Θυμήθηκα σήμερα τον Χαμπή, τον Λαπηθιώτη. Γέρων ήτο, που είχε ζήσει δεκαετίες στο Λονδίνο. Γελαστός, γλυκύς άνθρωπος, με τόσες μνήμες.... Παιγνιωδώς μου έδειχνε πόσο δυνατά χέρια είχε, σφίγγοντάς μου μέχρι λιωσίματος τις παλάμες. Κι είχε και την εξήγηση για την απίστευτη δύναμή του. Γεννημένος στην λεμονοπαραγωγό Λάπηθο, τον είχαν ζέψει από μικρό στην δουλειά να στίβει λεμόνια, για την οικογενειακή βιοτεχνία λεμονάδας.

Είσαι ένας ζωντανός μύθος του έλεγα. Όπως οι μύθοι μιλούν για τον αρχαίο Σίνη τον πιτυοκάμπτη που έπρεπε να αντιμετωπίσει ο Θησέας, η μυθολογία θα μιλά για τον Χαμπή τον χειροστίφτη, δηλαδή τον λεμονοστίφτη.

Και μου ανακαλούσε πώς κάποτε έπεσε σε μια άγνωστη βαριά προς θάνατον ασθένεια. Το μυστήριο λύθηκε όταν η ασθένεια του συνδέθηκε με την αγάπη και συνήθεια του να ταϊζει τα περιστέρια στην Τραφάλγκαρ Σκουέαρ. Υπέφερε, λοιπόν, από 'ψιττάκωση', ασθένεια που μεταδίδεται από τα πουλιά..

Στα χρόνια μου, γύρω στο 1995 είχε η βρετανική κυβέρνηση επιχειρήσει να λιγοστέψει τα περιστέρια στην πλατεία. Πέτυχε, φαίνεται για λίγο, αλλά η υπερσυντηρητική εφημερίδα της Daily Telegraph, το εκφραστικό όργανο της τάξης των old money, έγραψε ότι τα περιστέρια εξαφανίστηκαν γιατί τα έκλεβαν οι... Κύπριοι για τα εστιατόριά τους!

Old hates of the old money...