The Hedgehog and the Fox 

Ο Isaiah Berlin ήταν ένας από τους σημαντικότερους φιλόσοφους του εικοστού αιώνα - ακτιβιστής του πνεύματος που έλυσε τεράστια μάθηση και ευγλωττία στους σκοπούς της υπεράσπισης των απειλούμενων αξιών της ατομικής ελευθερίας και της ηθικής και πολιτικής πολυφωνίας. Στο The Crooked Timber of Humanity , Η Σαθρή Ξυλεία της Ανθρωπότητας εκθέτει τους δεσμούς μεταξύ των ιδεών του παρελθόντος και των κοινωνικών και πολιτικών κατακλυσμών της εποχής μας: μεταξύ της πλατωνικής πίστης στην απόλυτη αλήθεια και του δέλεαρ του αυταρχισμού. μεταξύ του αντιδραστικού ιδεολόγου του 18ου αιώνα Joseph de Maistre και του φασισμού του εικοστού αιώνα. μεταξύ του ρομαντισμού του Schiller και του Byron και του μαχητικού - και μερικές φορές γενοκτονικού - εθνικισμού που συγκλονίζει τον σύγχρονο κόσμο.

Στην συλλογή δοκιμίων του The Hedgehog and the Fox ο τίτλος είναι μια αναφορά σε ένα αφορισμό που αποδίδεται στον αρχαίο Έλληνα ποιητή Aρχίλοχο: πόλλ 'οἶδ' ἀλώπηξ, ἀλλ 'ἐχῖνος ἓν μέγα ("μια αλεπού γνωρίζει πολλά πράγματα, αλλά ένας σκαντζόχοιρος ένα και σημαντικό πράγμα"). Στην Adagia του Erasmus από το 1500, η ​​έκφραση καταγράφεται ως Multa novit vulpes, verum echinus unum magnum. Ο μύθος του The Fox and the Cat ενσωματώνει την ίδια ιδέα.

Στο The Hedgehog and the Fox o Isaiah Berlin επεκτείνει αυτήν την ιδέα για να διακρίνει τους συγγραφείς και τους στοχαστές σε δύο κατηγορίες: τους σκαντζόχοιρους, που βλέπουν τον κόσμο με τον φακό μιας μοναδικής καθοριστικής ιδέας (παραδείγματα που δίνονται περιλαμβάνουν τον Πλάτωνα, τον Λουκρήτιο, τον Δάντη, τον Μπλαίζ Πασκάλ, τον Γκεόργκ Βίλχεμ Φρίντριχ Χέγκελ, τον Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, τον Friedrich Nietzsche,  τον Henrik Ibsen, τον Marcel Proust και τον Fernand Braudel), και τις αλεπούδες, οι οποίοι αντλούν από μια μεγάλη ποικιλία εμπειριών και για τους οποίους ο κόσμος δεν μπορεί να αποδοθεί σε μια ιδέα (παραδείγματα που δίνονται περιλαμβάνουν τον Ηρόδοτο, τον Αριστοτέλη, τον Έρασμο και τους William Shakespeare , Michel de Montaigne, Molière, Johann Wolfgang Goethe, Aleksandr Pushkin, Honoré de Balzac, James Joyce και Philip Warren Anderson).

Όσον αφορά τον Τολστόι, ο Berlin υποστηρίζει ότι με την πρώτη ματιά ο Τολστόι ξεφεύγει από τον ορισμό σε μία από τις δύο ομάδες. Υποστηρίζει ότι ενώ τα ταλέντα του Τολστόι είναι αυτά της αλεπούς, οι πεποιθήσεις του είναι ότι κάποιος πρέπει να είναι σκαντζόχοιρος και έτσι οι ογκώδεις εκτιμήσεις του Τολστόι για το έργο του είναι παραπλανητικές. Ο Berlin συνεχίζει να χρησιμοποιεί αυτή την ιδέα του Τολστόι ως βάση για την ανάλυση της θεωρίας της ιστορίας που εκθέτει ο Τολστόι στο μυθιστόρημά του «Πόλεμος και Ειρήνη».