Δεκαέξι χιλιάδες νεκροί σε ένα αναμενόμενο «περπάτημα» των εισβολέων στην ανοχύρωτη, παραδομένη από την προδοσία της χούντας, της CIA και των Βρετανών, αφοπλισμένη Κύπρο και στρατιωτικές νίλες όπως οι εκατοντάδες νεκροί τους από 70 Ελδυκάριους στην μάχη του αεροδρομίου, το ένα ΠΑΟ του λοχαγού -ιλάρχου Μπικάκη να τρέπει σε φυγή την ίλη αρμάτων που θα κατελάμβανε από τα δυτικά την μισή, ελεύθερη τώρα, Λευκωσία, τα είκοσι χαμένα αεροσκάφη... χωρίς αντίπαλη αεροπορία και η βυθισμένη από δικά τους αεροσκάφη ναυαρχίδα του στόλου τους, το αντιτορπιλλικό Κοτζάτεπε, με πλήρωμα τριακοσίων και μαζί με τον ναύαρχο των ναυτικών δυνάμεων της εισβολής, δεν είναι ακριβώς σελίδες δόξης.

Αντίθετα, διαγράφει το μέγεθος της χουντικής προδοσίας σε μια εισβολή που παρακολουθούσε από τα περισκόπια των τριών υποβρυχίων του στα νερά βορείως της Κύπρου ο ναύαρχος Αραπάκης, χωρίς να στείλει τρεις τορπίλλες να την σταματήσει εν τη γενέσει της - κι έγραψε και βιβλίο ο άθλιος - το διαβάσαμε - ξετσίπωτα επιχειρώντας να εξηγήσει τα αδικαιολόγητα, ή να καθησυχάσει την ένοχη συνείδησή του. Εντολές αναδίπλωσης είχε κι ο υποστράτηγο; Χαράλαμπος Κατσιμήτρος στο Αλβανικό μέτωπο, τις παρήκουσε όμως θαρρετά, βλέποντας τα εχθρικά ιταλικά άρματα υπό τις κάννες των πυροβόλων του, δεν αναδιπλώθηκε στην Άρτα και τα Τρίκαλα, κι έγραψε στο Καλπάκι με την 8η μεραρχία του τις πιο ένδοξες σελίδες της σύγχρονής μας ιστορίας: «τί να υποχωρήσω; Ιδώ τους είχα, τους τσάκισα!», ακούσαμε τον ίδιο τον ατσίδα Ηπειρώτη, σε τηλεοπτική συνέντευξη, στην ΥΕΝΕΔ, φοιτητές στην Αθήνα το 1977. Δεν φάνηκες Κατσιμήτρος, άθλιε Αραπάκη, Εφιάλτης εδείχθης...

Η αναφορά στα «ανενεργά», φευ, ελληνικά υποβρύχια στις θάλασσες της Κύπρου το 74 φέρνει το θέμα μας σε σημερινές αναμετρήσεις του ελληνικού ναυτικού προς το ραγδαία εξοπλιζόμενο τουρκικό ναυτικό της νεο-οθωμανικής Τουρκίας. Αποφασιστικό το ελληνικό ναυτικό βρέθηκε στο Καστελλόριζο και έτρεψε πίσω στον ναύσταθμο του Ακσάζ τον τουρκικό στόλο που είχε ανοιχτεί από ελληνικά στο Καστελλόριζο. Πρώτο έσπευσε και θεάθηκε, η μάλλον… δεν θεάθηκε, το «αόρατο» πυραυλοφόρο ηλεκτροκινούμενο υποβρύχιο, από τα τέσσερα υπερσύγχρονα πυραυλοφόρα υποβρύχια που αγοράστηκαν από την Γερμανία και που θα αποτελούν την ραχοκοκαλιά του υποβρυχίου στόλου των νεότευκτων οκτώ υποβρυχίων, αντικαθιστώντας τον ήδη μεγάλο αριθμό των 11 παλαιότερων υποβρυχίων του ελληνικού στόλου. Το πρώτο νέο αυτό υποβρύχιο πήρε το όνομα Παπανικολής για να απαθανατίσει την ένδοξη ιστορία του υποβρυχίου Παπανικολής στην Αδριατική θάλασσα και την ανατολική Μεσόγειο, στον ελληνοϊταλικό και τον αντιναζιστικό συμμαχικό πόλεμο.

Η προσπάθεια της Τουρκίας για ανάδειξη σε περιφερειακή δύναμη θα ήταν αναμενόμενο να προκαλέσει αντιδράσεις από την γειτονικές χώρες, και μάλιστα ιδιαίτερα ανάμεσα σε αυτές με παρόμοιες ηγεμονικές βλέψεις και δυνατότητες στον χώρο τους, όπως η Συρία ανάμεσα στις αραβικές χώρες, το Ιράν στην κεντρική Ασία, η Ουκρανία στην Μαύρη θάλασσα, το Καζακστάν στην Κεντρική Ασία, η Ρωσία στην περιοχή του Καυκάσου, την κεντρική Ασία, η Ελλάδα στα Βαλκάνια. Σε αυτό το περιβάλλον η Τουρκία κινήθηκε στην βάση ενός μακροπρόθεσμου στρατηγικού σχεδιασμού. Έχτισε συμμαχίες με τις δυνατότερες από αυτές τις χώρες, προβάλλοντας την στρατιωτική της δύναμη σε επίλεκτα soft spots  για να υπογραμμίσει τον ρόλο της, σε συνδυασμό παράλληλα με πολιτικά και διπλωματικά μέσα για διατήρηση του status quo απέναντι σε ισχυρούς αντιπάλους όπως η Ρωσία και η Ουκρανία, το Ιράν και η Συρία. Η τελευταία είδε βέβαια μία πιο ανελέητα επιθετική Τουρκία να αξιοποιεί τις διεθνείς περιστάσεις αποδυνάμωσης της Συρίας, με παρέμβαση στον εμφύλιο πόλεμό της και εισβολή, ενώ παρόμοια γεωστρατηγική λεία διεκδίκησε παράλληλα η Τουρκία στο απότοκο της εφαρμογής της πολιτικής των αμερικανών νεοσυντηρητικών ιεράκων, neo cons, που σχεδίαζαν σκοτεινές πολιτικές υπονόμευσης, subversion, και διάλυσης των αραβικών – πετρελαιοφόρων - ισχυρών χωρών, σε ένα τόξο που εκτείνεται από την Υεμένη έως την Λιβύη. Ως ύαινα ορεγόμενη λεία όπου σπαρασσόμενες, υπό διάλυση χώρες.

Επιθετική πολιτική της Τουρκίας απέναντι στην Ελλάδα

Μια πιο ανοιχτά επιθετική πολιτική εφήρμοσε η Τουρκία ενάντια σε αντιπάλους φροντίζοντας με καλοσχεδιασμένη μακροπρόθεσμη διπλωματική πίεση να αποκτήσει ερείσματα προβάλλοντας πχ ζητήματα μειονοτήτων η συνοριακών διαφορών και γκριζοποίησης των διεκδικούμενων. Θα περιγράφαμε την πολιτική αυτή επέκτασης της Τουρκίας ως στρατηγική του θερμού αερίου. Μια συνεχής διαστολική πίεση ώσπου να συναντηθεί ένας σταθερός τοίχος, μια σκληρή αντίσταση. Απέναντι σε αυτούς τους μαλακούς όπως αντιλαμβάνεται γείτονες, η Τουρκία εφαρμόζει με μια επιθετική τακτική, χωρίς όμως να παίρνει μεγάλα ρίσκα εκτός κι αν είναι σίγουρη για την επιτυχημένη έκβαση των ενεργειών της, όπως είχε προετοιμάσει τα πράγματα στην Κύπρο το 74 ή με την υπό διάλυση Συρία τώρα. Επιθετική συμπεριφορά διαφόρων βαθμίδων ακολουθεί η Τουρκία απέναντι στην Ελλάδα (Θράκη, Αιγαίο, Κύπρος), την Αρμενία και το Ιράκ, όπου φαίνεται να εποφθαλμιά τις πηγές του πετρελαίου στο Κιρκούρκ,  ίσως με την δημιουργία προτεκτοράτου, ίδε τουρκοκυπριακό πελατειακό «κρατίδιο» – αστυνομικό φυλάκιο, «prison posts» τα αποκαλεί ο διεθνολόγος καθ. Βασίλης Φούσκας - στην Κύπρο.

Η αύξηση της τουρκικής στρατιωτικής ισχύος έναντι της Ελλάδος επισείει ως μόνιμη συνοδό απειλή το ενδεχόμενο μιας πολεμικής σύρραξης, όταν και εάν οι συνθήκες ισορροπίας δυνάμεων το επιτρέψουν,  με πιο πιθανή στρατηγική βλέψη την φινλανδοποίηση της Ελλάδας. Δημιουργούνται λοιπόν για την Ελλάδα - και αφήνονται σαφώς να εννοηθούν από την απειλούσα και δι’ αποκαλυπτικών δηλώσεων Τουρκία - συνθήκες μίας μόνιμης κούρσας εξοπλισμών, που σαφώς αποβλέπει σε εξάντληση τής οικονομικά και πληθυσμιακά πιο αδύναμης Ελλάδας. Αλλά και μιας Ελλάδας που για λόγους κοντόφθαλμης πολιτικής και πολιτικής διαφθοράς, ειδικά στον τομέα των εξοπλισμών, απέτυχε να δημιουργήσει την εθνική πολεμική βιομηχανία που αντιστοιχεί στο επίπεδο παιδείας και τεχνολογικής κατάρτισης των ανθρώπων της.

Αντίθετα από την Τουρκία, με μια ανθίζουσα και πλατιά πολεμική βιομηχανία από την οποία προμηθεύεται το 85% των εξοπλισμών της, με φιλοδοξίες να ανεβάσει το ποσοστό στο 100%.Πρόκειται, δηλαδή, για απειλή που είναι μόνιμη όσο και οπορτουνιστική.