γκανές θεωρούνταν ότι έπιναν προσφορές γάλακτος.

Οι ειδήσεις εξαπλώθηκαν πολύ γρήγορα σε διάφορες πόλεις της Ινδίας και της Αμερικής, καθώς οι Ινδοί παντού προσπάθησαν να «ταΐσουν» τα είδωλα του Γκανές με γάλα και διέδωσαν τις ειδήσεις μέσω τηλεφώνων και από στόμα σε στόμα, κυρίως σε μεγάλες πόλεις και κωμοπόλεις. Προσείλκυσε μεγάλη προσοχή από ανθρώπους και τα μέσα ενημέρωσης, ιδίως στην Ινδία.

Ήμασταν στο Λονδίνο τότε και θυμούμαστε, οδηγώντας στον δρόμο προς το Neasden, στον North Circular, την μεγάλη, μήκους δύο χιλιομέτρων ουρά από Ινδούς που έσπευδαν να κάνουν προσφορά γάλακτος στον ελέφαντα θεό Γκανές.

Κι επειδή κάθε θρησκεία προβάλλει τα δικά της θαύματα, εκείνους τους καιρούς ακολούθησαν μουσουλμάνοι που είδαν το όνομα του Αλλάχ αραβιστί στο εσωτερικό ανοιγμένης μελιτζάνας, ενώ δάκρυα εικόνων και μύρα είδαν ουκ ολίγες δακρυρροούσες και μυροβλήτισσες εικόνες παρ’ ημίν τοις ορθοδόξοις.

Επιστήμονες επεχείρησαν μια βάσιμη εμπειρική επιστημονική εξήγηση για το περιστατικό, που πιστοποιήθηκε από Ινδούς ακαδημαϊκούς, ήταν ότι το γάλα τραβήχτηκε από τα μπολ προσφοράς με τριχοειδή δράση.

Ωστόσο, στις περισσότερες περιπτώσεις, φαίνεται ότι προκλήθηκε από ένα συνδυασμό επιφανειακής τάσης, τριχοειδούς επίδρασης κα προκατειλημμένης επιβεβαίωσης όπου οι άνθρωποι πίστευαν αυτό που ήθελαν να πιστέψουν, πέρα από αυτό που ονομάζεται ομαδική σκέψη, group thinking.

Αλλά πολλές περιπτώσεις θαυμάτων και θαυματουργών ιάσεων, από την μπίζνα των Ασκληπιείων, έχουμε και στην αρχαία Ελλάδα, από τον Αριστοφάνη μέχρι την Β’ Σοφιστική, στον 2ο μΧ  αιώνα, που είχε τους δικούς της πιστούς των θαυματουργών ιάσεων, όπως ο ρήτωρ Αριστείδης.