Θαύμασε την μορφή του στο νερό. Ζήτησε να την πλησιάσει, μοιραία ενώθηκε μαζί της. Ο Νάρκισσος. Έγινε νερό, αυτοκαταργημένος στο αδιαμόρφωτο μεγάλο ένα. Το πριν που καλεί και μοιραίνει το μετά μας. Mια εικόνα στην οποία ο Χέρμαν Μέλβιλ, στις πρώτες σελίδες του Μόμπυ Ντικ, βρίσκει το βαθύτερο νόημα όλων μας. Είναι η εικόνα που όλοι μας βλέπουμε στα ποτάμια και τους ωκεανούς. ´Είναι η εικόνα του αδιαχώριστου φαντάσματος της ζωής, κι είναι το κλειδί για όλα'. Το νερό. Θα είχαν κάποιο νόημα, ίχνος από την σαγήνη και την ομορφιά τους οι καταρράκτες του Νιαγάρα αν κυλούσε άμμος παρά νερό, θα ταξιδεύατε χίλια μίλια να τους δείτε; Γιατί αυτός ο νεαρός ποιητής του Tennessee, μόλις βρέθηκε με μια φούκτα ασήμι πήρε τον δρόμο για την θάλασσα; Πάτε στα λιβάδια με τους κρίνους, γονατίστε ανάμεσά τους να τους μυριστείτε. Κι όμως, το νιώθετε να λείπει, το διψά η ψυχή σας. 

Τι άλλο; Το νερό! Όσο μακριά στην χέρσα κι αν γεννιούνται ή βρέθηκαν οι άνθρωποι, τα βήματα τους, οι δρόμοι της ιστορίας τους οδηγούν στην θάλασσα. "Όσο πιο μακριά στους κάμπους, την ώρα του μεγάλου του μεσημεριού, τα βήματα ζητούν την μεγάλη την θάλασσα που μας έφερε εδώ!", με τον στίχο του ρομαντικού Wordsworth. Κι όλοι οι ποταμοί, το νερό το ίδιο, όπως κι αυτό που ορίζει την σύστασή μας, ζητούν την θάλασσα. Το νερό ζητώντας το νερό. Κι η μορφή η στέρια κι ακατάλυτη του ποταμού, σμιλεμένη από την αρχή του χρόνου στην γεωγραφία του, επιστρέφει στο αδιαμόρφωτο ένα του ωκεανού. Η μορφή πίσω στο στοιχείο. Το τέλος ένα με την αρχή. 

Μοίρα του ποταμού που δίνουν κι οι αριθμοί του. Τα μαθηματικά των ποταμών. Ποιος είναι ο λόγος του μήκους του ποταμού προς την απόσταση, την ευθεία, από τις πηγές στις εκβολές; Το μαντέψατε. Το π του κύκλου. Μαιανδρίζει ο ποταμός, όπως δηλοί το όνομα του γνωστού για την αισθητική του στριφογυρίσματός του Μαιάνδρου της Ιωνίας, που στόλισε τον αρχιτεκτονικό ρυθμό των Ιώνων με τους μαιάδρους στο γείσο των ναών τους.

Αεί ο Θεός γεωμετρεί. Κυκλοφέρνοντας γύρω από τον άξονα που τους συνδέει προς την θάλασσα οι ποταμοί, ιδεατές ημιτονοειδείς καμπύλες, συμμορφώνονται στον αριθμό που τους ορίζει τον δρόμο προς την θάλασσα. Το άρρητο π. Ρεί ρέων αρρήτως ο ρυθμός. Στην υγρότητα του συμφώνου του, συμφωνώντας με τον αριθμό του κόσμου.