Διαφθορά, σήψη, ανευθυνότης, ατιμωρησία: σαν το δηλητήριο του Μιθριδάτη ο Κυπριακός λαός ταϊζεται, χρόνια και ενδημικώς πλέον, μέχρι εθισμού, τα δηλητήρια και την μπόχα της διαφθοράς και της διαπλοκής των πωλητικών και δη κυβερνώντων.

Η κυβέρνηση, οι ανώτατοι αξιωματούχοι, το όλο πολιτικό σύστημα, έχουν απωλέσει την εξωτερική, κι ίσως και την εσωτερική, νομιμοποίησή τους. Το πρόβλημα είναι θεσμικό, είναι βαθιά ηθικό, είναι πολιτειακό. Βήμα σωτηρίας της δημοκρατίας η αυτοκάθαρση, η άρση του ποινικού ασύλου, η παραδειγματική τιμωρία, η δήμευση ακόμη των ανόμως κτηθέντων.

"Η απόκτηση πολιτικής εξουσίας σαγηνεύει με την δυνατότητα εξυπηρέτησης του ιδιοτελούς συμφέροντος", απεφήνατο πραγματιστικά ο Αριστοτέλης στα Πολιτικά του. Κι η πολιτεία των Κολοφωνίων απαιτούσε από τους αιρετούς άρχοντες στην διάρκεια της θητείας τους να φορούν στον λαιμό μια θηλειά για να θυμούνται τις ευθύνες τους, ότι είναι υπόλογοι στον δήμο που τους διώρισε ή εξέλεξε.

Αυτό που θα έκαναν οι αρχαίοι. Ως άλλοι Κροίσοι, πεπτωκότες, επί της πυράς θυμόμαστε και κραυγάζουμε: «Σόλον, πού είσαι ώ Σόλον! Ανάγκη να επιστρέψει ο Σόλων»! Κι από την αρχαία Αθήνα (τί άλλαξε;), ακούγεται ο ψόγος του κατά των ανοήτων: «Σύμπας αυτών χαύνος εγένετο ο νόος»...